Top Of The Flops: recensie van Transformers, The

Random Action -Fantastic Four -Gwoemul -Hellboy II: The Golden Army -Pacte Des Loups, Le -Crank: High Voltage Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Transformers, The Auteur:Donny Genre: Animation Subgenre[?]: Science Fiction Regisseur: Peter Wallach Acteurs: Peter Cullen, Frank Welker, Chris Latta, Dan Gilvezan, Gregg Berger, e.a. Land van Herkomst: Verenigde Staten Jaar van uitgave:1984 Speelduur: 30 minuten Episodes: 98 Cijfer: 8 Je kan gerust stellen dat ik een nostalgisch aangelegd persoon ben. Ik denk vaak met weemoed terug aan vroegere tijden, aan alles dat was maar niet meer is. Voordat je de neiging krijgt om het woord nostalgisch te vervangen door depressief moet ik toegeven dat 't lang niet zo somber is als het klinkt. Er zijn namelijk nog genoeg dingen uit het verleden die je terug kan halen en waar je keer op keer van kan genieten, zelfs als de jaren voorbij gaan. Films en series waar je vroeger van genoot, kan je nu nog steeds kijken. Soms is het even zoeken, maar wie het echt wil vindt wat hij/zij wil vinden. Een van de series waar ik vroeger graag naar keek is de geanimeerde 'The Transformers' serie. Ik heb zelfs een bescheiden collectie Transformers action figures (zeer bescheiden in vergelijking met het arsenaal aan Transformers dat Frank thuis heeft staan, maar toch). Wie de recensies op deze site regelmatig leest, weet hoe geliefd de Transformers voor me zijn (getuige de 'Transformers' live action film). Voor wie zich daar niet vreselijk aan heeft geïrriteerd volgt hier nog meer lof. Mocht je dus om één of andere onverklaarbare reden fysiek onwel zijn geworden of misselijk makende neigingen hebben gekregen bij het lezen van die recensie, dan raad ik je aan niet verder te lezen. Zo'n beetje iedereen weet wel wat de Transformers zijn. Robots uit het heelal die zichzelf kunnen “transformeren” in allerhande aardse voertuigen en objecten (enkele voorbeelden zijn een vrachtwagen, een tank, een politiewagen, een microscoop, een gele kever, een Walther P38 pistool en ga zo maar door), en zelfs dieren (zoals bijvoorbeeld de Dinobots en Insecticons, maar later in de serie ook combiner teams als de Predacons, Terrorcons en Seacons). Deze vormen nemen ze echter pas aan nadat ze op de aarde terecht zijn gekomen, om zich zo beter verborgen te kunnen houden voor de inheemse bevolking (en dat zijn wij dus). Er zijn 2 facties, de Autobots en Decepticons. De laatste streven naar de complete onderwerping van het universum en worden geleid door een megalomane machtswellusteling (Megatron in de eerste 2 seizoenen, Galvatron vanaf het derde seizoen). De Autobots doen er alles aan om de mensheid te beschermen tegen de Decepticons en te voorkomen dat zij hun doel bereiken, iets waarbij de geholpen worden door een paar trouwe menselijke bondgenoten. Zij worden geleid (in de eerste 2 seizoenen) door Optimus Prime, een moedige en altruïstische krijger en leider (door de Autobots alom geliefd en door de Decepticons uiteraard alom gehaat), en vanaf het derde seizoen door Rodimus Prime (voorheen Hotrod). Zij zijn de dragers van de Autobot Matrix of Leadership, een object dat hen de wijsheid van voorgaande generaties geeft en iets wat hun vijanden maar al te graag in handen willen krijgen. Zoals te verwachten krijgen wij gedurende de 4 seizoenen te zien hoe het de beide kampen vergaat. Eigenlijk is het best wel moeilijk uit te leggen waarom deze serie (en het fenomeen Transformers in het algemeen) nu eigenlijk zo de moeite waard zijn. Het klinkt als een leuk tijdverdrijf voor jongens: grote robots die in auto's en vliegtuigen veranderen en de mensheid beschermen tegen andere, kwaadaardige, robots. En toegegeven, het blijft cool om de action figures die bij je in huis staan langs te zien komen in de serie. Ik moet wel zeggen dat naarmate het einde van de serie nadert, de introductie van nieuwe Transformers haast belachelijke vormen aanneemt. Je wordt om de paar minuten doodgegooid met weer een aantal nieuwe karakters, die even later ook niet meer een rol spelen. Dit is vooral zo in de laatste 3 afleveringen, de 'Headmasters' trilogie. Eigenlijk was het de bedoeling dat deze 3 afleveringen het vierde seizoen openden, maar de serie werd gestaakt in de Verenigde Staten. In Japan heeft men achteraf wel een volledig seizoen 4 gemaakt en uitgezonden, met een geheel eigen verhaallijn. Als liefhebber van Transformers stoor ik me hier natuurlijk allesbehalve aan, en benoem ik elk kort moment waarin een nieuw karakter wordt geïntroduceerd als een favoriete scene uit de serie. Een ander nadelig aspect van de serie is dat de animatie niet altijd even zorgvuldig is uitgevoerd. Regelmatig zie je de verkeerde Transformers in beeld (extreme voorbeelden zijn Decepticons tussen Autobots en andersom), hebben karakters verkeerde kleurschema's of zien we meerdere keren dezelfde figuren in een screenshot. Hoe storend dit ook mag klinken, in de praktijk valt het eigenlijk best wel mee. Het getuigt niet van zorgvuldigheid maar doet desondanks geen afbreuk aan het plezier van het kijken. Dit laatste aspect staat in schril contrast met de feature length animatiefilm die in 1986 is uitgebracht, waar wel een stuk meer tijd en geld in is gestoken en dit soort dingen (zo uit m'n blote hoofd) niet voorkomen. Qua continuïteit speelt de film af tussen seizoen 2 en 3, wat ook gelijk de verandering in leiderschap van de 2 kampen verklaart. Zowel Optimus Prime als Megatron worden uit het verhaal geschreven, en in plaats daarvan verschijnen Rodimus Prime en Galvatron als nieuwe leiders. In dit derde seizoen verplaatst ook de strijd zich naar de thuisplaneet van de Transformers, Cybertron, en andere planeten in het universum (zoals de planeet Junk, waar de Junkions hun thuis hebben, aangevoerd door de nogal vreemde Wreck-Gar). Er wordt een breed scala aan nieuwe karakters geïntroduceerd en er zijn ook een flink aantal jaren voorbij gegaan. Spike, één van de trouwste menselijke bondgenoten van de Autobots en hecht bevriend met Bumblebee (de gele kever waar ik het eerder over had), is getrouwd met Carly (die in het tweede seizoen om de hoek komt kijken) en heeft een zoon genaamd Daniël, die een hechte vriendschap heeft ontwikkeld met Arcee, een vrouwelijke Autobot. We komen in dit derde seizoen ook veel meer te weten over de cultuur van de Transformers, hun ontstaansgeschiedenis en hun turbulente verleden met de Decepticons. Dit alles geeft de serie een nieuwe impuls op het juiste moment, na 2 seizoenen lang de strijd op aarde te hebben weergegeven en afgerond in de film. Wederom, als liefhebber is het fantastisch om te zien waar je helden vandaan komen, wat hun achtergrond is en wat ze hebben meegemaakt. Je leeft nog meer met ze mee en het respect groeit. En ook al hebben we het hier over fictieve karakters, ze gaan een onderdeel van je leven uitmaken zonder dat je er erg in hebt. Ik ben de eerste om toe te geven dat nostalgie als effect heeft dat je objectiviteit overboord gaat. Maar wat het ook is dat je nostalgisch maakt, het moet wel goed zijn wil je er jaren later nog met warme gevoelens aan terugdenken. Met dit argumen wil ik dan ook mijn (wellicht overdreven) uitspraken over de Transformers verdedigen. Ik zal wel klinken als een fanboy, en ook al kan ik niets met het hele fanboy concept en zie ik mezelf ook niet als zodanig, ik moet toch toegeven dat ik een aantal alombekende symptomen vertoon die het tegendeel lijken te bewijzen. En om het argument ultieme kracht bij te zetten, raad ik je aan om de serie te kijken (mocht je één van die zeer selecte groep individuen zijn die zich de afgelopen 20 jaar onder een steen hebben bevonden en niets van het fenomeen Transformers hebben meegekregen). Ben je d'r één die al wel eens kennis heeft gemaakt met Optimus Prime, Bumblebee, Megatron of Starscream, dan snap je misschien wat ik bedoel. Het is een feit dat 'The Transformers' één van de meest populaire series uit de jaren '80 was, zo niet de populairste. Er valt zo veel over te vertellen, dat het makkelijk is om deze recensie te laten verzanden in een opsomming van feiten en leuke weetjes (daarvoor verwijs ik je door naar het schrijfsel dat Frank heeft geschreven over het fenomeen Transformers). Daar ga ik me echter niet aan wagen, vooral ook omdat het niet doorslaggevend is om van de serie te genieten. Zal je 'm voor het eerst gaan kijken, dan zal het resultaat waarschijnlijk gaan tegenvallen, omdat de serie niet op kan tegen de kwaliteitseisen anno 2009. Desondanks blijft het één van de beste animatieseries uit de geschiedenis van de animatie, en alleen daarom al verdient het de lof die ik het hier gegeven heb.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Transformers, The
Auteur:Donny
Genre: Animation
Subgenre[?]: Science Fiction
Regisseur: Peter Wallach
Acteurs: Peter Cullen, Frank Welker, Chris Latta, Dan Gilvezan, Gregg Berger, e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1984
Speelduur: 30 minuten
Episodes: 98
Cijfer: 8

Je kan gerust stellen dat ik een nostalgisch aangelegd persoon ben. Ik denk vaak met weemoed terug aan vroegere tijden, aan alles dat was maar niet meer is. Voordat je de neiging krijgt om het woord nostalgisch te vervangen door depressief moet ik toegeven dat 't lang niet zo somber is als het klinkt. Er zijn namelijk nog genoeg dingen uit het verleden die je terug kan halen en waar je keer op keer van kan genieten, zelfs als de jaren voorbij gaan. Films en series waar je vroeger van genoot, kan je nu nog steeds kijken. Soms is het even zoeken, maar wie het echt wil vindt wat hij/zij wil vinden. Een van de series waar ik vroeger graag naar keek is de geanimeerde 'The Transformers' serie. Ik heb zelfs een bescheiden collectie Transformers action figures (zeer bescheiden in vergelijking met het arsenaal aan Transformers dat Frank thuis heeft staan, maar toch). Wie de recensies op deze site regelmatig leest, weet hoe geliefd de Transformers voor me zijn (getuige de 'Transformers' live action film). Voor wie zich daar niet vreselijk aan heeft geïrriteerd volgt hier nog meer lof. Mocht je dus om één of andere onverklaarbare reden fysiek onwel zijn geworden of misselijk makende neigingen hebben gekregen bij het lezen van die recensie, dan raad ik je aan niet verder te lezen.

Zo'n beetje iedereen weet wel wat de Transformers zijn. Robots uit het heelal die zichzelf kunnen “transformeren” in allerhande aardse voertuigen en objecten (enkele voorbeelden zijn een vrachtwagen, een tank, een politiewagen, een microscoop, een gele kever, een Walther P38 pistool en ga zo maar door), en zelfs dieren (zoals bijvoorbeeld de Dinobots en Insecticons, maar later in de serie ook combiner teams als de Predacons, Terrorcons en Seacons). Deze vormen nemen ze echter pas aan nadat ze op de aarde terecht zijn gekomen, om zich zo beter verborgen te kunnen houden voor de inheemse bevolking (en dat zijn wij dus). Er zijn 2 facties, de Autobots en Decepticons. De laatste streven naar de complete onderwerping van het universum en worden geleid door een megalomane machtswellusteling (Megatron in de eerste 2 seizoenen, Galvatron vanaf het derde seizoen). De Autobots doen er alles aan om de mensheid te beschermen tegen de Decepticons en te voorkomen dat zij hun doel bereiken, iets waarbij de geholpen worden door een paar trouwe menselijke bondgenoten. Zij worden geleid (in de eerste 2 seizoenen) door Optimus Prime, een moedige en altruïstische krijger en leider (door de Autobots alom geliefd en door de Decepticons uiteraard alom gehaat), en vanaf het derde seizoen door Rodimus Prime (voorheen Hotrod). Zij zijn de dragers van de Autobot Matrix of Leadership, een object dat hen de wijsheid van voorgaande generaties geeft en iets wat hun vijanden maar al te graag in handen willen krijgen. Zoals te verwachten krijgen wij gedurende de 4 seizoenen te zien hoe het de beide kampen vergaat.

Eigenlijk is het best wel moeilijk uit te leggen waarom deze serie (en het fenomeen Transformers in het algemeen) nu eigenlijk zo de moeite waard zijn. Het klinkt als een leuk tijdverdrijf voor jongens: grote robots die in auto's en vliegtuigen veranderen en de mensheid beschermen tegen andere, kwaadaardige, robots. En toegegeven, het blijft cool om de action figures die bij je in huis staan langs te zien komen in de serie. Ik moet wel zeggen dat naarmate het einde van de serie nadert, de introductie van nieuwe Transformers haast belachelijke vormen aanneemt. Je wordt om de paar minuten doodgegooid met weer een aantal nieuwe karakters, die even later ook niet meer een rol spelen. Dit is vooral zo in de laatste 3 afleveringen, de 'Headmasters' trilogie. Eigenlijk was het de bedoeling dat deze 3 afleveringen het vierde seizoen openden, maar de serie werd gestaakt in de Verenigde Staten. In Japan heeft men achteraf wel een volledig seizoen 4 gemaakt en uitgezonden, met een geheel eigen verhaallijn. Als liefhebber van Transformers stoor ik me hier natuurlijk allesbehalve aan, en benoem ik elk kort moment waarin een nieuw karakter wordt geïntroduceerd als een favoriete scene uit de serie.

Een ander nadelig aspect van de serie is dat de animatie niet altijd even zorgvuldig is uitgevoerd. Regelmatig zie je de verkeerde Transformers in beeld (extreme voorbeelden zijn Decepticons tussen Autobots en andersom), hebben karakters verkeerde kleurschema's of zien we meerdere keren dezelfde figuren in een screenshot. Hoe storend dit ook mag klinken, in de praktijk valt het eigenlijk best wel mee. Het getuigt niet van zorgvuldigheid maar doet desondanks geen afbreuk aan het plezier van het kijken.

Dit laatste aspect staat in schril contrast met de feature length animatiefilm die in 1986 is uitgebracht, waar wel een stuk meer tijd en geld in is gestoken en dit soort dingen (zo uit m'n blote hoofd) niet voorkomen. Qua continuïteit speelt de film af tussen seizoen 2 en 3, wat ook gelijk de verandering in leiderschap van de 2 kampen verklaart. Zowel Optimus Prime als Megatron worden uit het verhaal geschreven, en in plaats daarvan verschijnen Rodimus Prime en Galvatron als nieuwe leiders. In dit derde seizoen verplaatst ook de strijd zich naar de thuisplaneet van de Transformers, Cybertron, en andere planeten in het universum (zoals de planeet Junk, waar de Junkions hun thuis hebben, aangevoerd door de nogal vreemde Wreck-Gar). Er wordt een breed scala aan nieuwe karakters geïntroduceerd en er zijn ook een flink aantal jaren voorbij gegaan. Spike, één van de trouwste menselijke bondgenoten van de Autobots en hecht bevriend met Bumblebee (de gele kever waar ik het eerder over had), is getrouwd met Carly (die in het tweede seizoen om de hoek komt kijken) en heeft een zoon genaamd Daniël, die een hechte vriendschap heeft ontwikkeld met Arcee, een vrouwelijke Autobot. We komen in dit derde seizoen ook veel meer te weten over de cultuur van de Transformers, hun ontstaansgeschiedenis en hun turbulente verleden met de Decepticons. Dit alles geeft de serie een nieuwe impuls op het juiste moment, na 2 seizoenen lang de strijd op aarde te hebben weergegeven en afgerond in de film. Wederom, als liefhebber is het fantastisch om te zien waar je helden vandaan komen, wat hun achtergrond is en wat ze hebben meegemaakt. Je leeft nog meer met ze mee en het respect groeit. En ook al hebben we het hier over fictieve karakters, ze gaan een onderdeel van je leven uitmaken zonder dat je er erg in hebt.

Ik ben de eerste om toe te geven dat nostalgie als effect heeft dat je objectiviteit overboord gaat. Maar wat het ook is dat je nostalgisch maakt, het moet wel goed zijn wil je er jaren later nog met warme gevoelens aan terugdenken. Met dit argumen wil ik dan ook mijn (wellicht overdreven) uitspraken over de Transformers verdedigen. Ik zal wel klinken als een fanboy, en ook al kan ik niets met het hele fanboy concept en zie ik mezelf ook niet als zodanig, ik moet toch toegeven dat ik een aantal alombekende symptomen vertoon die het tegendeel lijken te bewijzen. En om het argument ultieme kracht bij te zetten, raad ik je aan om de serie te kijken (mocht je één van die zeer selecte groep individuen zijn die zich de afgelopen 20 jaar onder een steen hebben bevonden en niets van het fenomeen Transformers hebben meegekregen). Ben je d'r één die al wel eens kennis heeft gemaakt met Optimus Prime, Bumblebee, Megatron of Starscream, dan snap je misschien wat ik bedoel.

Het is een feit dat 'The Transformers' één van de meest populaire series uit de jaren '80 was, zo niet de populairste. Er valt zo veel over te vertellen, dat het makkelijk is om deze recensie te laten verzanden in een opsomming van feiten en leuke weetjes (daarvoor verwijs ik je door naar het schrijfsel dat Frank heeft geschreven over het fenomeen Transformers). Daar ga ik me echter niet aan wagen, vooral ook omdat het niet doorslaggevend is om van de serie te genieten. Zal je 'm voor het eerst gaan kijken, dan zal het resultaat waarschijnlijk gaan tegenvallen, omdat de serie niet op kan tegen de kwaliteitseisen anno 2009. Desondanks blijft het één van de beste animatieseries uit de geschiedenis van de animatie, en alleen daarom al verdient het de lof die ik het hier gegeven heb.