Titel: John Waters; een retrospectief (Nederlands)
Auteur: Frank
Categorie: Interview
Datum: 22/05/10

John, jouw films worden onder de noemer B-Underground en Trash geschaard. Met dat in gedachten zou ik zeggen dat dit een typisch festival is voor jou.

Nou, er zijn niet zo veel van dit soort festivals, voor zover ik weet. In Amerika hadden we de New York & Chicago Underground Festivals. Maar mijn films zijn ook in Cannes geweest. Ze zijn onderdeel geweest van officiële selecties. Ik denk dat festivals heden ten dage meer divers zijn. Je kan je film hier laten zien, maar ook in Cannes. Naar mijn mening zijn Trash en B-Films meer mainstream tegenwoordig. Ik zag vandaag dat Roger Corman een Academy Award krijgt dit jaar. Dat is precies wat ik bedoel. Zijn films zouden zijn verafschuwd door de Academy Awards, maar tegenwoordig tonen ze respect. Dit filmfestival en de mensen die hier zijn, zo was ik ook. Het grote verschil is dat deze festivals op zoek gaan naar hun films. Toen ik dit soort films maakte was niemand ernaar op zoek. Je kon ze nergens laten zien. De festival organisatoren belden eerder de politie.

De politie?

Ja, in Baltimore hebben ze dat gedaan. En ze hebben de film afgezet.

Waarom?

Omdat we toentertijd met de Kennedy moord zaten en we hadden Divine. Het was 2 jaar erna en ze vonden het niet echt grappig.

Je productiemaatschappij heet Dreamlanders.

Dat was zo. Wij worden de overlevenden van Dreamlanders genoemd, de mensen die nog leven, zoals Mink Stole en Pat Moran.

Werk je nog steeds met ze?

Ja. Mink Stole heeft in alle films gespeeld behalve eentje, en Pat Moran heeft ze allemaal gecast. Ik heb met veel mensen gewerkt, ook met de nieuwen die maar aan 6 films hebben gewerkt. Weet je, zij zijn de tweede generatieof zelfs de derde generatie Dreamlanders. Ik houd ervan om telkens met dezelfde mensen te werken. Mijn publiek is opgegroeid met Mink Stole.

Heb je al mijn films gezien?

Ik heb er een aantal gezien.

Nou, als je mijn films kent dan verwacht je Mink Stole erin te zien.

Hoe zit het met Divine? Als hij had geleefd, zou je dan nog steeds met hem hebben samengewerkt?

Wie weet, ik hoop het wel. Ik denk dat hij de grootmoeder zou zijn geweest in “A Dirty Shame”. Hij zou waarschijnlijk die rol hebben gekregen. Hij zou namelijk 60 zijn geweest en waarschijnlijk een mannelijke rol hebben gespeeld. De dag na zijn dood had hij eigenlijk in Los Angeles moeten zijn voor een auditie voor een rol in 'Married With Children'. Hij zou een homoseksuele oom spelen. Het zou de eerste homorol zijn op nationale televisie en het zou gewerkt hebben. Hij had die oom kunnen zijn. Hij wou de rol ook erg graag.

Hoe was het om te werken met iemand als Divine?

We zijn samen opgegroeid. Ik wist gewoon dat het publiek van hem zou houden. Hij was een goede acteur en hij was boos. In het dagelijks leven was hij geen travestiet. Hij liep alleen zo rond wanneer we een film aan het opnemen waren. Hij werd erg veel lastig gevallen op school. Hij was bijna een sukkel te noemen. Hij was niet saai, maar hij was erg vrouwelijk en de leraren mochten hem totaal niet. Hij was dus erg boos. En ik heb die boosheid gebruikt en een karakter bedacht die Divine heet, zodat hij die boosheid kon gebruiken. Divine was eigenlijk mijn Godzilla en Jane Mansfield gecombineerd, om de hippies bang te maken. Daarom heb ik die rol geschreven. Hij begreep dat.

In de film “Pink Flamingos” zit een scene in een auto waarbij Divine door de straat loopt. Was deze scene geacteerd of was het echt?

Het was echt, het was in mijn auto. Ik heb dat idee eigenlijk gejat. Weet je wie Armando Bo is? Hij heeft veel films gemaakt met zijn vrouw, Isabel Sarli. Hij was de Zuid Amerikaanse Russ Meyer. Zij heeft een film gemaakt en daarin zit een scene waarin ze over Times Square loopt. Het is dezelfde scene en dat was ik vergeten. Ja, de scene in “Pink Flamingos” is hetzelfde. Het was midden in de winter en iedereen droeg een dikke jas, behalve Divine. Ik heb gewoon de auto gestopt en gezegd: “Stap uit”. Hij stapte uit en begon gewoon te lopen. Niemand zag de auto. Je kan de mensen zien die hem verbaasd aankeken. Het was echt.

Wat kan je me vertellen over je inspiratie?

Nou, de film van Armando Bo was de inspiratie voor die scene. Artfilms, zoals de films met Ingrid Bergman en alle Zweedse films, en alle films die problemen veroorzaakten. Daarna ging ik vaak naar de drive-in om Russ Meyer films te kijken en ook exploitation films. En Fellini. Ik had allerlei verschillende extreme interesses in films. Geen Hollywood films, alleen de slechte Hollywood films. We hebben ze allemaal gecombineerd en geprobeerd een nieuw genre te bedenken. Dat waren eigenlijk art films en exploitation films voor het filmtheater.

Herschell Gordon Lewis. Je hebt hem ook een inspiratie genoemd.

Ik heb over hem geschreven in mijn eerste boek, “Shock Values”. Op dit moment maakt hij een remake van “Gore Gore Girls”.

OK. Dat wist ik niet. Ben jij erbij betrokken?

Dat was wel de bedoeling, maar het is geen bondfilm. Ik zit in de Acteerbond dus kan ik er niet aan meedoen. Ik zat wel in “Blood Feast 2”, waarin ik een pedofiele priester speel.

Hoe was het om hem te ontmoeten?

Ik heb Herschell eerder ontmoet. Ik heb hem ontmoet toen ik mijn boek schreef. Hij is fantastisch. Ik ging naar Florida maar hij hield zich verborgen. Ik heb hem eigenlijk zo'n beetje terug gevonden. Mensen begonnen zich hem te herinneren toen ik over hem schreef. Hij was een tijdje verdwenen. Hij had niets meer gedaan sinds de jaren '80. Hij was fantastisch. Ik denk dat zijn vrouw niet wilde dat hij herontdekt werd. Maar ik geloof dat ze er aan gewend is geraakt.

Wat is er precies met Baltimore aan de hand?

Baltimore is een vreemde stad. 60% is Afro-Amerikaans. Er zijn veel arme blanken en rijken. Er is weinig middenmoot in Baltimore. Het is een beetje als Berlijn toen de Muur er nog stond. Daar was toentertijd ook geen middenmoot. Het is een stad van extremen. Ik houd ervan, iedereen heeft er een goed gevoel voor humor. Ze begrepen alleen niet dat een of ander reismagazine Baltimore had verkozen tot stad met de lelijkste mensen. Ze begrepen extreme stijlen niet. De burgemeester was er zelfs boos over. Hij had juist blij moeten zijn. Je wil niet de op een na lelijkste zijn, dat zijn gewoon gedrochten. Je wilt winnen. Welke stad in Nederland heeft de lelijkste mensen?

Ik denk dat het Amsterdam is.

Amsterdam, de lelijkste mensen?

Ja, Amsterdam heeft de lelijkste en de mooiste mensen. Ook een stad van extremen.

Je vroegere films zijn best wel controversieel. Wat wilde je ermee bereiken?

Ik probeerde gewoon mijn publiek te verrassen. In het begin waren dat uiteraard hippies. Van origine was het publiek voor “Pink Flamingos” homo's die niet overweg konden met andere homo's. Bikers en hippies die punk wilden zijn, maar punk had nog niet zijn intrede gedaan. Mijn publiek bestond uit buitenstaanders die niet bij hun eigen “soort” pasten. Dat is mijn kern.

Kan je me wat uitleggen over de meer mainstream aanpak van je latere films?

“Hairspray” is een gigantisch mainstream succes geworden. Soms kan het per ongeluk gebeuren. Ik begrijp het niet. Ik ben er altijd van overtuigd dat mijn films grote successen worden. Ik ben altijd verrast wanneer dat niet zo blijkt te zijn. Ik ben niet van mening dat een film je goed moet laten voelen. Ik voel me al goed voordat ik naar de film ga. Mensen in Amerika willen geen films zien met ondertiteling. Waarom? Ik snap het niet! Ik vind het zelfs fantastisch als er witte ondertiteling zit in een film met sneeuw, zodat je de ondertiteling niet eens kan lezen. Ik houd ervan dat het naar de film gaan een extreme gebeurtenis is. Ik realiseer me dat het allemaal radicaal aan het veranderen is. Zelfs jonge mensen willen de controversiële films niet zien. Godzijdank maken ze in Europa nog wel controversiële films, en er zijn er zelfs een paar uit Amerika.

Kijk je veel naar Europese films?

Dat doe ik zeker.

Kan je er een paar noemen?

Ik houd erg van de films die gemaakt zijn door die vent die “Irréversible” heeft gemaakt. Ik houd ook van de film die zijn vrouw heeft gemaakt, “Innocence”. Ik houd van zo veel Europese films. Ik kijk voornamelijk naar buitenlandse films. Ik ben gek op Lars von Trier en ik kan niet wachten om “Antichrist” te zien.

Anders ik wel.

Zou je ooit een 100% mainstream film maken?

Ik denk dat “Hairspray” dat was. Tenminste, het werd per ongeluk een mainstream film. Oorspronkelijk zou Divine de moeder en de dochter spelen, zo had ik het me voorgesteld. Maar New Line zag dat niet zitten. Wie weet wat er zou zijn gebeurd als Divine die beide rollen had gespeeld? Ik betwijfel of het dan ook zo mainstream zou zijn. Misschien, maar je weet nooit wat er gaat gebeuren.

Wat vind je van de remake van “Hairspray”?

Ik vond het wel wat. De film was goed. Ze hebben veel moeten veranderen, ze hebben het breder en groter moeten maken. Films die eigenlijk musicals zijn doen het niet goed als je gewoon de musical verfilmt. Het is hetzelfde met de Broadway versie. Elke keer dat je het doet, moet het anders. Het moet iets anders worden, anders mislukt het.

En Deel 2?

Ik heb het geschreven. Ik weet niet of het ooit gemaakt gaat worden. Het is nogal gestoord, net als mijn oude films. Ergens denk ik dat het als PG13 geclassificeerd gaat worden. Het gaat over de jaren '60, de echte jaren '60. Het zal over drugs gaan, en politiek geweld. Dat soort dingen zullen gebeuren, maar het is en blijft een musical. Dus we zullen wel zien. Ik hoop dat het gemaakt gaat worden. Het enige nadeel is dat, wanneer je een vervolg maakt, de acteurs vaak meer geld willen omdat ze grote sterren zijn geworden. We moeten dan ook een nieuwe Ricky Lake vinden, want zij is te oud (Blonsky, die de rol van Ricky Lake speelde in het origineel, wat een inside joke was van John Waters). Ik bedoel Nikki, niet Ricky. Als we het niet snel doen zal ze 30 zijn. Ze kan het op Broadway doen als ze 30 is, maar niet in een film.

Ik heb ook iets gelezen over een film met de titel “Fruitcake”.

Dat is het! Dat is alles! Nee, het is een volwaardig script. Ze hebben me betaald om het te schrijven en ik vind het wel wat. Maar ik betwijfel of het nu gemaakt zal worden. Je weet wel, in verband met de staat van de economie in Amerika. Het is niet dat ze het script maar niets vinden. Het is omdat het geld er niet voor is. Er is geld voor Hollywood films en die doen het zeer goed. Miljoenenfilms doen het goed. Onafhankelijke films worden niet op die manier gemaakt. Je hebt miljoenen dollars nodig om dat voor elkaar te krijgen. Ik kan niet terug gaan en het doen op de manier waarop ik het altijd deed. Het zou kunnen, maar ik kan me niet veroorloven om er jaren in te steken en er niets voor terug te krijgen. Ik heb een bedrijf en werknemers. Ik verzin wel een manier om het te doen. Ik weet alleen nog niet hoe. Misschien moet ik gewoon nog even wachten.

Heb je nog meer plannen voor de toekomst?

Ik heb een boek geschreven, genaamd “Role Models”, waaraan ik 2 jaar heb gewerkt. Het komt de aankomende lente uit. Een grote kunstshow in New York. Ik heb een eenmansshow genaamd “This Filthy World”. Ik heb een Kersttour met de naam “The John Waters Christmas”.

Ik zag je CD hier liggen: “A John Waters Christmas”.

Ja, dat is het origineel. The tour is een geüpdate versie.

Je bent vaak naar rechtszittingen geweest. Wat kan je me daarover vertellen?

Dat deed ik veel. Ik doe dat nu niet meer. Ik ben nog steeds bezig een vriendin uit de cel te krijgen die al jaren vast zit voor een vreselijke zaak: de Manson Moorden (we hebben het hier over Leslie van Houten). Ze zit al 40 jaar in de gevangenis en ik vind dat het wel genoeg is zo. Dit is een zaak waar ik zeer serieus over ben. Het gaat me hier niet om de shockwaarde of humor. Het is een groot hoofdstuk in mijn nieuwe boek. Dus je kan wel zeggen dat ik druk ben.

Hoe ben je in contact gekomen met Leslie?

Ik heb de zaak en de rechtszittingen gevolgd. In de jaren '80 wilde ik haar interviewen voor Rolling Stone, toen ik veel voor hen werkte. Ze wilden dat ik Manson interviewde maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb naar haar geschreven maar ze wilde niet in Rolling Stone terecht komen. Ze wilde echter wel een vriendschap onderhouden. Toen ik uiteindelijk aan mijn boek ging werken vroeg ik haar ernaar en ze had er geen problemen mee in mijn boek naar voren te komen. Ik zou namelijk niet over de misdaad schrijven maar haar rehabilitatie, over de persoon die ze nu is. Over de persoon die ze denkt dat ze zou zijn geweest als ze Manson nooit ontmoet had. Het is een moeilijke constructie. Maar ik toon altijd veel respect aan de slachtoffers. Ze hebben de meest verwoestende reden om haar in de gevangenis te houden. Ik begrijp de slachtoffers. Zij kunnen het niet verkeerd hebben. Maar ik ben van mening dat zij op de juiste manier de verantwoordelijkheid op zich heeft genomen voor wat ze heeft gedaan en ik vind dat het goed is zo. Je kan het niet beter maken. Het enige dat ze kan veranderen is haar nieuwe leven, ze kan voor de rest niets veranderen.

Wat is je mening over het totaalbeeld van dit festival?

Ik heb een fantastische tijd gehad gisteravond. Ik vond het fantastisch om “Modern Love Is Automatic” in het park te zien, alsof het een drive-in was. Het is ongelooflijk dat jullie regering dit soort festivals goedkeurt en ondersteunt. In Amerika zouden het proberen tegen te gaan en zeker niet helpen bij het opzetten ervan. Het is zeer positief en ik vind de mensen hier fantastisch, een goede gemeenschap.

Wat vond je van het optreden gisteravond (Aesthetic Meat Front speelde de avond voor het interview en het leek erop dat John helemaal opging in de show)?

Het was goed. Ze wilden iedereen in een soort van trance krijgen. Het klonk als een soundtrack, een soundtrack die ik zou gebruiken als ze hun muziek conform de scene zouden kunnen schrijven. Maar niet in “Fruitcake”. Ik heb alle muziek voor “Fruitcake” al uitgekozen. Het zullen slechte Kerstliedjes zijn.

Terug naar je films. “A Dirty Shame” wordt omschreven als een terugkeer naar je vroegere werk.

Nou, dat weet ik zo net nog niet. Het is gewoon de volgende film. Het is een parodie op sexploitation films, die ik nog nooit heb gemaakt. Helaas was het ook een terugkeer naar de censuur waarvan ik nooit had verwacht die nog tegen te komen, maar dankzij het systeem in Amerika heb ik het wel gekregen. Het is een soort van zakelijk liberale censuur, wat veel erger is. Heden ten dage zijn ze slim. Vroeger zou je het bestuur laten praten en ze zouden voor zichzelf wel een kuil graven. Slimme censuur is eng.

Zelfs voor jou?

Ja. Ze maken er een punt van dat mensen ze geloven. En ze weten hoe ze hun macht moeten gebruiken, de zakelijke macht.

Je films zijn ook wel een politiek genoemd. Waar is daar je standpunt over?

Ik denk dat veel humor politiek is, in sommige opzichten. Het is een goed wapen, een goede bescherming. Ik ben door mijn middelbare schoolperiode heen gekomen door ervoor te zorgen dat degenen die mij in elkaar wilden trappen om mij gingen lachen, zodat ze me niet in elkaar zouden trappen.

Heb je een favoriete film waar je aan gewerkt hebt?

Dat is hetzelfde als Meryl Streep in “Sophie's Choice” vragen om één van haar kinderen te kiezen. Ze zijn allemaal hetzelfde voor mij! Ik neem het altijd op voor degene die het niet goed deed of doet. Het is hetzelfde als het opnemen voor het kind dat meer problemen heeft dan de ander.

Je hebt met een aantal acteurs en actrices gewerkt die grote sterren zijn in Hollywood. Ik noem een Jonnhy Depp, Christina Ricci, Edward Furlong, Melanie Griffith. Zou je nog steeds met ze werken als je de kans kreeg?

Ja, natuurlijk! Jonnhy is fantastisch en ik ben nog steeds vrienden met veel van hen. Ze hebben allemaal goede films gemaakt en ik zou het fantastisch vinden om weer eens met ze te werken. Ik zou ook graag werken met Meryl Streep. Dat zou ik heel graag willen. Maar Melanie Griffith, Tracy Ullman, ik houd van ze!

Wat kan je me vertellen over de muziek die je kiest voor je films?

Ik schrijf met muziek, dus de muziek is net als de ondertiteling. Als ik het script schrijf luister ik naar de muziek die ik voor de film wil gebruiken. Dus wanneer ik schrijf draai ik ook de albums en doe ik de soundtrack. Niet de score die later komt, maar de muziek die ik gebruik om het verhaal te vertellen. Het is net als een vertelsel.

Van wat voor muziek houd je?

Ik houd van redneck muziek, vintage, rhythm and blues, muziek waarvan ik hoop dat je die nog nooit hebt gehoord. Ik gebruik ook nieuwe muziek, zoals punk rock, en ik heb The Locust gebruikt.  Ik houd ook van rap. Dus ik houd van allerlei soorten muziek.

Wat kan je me vertellen over de laatste scene van “Pink Flamingos”?

Het was waar, het was niet zo'n groot punt. Maar toen we de film maakten had niemand haar zoals Divine. Niemand had rood of blauw haar en Divine's haar was naar achteren geschoren en geel. Zo kon je het huis niet verlaten. Je leek op een mutant, een freak, iets spannends. Dus het was bijna een misdaad om die film te maken of een politieke actie, meer dan show business. Neem nou die gast met zijn zingende kont. Hij heeft geprobeerd een auditie te krijgen maar ik geloofde hem op zijn woord omdat iemand het hem had zien doen. Bruno heeft een zingende penis in “Brüno”. Ik denk dat dat de nieuwe versie is van de zingende kont in “Pink Flamingos”.

Laten we het wat meer over “Hairspray” hebben.

Welke?

De Broadway musical.

Dat is het enige in mijn leven waar ik veel geld aan heb verdiend. Meer dan welke van mijn films dan ook. Het was een grote gebeurtenis voor mij. Vanaf het allereerste moment dat ik het script las wist ik dat het een grote hit zou worden, maar ik wilde het niet zeggen omdat ik er geen vloek over wilde afroepen. Iemand zij daarvoor tegen me: ”Het enige dat je kan doen ik de film verkloten”. Het was een fantastische ervaring. Vanaf het moment dat de show van start ging, werkte het. Het was een ander soort succes. “Cry Baby” is naar Broadway gegaan en dat heeft niet gewerkt, ondanks het feit dat ik dacht dat het wel ging werken.

Wat is er voor jou veranderd na het succes van “Hairspray” op Broadway?

Mijn moeder kon er eindelijk eentje mooi vinden. (lacht)

Nou, niets is over een nacht in ijs veranderd. Ik heb mijn carrière al 40 jaar. Het is allemaal geleidelijk gegaan. Het is net als een lange termijn beurs, het gaat op en neer.

Ik heb een grappige metafoor gehoord. Je wordt de King of Trash genoemd en we zijn hier op het B-Underground and Trash festival. Een van de mensen met wie ik zat te praten zei tegen me: “Als hij de King of Trash is, dan is hij de vader/grootvader van alles hier.”

Ja, ik voel me als de oudste en misschien ben ik dat ook wel. Dat is prima! Ik ben blij om te zien dat mijn kinderen het goed doen.

Dus je kan je wel vinden in de vergelijking?

Ja, heel erg zelfs. Jullie hebben dit festival. Wij hebben dit niet meer.

Je hebt wat boeken geschreven, een CD gemaakt.

Twee zelfs. “A Date With John Waters” en “A Christmas With John Waters”.

“A Date With John Waters”, wat is daar het verhaal achter?

Het is allemaal romantische muziek.

Maar terug naar de vraag. Als je een voorkeur moet geven aan alles wat je hebt gedaan, wat zou het dan zijn?

Het heeft allemaal te maken met schrijven. Ik moet de films schrijven, en ergens moet ik ook het artwork schrijven, om maar zo te zeggen. Ik denk aan wat er zal zijn. Uiteraard moet ik mijn boeken schrijven. Alles heeft maken met schrijven. Elke morgen moet ik denken aan iets om te verknallen, elke middag moet ik filmen. Dat is mijn werk, zo zit dat in elkaar. Ik moet de mensen laten werken voor mijn bedrijf, ik werk voor mijn bedrijf. We proberen een soort van verwrongen brein te ontwikkelen die als een soort curator dient. Wat betreft de CD's: als ik kon zingen, deed ik het. Er is niets wat ik niet zou doen als ik het kon. Waar het op neerkomt is dat ik songs uitkies waarvan ik vind dat je die moet horen. Dat is beheren. Ik kan maar één ding tegelijk doen. Ik ben wat dat betreft erg georganiseerd. Elke dag ga ik om 8:00 uur aan het werk. Niet om 8:01, niet om 8:02, en niet op zaterdag en zondag.

Wil je hier nog iets aan toevoegen. Heb je nog een laatste woord?

Nee, ik doe al 40 jaar interviews. Als er iets is dat je had moeten vragen dan had ik het moeten zeggen!