Titel: Vinyan
AKA Titel: Vinyan: Lost Souls
Auteur:Nadia
Genre: Drama
Subgenre[?]: Mystery
Regisseur: Fabrice Du Welz
Acteurs: Emmanuelle Béart, Rufus Sewell, Julie Dreyfus, Petch Osathanugrah, Amporn Pankratok e.a.

Land van Herkomst: België
Jaar van uitgave:2008
Speelduur: 96 minuten
Cijfer: 5

We volgen een in Phuket, Thailand verblijvend koppel zes maanden nadat zij hun zoontje zijn kwijtgeraakt. Zes maanden na de Tsunami. Ze hebben geen idee of hun zoontje Joshua nog in leven is of een half jaar geleden is verdronken en die onwetendheid sloopt hen.

Wanneer Jeanne (de moeder) een dvd ziet van kinderen uit een nabij gelegen dorp meent zij daarop Joshua te zien. Ze denkt dan ook dat Joshua is gekidnapt, want er gaan verhalen rond over handel in blanke kinderen.

De ouders beginnen een zoektocht. Ze vinden een gids die hun per boot naar de omliggende dorpen kan brengen voor een flinke som geld. Na geen succes te hebben en als hen constant meer geld afgetroggeld wordt, is Paul (de vader) het zat. Paul wil en kan accepteren dat zijn zoon is overleden en hij smeekt zijn vrouw om tot rede te komen.

Jeanne kan dat echter niet, zij is ervan overtuigd dat Joshua nog leeft en zich in de jungle bevind. En daarom zoeken ze verder.

De acteurs spelen goed, maar Emmanuelle krijgt mij niet helemaal onder de indruk en dat is toch wel belangrijk, aangezien zij de film draagt. Dit komt misschien omdat haar moedertaal Frans is en ze hier alleen Engels spreekt, het leidde mij teveel af. De rol van Emmanuelle is misschien wel het belangrijkst. Zij is degene die je ziet veranderen na het verlies van haar zoon. Ik vond Rufus Sewell stukken beter , met hem voel je mee, en sommige momenten zijn hartverscheurend.

De film speelt zich af in Thailand, maar in plaats van de zon en het strand zien we modder, regen, prostitutie en kinderhandel. De drukke Phuket scènes zijn op een schokkende camera manier weergegeven met veel gebruik van rode lichten, wat een chaotisch gevoel geeft. Daarnaast speelt een groot deel van de film zich af in de jungle die er erg intimiderend uit ziet, er hangt een grijze kleur over bijna elk jungle shot wat een donkere sfeer creëert.

Er zitten ook een paar "droomscènes" in, die wel gemakkelijk te herkennen zijn en waar onbesproken frustraties worden verwerkt.

Het camerawerk is van Benoît Debie (Irréversible) en 1 ding is zeker.. Deze film komt het best tot zijn recht in een bioscoopzaal. Aan het begin van de film zag je water en hoorde je het geluid van veel water, het deed me gelijk denken aan de Tsunami. De muziek is soms tussendoor elektrisch en hard. Er wordt met het geluid gespeeld als ze in Phuket een club binnen lopen. Opmerkelijk.

Waar het in mijn ogen de fout in gaat is dat het ergens stopt met het zijn van een sychologisch drama over een koppel dat uit elkaar groeit en begint met uit het niets verschijnende kinderen met geverfe gezichtjes, waar verder geen uitleg voor wordt gegeven. Ik bedoel 40 minuten blablabla voordat de spanning een beetje wordt opgevoerd en dan op zo'n onsubtiele manier. Met dan een einde waarvan ik zeg : Ja echt niet!!. Niet bevredigend.