Titel: Koffie en een gesprek met Simon Cathcart (Nederlands)
Auteur: Frank
Categorie: Interview
Datum: 23/10/07

Een week voor het BUTT Film Festival in Breda kreeg ik een mail van Simon Cathcart met de vraag of ik op het BUTFF aanwezig zou zijn en interesse had in een interview met hem. Het resultaat van deze korte mailwisseling valt hieronder te lezen. Naast dat Simon aanwezig was voor het interview, was Jason Hyde ook aanwezig en om bij te springen tijdens het interview.

Voor meer Simon Cathcart; houd het nieuws hier op Top of the Flops goed in de gaten!!

 

Frank: Simon, je hebt Australië verlaten en bent naar Tokyo gegaan en vervolgens Engeland.  Waarom ben je uit Australië weg gegaan?

Simon: Toen ik opgroeide was mijn grootste interesse de jaren '70 en '80 popcultuur. In Londen vond je de popmuziekcultuur, alles wat ik wilde in mijn leven. Maar ik wou er niet direct naar toe maar eerst naar een ander land gaan en daar even blijven hangen. Dus heb ik een       tijdje in Japan gewoond. Een meisje die ik kende woonde in Japan en had me uitgenodigd om een tijdje bij haar te komen wonen. Zij heeft mij een tentoonstelling over Japanse reclame laten zien. Daar heb ik commercials gezien zoals ik ze nog nooit had gezien. Compleet gestoord waardoor ik dacht, "Wat is dat met dit land?". Ik ben daar dus gaan wonen omdat zij me dat vroeg en het was fantastisch. Bij haar wonen was een ramp maar Japan was fantastisch.

Frank: Wat heb je allemaal gedaan toen je in Japan woonde?

Simon: Ik heb van alles gedaan in Tokyo. Ik leefde als een vrijgezel, als een feestbeest. Ik zoog de Japanse cultuur op en misbruikte het minstens net zo veel, onderwijl feestend en...

Jason: Karaoke!

Simon: Karaoke!!

Simon: Heel veel modellen daar, dus we hebben ons prima vermaakt.

Frank: Ik las op het internet dat je naar Londen bent gegaan om depressief te worden???

Jason lacht.

Simon: Ja, de keerzijde van Australië als zonnig een blij land voor een jonge artiest is dat het belangrijk is dat je een zekere mate van pathos, of gravitas hebt en de beste plek om dat te krijgen is Londen. Londen was het culturele centrum van de wereld, zoals daarvoor Parijs en   daarvoor waarschijnlijk Rome of iets dergelijks. Londen aan het einde van de 20ste eeuw was dat voor mij. En daarom kan ik niet wegkomen uit Londen. Het blijft me telkens weer terug trekken.

Frank: Je woont in Londen?

Simon: Ja, ik woon in het centrum van Londen.

Frank: Kunnen wij de Londense depressie in jou films terugvinden?

Simon: Oh, dat denk ik wel. Ik denk dat datgene wat de film typisch Brits maakt, de humor is. Dat is hoe je kan zien dat het een Britse film is. Vanwege die droge humor die we in de film stoppen, het Engelse perspectief. En hoe we niet zo houden van de echte horror, de echte     gore. We hebben het wat softer gemaakt maar er tegelijkertijd ook meer nadruk op gelegd. We hebben het horrorgenre gebruikt maar geprobeerd het niet belachelijk te maken. We hebben het zijn gang laten gaan. Het neemt zichzelf niet al te serieus,dat is wat Britse humor is naar mijn mening. Het weigert zichzelf serieus te nemen.

Frank: Je hebt ook werk in het theater gedaan en hebt een performance techniek voor acteren    ontwikkelt. Wat kan je me daar over vertellen?

Simon: Ik ben begonnen in een theater in Japan, wat een fantastische ervaring was. Daarna ben ik in Londen ook rechtstreeks het theater ingegaan. I ben pas veel later over acteren gaan denken. Ik was betrokken bij toneelstukken, ook door en in Amerika. Ik had al snel door dat theater als een kunstvorm dood is omdat alle moeite die in de performance wordt gestoken verloren gaat en nooit vastgelegd zoals je het wilt. Maar ik probeerde een een beetje geld te verdienen         dus heb ik een studie filmregie opgepakt. And dat is zich gaan mengen: mijn kennis over theater en mijn kennis over film en zodoende heb ik een performance techniek ontwikkeld waarvan ik wist dat het zou werken. Er zijn zo veel acteurs in Londen, het is een groot theatraal land met al die theatrale training zonder de kennis hoe met een camera om te gaan. En dat was een manier voor mij om mensen als Jason te ontmoeten en samen te gaan werken en dingen om te zetten naar en vast te leggen op film.

Frank: Wat kan je me vertellen over je film Black Velvet?

Simon: Het was een korte film, een drama. Iedereen denkt dat het een documentaire is over de olie industrie maar dat is het niet, het is een drama. Twee Amerikaanse zakenmensen komen in een klein Iers dorp terecht en proberen een stuk land over te nemen zodat ze daar een olieveld kunnen inrichten. De man die het land in bezit heeft is een slimme oude vent die niet bereidt is het stuk land aan hen te verkopen. Dus gebruiken ze klassieke oliewerkers, een soort pesttechniek om zodoende te proberen het land van de mensen te ontfutselen. En       het is indirect een manier waarop de houding van de olie industrie wordt weergegeven, en hoe zij proberen te krijgen wat ze willen. Ik probeer een soort van subtext neer te zetten, hoe de olie industrie werkt. Ik probeer niet al te veel te preken. Ik probeer de performances en de situaties voor zichzelf te laten spreken. We hebben de film gemaakt in Ierland en het was een prachtige ervaring.

Frank: Wat voor soort reacties kreeg je op Black Velvet?

Simon: Zeer positief uiteraard, het is ontzettend goede marketing om een film over de olie industrie te maken. Het nadeel was dat de dag nadat we klaar waren met editen 11 september was. Het was erg moeilijk om aandacht te krijgen op filmfestivals omdat het een slechte tijd was voor Amerika en de hele wereld had het erover en ieder was overgevoelig wat betreft anti-Amerikaanse uitlatingen. Het was dus erg moeilijk om de film meteen op festivals te laten draaien. Hij is gedraaid in Los Angeles, op het Galway festival en werd daar goed ontvangen. Ik zou het eigenlijk opnieuw moeten uitbrengen.

Frank: Ik heb gelezen dat je het opnieuw wou uitbrengen als zijnde een soort van director's cut .

Simon: Ja, het is een mooie film, geschoten met 16mm film in prachtige Ierse landschappen, fantastische valleien en bergen, helicopters. Het is alsof Dallas naar Sligo is gekomen!

Frank: Nou, wat een vergelijking...

Frank: Van Black Velvet tot Stagknight. Stagknight is iets volledig anders.

Simon: Nou, ja, niet helemaal. Ik houd van ensembles, van groepen mensen. Ieder heeft een filmmakersstem, net als een band, dat idee. Het is nogal anders omdat het een   jeugdgeöriënteerd ding is, maar het gaat nog steeds over mannen en mannendingen. Ik ben nogal geïnteresseerd in mannen. Zij zijn mijn onderwerp als het op films maken aankomt, een studie over hoe mannen zijn als ze in een groep zijn in een bos en proberen te overleven. Het is een klein metafoor over mannen, het bindingsproces, het mannelijke bindingsproces.

Frank: Het mannelijke bindingsproces, een beetje gore.

Simon: Ja, de gore en de verwijfde schreeuwen en de  mannelijke schreeuwen.

Jason: En mannelijke schreeuwen, vooral wanneer ik dood ga!

Simon: Jason heeft de "kill" van de film.

Frank: De "kill"?

Jasen en Simon: Ja, de "kill"!

Frank: Wat was de inspiratie voor deze film?

Simon: Er zijn een hele zooi films die heel erg goed zijn en verboden zijn om verschillende redenen. Ik bedoel, er zijn allerlei absurde redenen die de Britse Board of Certification hanteerde. Een voorbeeld: je mag geen bloed op een tepel laten zien. Er is een film die om die reden is verboden. Ik heb naar al deze dingen gekeken en dacht: als ik dit doe, wordt mijn film verboden. Dat was een goed idee als we een film wilden maken die zo realistisch mogelijk is. Maar vervolgens gingen we er naar kijken vanuit het standpunt dat we niet zo veel van voluit gore en shock horror houden omdat we niet te dom wilden overkomen. Dus   heb ik al deze elementen bij elkaar gepakt en geprobeerd een zo rijk mogelijk voorbeeld te maken in de geschiedenis van het genre van deze "video nasties" en verboden films. Dat is wat het zo'n beetje in gang heeft gezet. Het werd gewoon telkens belachelijker en grappiger toen we er mee verder gingen. Tot aan het punt dat we het gingen opnemen met acteurs. Het maakt niet uit hoe de scene is, het maakt niet uit hoe incidenteel, zelfs het gewoon door de shot heenlopen, je zal iets grappigs moeten doen. Het maakt niet uit hoe klein het is, er moet iets grappigs zijn in de scene. We hebben dat met elke scene gedaan en natuurlijk hebben wij het komedie aspect verder uitvergroot.

Frank: Is het een horror of een komedie?

Simon: Het is een horrorfilm maar in komediestijl. Het zou geschaard worden onder horror als je kijkt naar de stijl en de spanning. Het enige waar we niet de draak mee aansteken is de Knight. We spotten niet met de Knight, we maken hem niet belachelijk en veranderen het monster ook niet. Maar alle mannen zullen verscheurd worden door zijn zwaard.

Frank: Hoe was het om de film te maken, de reacties van de acteurs en dergelijke?

Simon: Nou, films maken is altijd moeilijk maar je bevindt je in de bossen en rent rond om dingen te organiseren. Het is als het runnen van een fabriek in de bossen. Je bevindt je niet in een studio.

Jason: Ik denk dat het moeilijk, langdurig en creatief was, al die verschillende dingen. Aan de   andere kant is niemand dood            gegaan. Je weet dat het altijd klote is als iemand dood gaat           tijdens het maken van een film.

Simon: Iedereen was fantastisch, echt goede performers. Allemaal met compleet verschillende   achtergronden en dat werkte prima. Ik denk dat de acteurs fantastisch waren gezien het feit      dat we 24 uur per dag in een koud en vochtig bos doorbrachten terwijl we rond renden in            PVC-pakken, superhelden pakken en meerdere pondjes verloren.

Frank: Je speelt zelf ook een rol in je film, en je hebt ook een rol gespeeld in Black Velvet. Is dit een     soort kenmerk van jou als regisseur?

Simon: Ja, dat denk ik wel, ik vind het wel leuk. Ik houd van acteren. Ik vind dat je acteert als je een film regisseert en dat je wel regiseert als je acteert. Het is geen probleem voor wie dan ook om voor de camera te gaan staan en een paar stukken te spelen om vervolgens achter de camera te gaan om naar het resultaat te kijken en te zeggen: "Ja, prima, laten we het nog een keer doen". Het is normaal om zoiets te doen. Er is geen barriere tussen regisseren, acteren en filmen. Ik wou alleen dat ik ook dood was gegaan.

Jason (lacht): Dat hadden wij ook gewild!

Simon: Ik denk dat iedereen daar hetzelfde over denkt, misschien in de volgende. In Stagknight 2.

Frank: Voor welke van de 2 heb jij een voorkeur: acteren of regisseren?

Simon: Ik heb geen voorkeur voor een van beiden. Ik geniet van het regisseren, het implementeren van mijn ideëen, ze laten werken. Ik houd ervan om aan niemand te hoeven vragen of met iemand rekening te houden en de dingen te doen die ik wil doen. Ik houd van beiden. Ik houd van acteren en van regisseren, filmen, schrijven, editen en thee zetten. Het is allemaal goed.

Frank: Stagknight heeft op een paar festivals gespeeld. Hoe waren de reacties op de film?

Simon: Eigenlijk aardig gelijk. Ik verwacht dat mensen lachen van verrassing. Ik weet dat vrouwen ervan zullen houden. Ik heb zeer positieve reacties ontvangen van vrouwen. Naderhand kwamen ze naar me toe om te vertellen dat ze van de film hadden genoten. Ze vertelden me dat ze niet echt van horror houden maar dat ze deze film wel goed vonden. Ik denk dat de reden dat ze de film leuk vonden is dat ze kunnen kijken naar mannen die stom zijn en de   manier waarop ze dood gaan is niet al te afschuwelijk.

Frank: Het is geen publieksaanval.

Simon: Nee, het is niet afschrikwekkend.

Frank: Er zit veel lol in.

Simon: Inderdaad. Ik houd van films als Animal House, Porky, Ghostbusters. Dat soort humor en die stijl van film maken wou ik in Stagknight verwerken.

Frank: Jou website wordt gerekend onder één van de grote films en streeft ze soms zelfs voorbij.

Simon: Inderdaad. We waren groter dan Jackass 2 en we hebben het niet eens geprobeerd. Hij stond op het punt om uit te komen en hadden ongeveer 89.000 hits terwijl wij er 95.000 hadden. Dat is hoe groot de websites zijn. Jackass 2 heeft het MTV logo en een groot bedrijf achter   zich en Stagknight heeft niets van dit alles, enkel vindingrijkheid, slimheid, relaties en kwaliteit. Ik denk dat we zelfs de eerste zijn die websites in de film hebben verwerkt. Die websites hebben geholpen Stagknight te promoten door clips en foto's te plaatsen, erover te praten of wedstrijden te houden. En in een jaar tijd hebben 30 miljoen mensen de website bezocht.

Frank: Wow, dat is echt veel! Ik heb ook genoten van de games op de website.

Simon: Je vindt Staggy goed. Het werkt, niet?

Frank: Oh ja, het werkt!

Simon: Het is de humor die je in Staggy vindt die ook in Stagknight zit. Als het uitmoorden van boyscouts.

Frank: Voor welk publiek is Stagknight bedoelt?

Simon: Hopelijk 16 tot 60 jarige mannen en vrouwen. Ik denk dat het meer voor mannen is die van mannenfilms houden. Ik hoop dat mensen naar voren komen en zeggen: "Daar zaten een paar flink grappige momenten in die film". Dat is wat ik verwacht hoe mensen reageren op deze film: "Ik vond dit en dat stukje erg goed, toen zij dood ging en hij dat zei". Wanneer mensen erover praten: "Wat vond je van dit stuk en van dat stuk?" Dan denk ik dat ik mijn taak goed heb volbracht.

Frank: Wat kan je me vertellen over je aankomende projecten?

Simon: Ik heb een budget van 5 miljoen dollar voor mijn volgende film. Het is een wraakfilm. Een beetje als Stagknight maar toch weer heel anders. In Stagknight gaat het om een groep mannen die ronddwalen in een bos, in de volgende film zal het slechts 1 man zijn die rond 10 anderen heendwaalt. Dus het is een beetje als Mad Max of Hamlet, dat soort wraakfilm, en je zal ervan genieten. Het gaat ook over mijn ervaringen op het internet. Ik heb van die kennis en informatie gebruikt.

Frank: Komt er ook een Stagknight 2?

Simon: Nou, ja, ik denk het wel. Ik hoop het! Het gaat ook over contracten en zo waar ik me niet mee bezig hoef te houden. Het gaat allemaal over mensen die er veel geld voor moeten betalen. Ik zou er graag nog eentje maken. We zouden terug moeten komen als zombies. We hebben iemand nodig die een bitch zou moeten spelen en biseksueel is. En alle mannen komen terug als een zombieleger. Ik denk dat dat de enige manier is waarop we er mee wegkomen!

Jason: Ja, absoluut!

Simon: En ze proberen dan Londen over te nemen of zo...

Frank: Die film zou ik graag willen zien!

Jason en Simon lachend.

Frank: Simon, als jij het budget zou hebben en complete artistieke vrijheid, wat zou je dan maken?

Simon: Je bedoelt wat voor film dan ook?

Frank: Wat je ook wil, ongelimiteerd budget, geen artistieke beperkingen, wat zou je dan maken?

Simon: Ik zou iets maken dat groter is dan The Lord of the Rings, King Kong of Star Wars. Alles bij elkaar op een hoop gegooid en gecombineerd. Groter dan Cannibal Run, groter dan alles wat   je je maar kan voorstellen. Het is een Mad Mad Mad World, groter dan Spinal Tap en grappiger dan Spinal Tap. Ik houd van grootse dingen, een grote film. Ik zou graag een GROTE film willen maken.

Frank: Is er nog iets anders wat je me zou willen vertellen?

Simon: Dit is een klein maar intiem festival, een goed festival. Je krijgt hier mensen als Fred Vogel te ontmoeten, die trouwens een prima kerel is. Er hangt hier een goede sfeer, relaxed.

Frank: Heren, ik ben er doorheen. Heel erg bedankt voor jullie tijd!

Simon: Graag gedaan. Jij ook!