Titel: Where the Wild Things Are
AKA Titel:
Auteur:Frank
Genre: Fantasy
Subgenre[?]: Drama
Regisseur: Spike Jonze
Acteurs: Max Records, Pepita Emmerichs, Max Pfeifer, Madeleine Greaves, Joshua Jay
Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2009
Speelduur: 101 minuten
Cijfer: 8
Where the Wild Things Are is een kinderplaatsjes boek uit 1963. Het boek is geschreven door Maurice Sendak. Het vertelt over Max die op een avond een woedeaanval krijgt en als resultaat hierop zonder eten naar bed moet. Max vlucht die avond in zijn fantasie weg naar een wereld waar hij samen met de Wild Things is. Hij temt de Wild Things en wordt tot hun koning gekroond. Heimwee doet hem echter terug gaan naar de werkelijke wereld waar hij naast zijn bed een bord warm eten vind.
Het boek werd in de eerste instantie niet goed geaccepteerd en had last van veel negatieve kritiek. Men vond het geen geschikt boek voor kinderen omdat hier onacceptabel gedrag van kinderen in vertoond werd. Het was echter wel een boek wat kinderen aantrok waardoor het toch meer beter en uiteindelijk ook positiever onder de aandacht kwam.
Disney is in de jaren 80 van plan geweest om deze film naar het doek te brengen. Dit is echter destijds niet van de grond gekomen. In 2001 was Universal van plan het opnieuw te proberen met Disney animator Eric Goldberg aan het roer. Ook deze versie is niet ver gekomen want het roer is in 2003 aan Spike Jonze gegeven die er zijn eigen versie van mocht maken. Spike Jonze heeft deze film niet zomaar in zijn schoot geworpen gekregen. Maurice Sendak zelf wou Spike Jonze op de stoel van regisseur hebben. Sendak was van mening dat Spike Jonze door zijn eigen visie op zaken de enige was die het voor elkaar kon krijgen om Where the Wild Things Are naar het scherm te brengen.
Het verhaal vanuit het in 1963 boek is grotendeels intact gelaten. Max gaat vlucht na een woedeaanval in zijn eigen wereld en vertrekt daar weer omdat hij heimwee heeft naar zijn eigen wereld. De verschillen met het boek zijn, zijn wijze van het vluchten naar zijn fantasie wereld, zijn wijze van terugkomst en het bord eten naast zijn bed. Deze veranderingen en het wat er in het boek staat is natuurlijk niet voldoende om een feature length film over te maken. Spike Jonze heeft de Wild Things om die reden een karakter gegeven wat overeen komt met een aspect van Max’s eigen karakter. Om de film vullend te maken is de tijd bij de Wild Things uitgebreid en de reactie van Max op de Wild Things.
Met de wetenschap dat de Wild Things aspecten van het karakter van Max zijn, weten we dat de film een moraal bevat en hiermee belerend kan zijn. Spike Jonze is in zijn adaptatie van Where the Wild Things Are alles behalve dat. Hij wil de kijker laten zien hoe het is om kind te zijn en niet begrepen te worden. Hij heeft daarbij de film ook niet gemaakt als zijnde een film voor kinderen. Dit alles is ook nog eens overeenkomstig met de wensen en visie van Maurice Sendak op de adaptatie van zijn boek. Ja er zit een moraal in, een moraal die ook in het origineel gevonden kan worden. Gelukkig is deze film niet belerend of overdreven moralistisch.
We krijgen een eerlijke film voorgeschoteld met vreemde karakters en een visie van een regisseur op kind zijn. Spike Jonze heeft deze film naar mijn mening prachtig geschoten en heeft hierbij ook genoeg uit de kast getrokken. De Wild Things bijvoorbeeld zijn een combinatie van computer animaties en werkelijke acteurs in pakken. De pakken komen van niemand minder dan de Jim Hensen studios die o.a. verantwoordelijk zijn voor de Muppets, Labyrinth en the Dark Crystal. Het eindresultaat is een film waarbij je in een wonderlijke wereld terecht komt die geregeerd wordt door emoties en de interactie tussen verschillende emoties. Een wereld die herkenbaar is voor degenen die deze wondere wereld in willen duiken.
Spike Jonze heeft btw veel kritiek op zijn film gekregen tijdens het filmen. De film zou te duister zijn voor de jongere kijker, hij zou de film te eigenaardig maken. Ga zo maar door. Er is zelfs een tijdje sprake geweest dat de film in zijn geheel opnieuw geschoten moest worden. Spike Jonze en Maurice Sendak hielden voet bij stuk, deden enkele concessies en het eindresultaat is erg eigen geworden en naar mijn mening erg de moeite waard voor de liefhebber van de apartere film!




