Tony Takitani is een rustige jongen, die gewend is om alleen te zijn. Vanaf jongs af aan is hij gewend om voor zichzelf te zorgen. Zijn vader, Shozaburo Takitani, is een Jazz muzikant en tijdens Tony's jeugd is hij vrijwel constant op tour geweest om geld te verdienen en zijn passie te volgen. Zijn moeder is overleden toen hij net drie dagen jong was.

 

Tony is op zich een normale jongen, afgezien van zijn isolement en zijn talent voor tekenen. Zijn talent voor tekenen manifesteert zich in uiterst gedetailleerde tekening, vooral van machines, auto's, treinen en radio's. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Tony van tekenen zijn beroep maakt. Hij vindt een baan als een goed betaalde illustrator.

 

Tony heeft, ondanks dat hij alleen is opgegroeid nooit eenzaamheid gekend, tot het moment waarop hij Eiko Konuma leert kennen. Eiko is een meisje vijftien jaar jonger dan Tony, maar dat staat hem niet in de weg om verliefd te worden en haar mee uit te vragen. Het meest opmerkelijke, volgens Tony, is de manier waarop zij haar kleding draagt. Elk kledingstuk dat zij aanheeft lijkt voor haar gemaakt te zijn, zo natuurlijk staat deze kleding haar.

 

Na hun vijfde afspraakje vraagt Tony haar ten huwelijk. Helaas voor Tony zal hij op haar antwoord moeten wachten. Eiko heeft namelijk nog een andere man in haar leven. Tony, die in zijn leven nog nooit eenzaamheid heeft gekend, voelt nu voor het eerst in zijn leven wat eenzaamheid is.

Uiteindelijk kiest Eiko toch voor Tony en ze trouwen met elkaar. Pas daarna komt Tony echt achter de imperfecties van de voor hem perfecte vrouw. Eiko is namelijk verslaafd aan het kopen van kleding. Natuurlijk hebben vele vrouwen hier last van (volgens mannen, dan), maar bij Eiko loopt het dusdanig uit de hand dat er zelfs een gehele kamer mee wordt gevuld. Wanneer Eiko tijdens een auto-ongeluk om het leven komt is Tony ten einde raad. Niet alleen voelt hij weer de eenzaamheid, maar nu zit hij ook opgescheept met de kamer vol met de kleding van zijn overleden vrouw.

 

Tony Takitani is een verfilming van het gelijknamig verhaal Haruki Murakami. Aangezien het verhaal niet veel meer dan een dertig-tal pagina's in beslag neemt vind ik het zeer knap dat er een film van 76 minuten van gemaakt is. De film daarentegen is niet iets wat je een bijzondere film kunt noemen. Ik heb zelden een film gezien die zo traag is. Het tempo tijdens de gehele film verandert ook niet, hij blijft in het zelfde tempo door gaan.

Het verhaal is niet echt meer een film, maar wordt constant verteld. Vaak nemen de hoofdpersonen ook de rol van verteller over. Ze maken het verhaal van de verteller af en nemen soms in zijn geheel de rol over. Ook de opbouw van de film laat zeer te wensen over. Geen vloeiende overgangen en de verschillende delen volgen elkaar op een aparte manier op.

Toch heeft de film ook goede punten. Het script volgt het originele verhaal van Murakami voor het overgrote deel. Er zijn slechts een paar kleine toevoegingen gedaan aan het verhaal, waaronder de scene waar Tony het voormalige vriendje van Eiko ontmoet.

Ook een goed punt is het acteerwerk van de acteurs. Tony Takitani heeft blijkbaar met een gelimiteerde cast gewerkt, aangezien zowel Issei Ogata (Tony Takitani & Shozaburo Takitani) als Rie Miyazawa een dubbelrol voor hun rekening nemen.

 

Al met al, voor een liefhebber van de verhalen van Murakami is het wel een aardige film om te zien.