Titel: Night We Called It a Day, The
Auteur:Toon
Genre: Comedy
Subgenre[?]:
Regisseur: Paul Goldman
Acteurs: Dennis Hopper, Melanie Griffith, Portia de Rossi, Joel
Land van Herkomst: Australië
Jaar van uitgave:2003
Speelduur: 89 minuten
Cijfer: 7
Dennis Hopper als Frank Sinatra in een Australische comedy. Weet niet hoe u er over denkt maar ik was onmiddellijk geïntrigeerd. Rod Blue is niet bijster succesvolle organisator van concerten. Hij probeert Frank Sinatra-toernee in Australië van de grond te krijgen. Er gebeurt van alles en nog wat, er komt van alles op z'n pad tot hij op zeker moment Sinatra in levende lijve ontmoet. T klikt, Toer gaat door, "Ol' Blue Eyes" komt naar Australië!!! Voor Rod begint 't echte werk dan pas; Schuldeisers achter hem aan, geld tekort, toer op handen, liefdesperikelen enz. De wet van Murphy in actie! Als Sinatra dan eindelijk arriveert loopt lang alles niet zoals gepland. Veroorzaakt "en passant" schandaal en de "Ozzy"-roddelpers valt over hem heen. Slaat bij z'n eerste optreden (uit frustratie?) mensen aan het beledigen en er gaat van alles mis dus hiermee wint "Ol' Blue Eyes" ook al geen sympathie terug. De toer wordt gestopt, is dus officieel een flop. Heel Australië lijkt zich tegen Frank Sinatra te keren Begrijpelijkerwijs is Rod hier niet blij mee en hij moet dan ook spreekwoordelijke bergen verzetten om alles weer enigszins "recht te brijen"
Zoals een "feelgoodmovie" betaamt besluit dit verhaal met 't onvermijdelijke "Happy End" Hopper zit goed in z'n rol en Melanie Griffith als Sinatra's liefje Barbara Marx weet ook (zoals van haar gewend) te amuseren. Zit zelfs nog een kleine rol voor de legendarische David Hemmings (Blow-Up, Profondo Rosso) in. Heel aardige (romantische) comedy.
Bovenstaande gelezen hebbend mag duidelijk geworden zijn dat er hier geen sprake is van underground-cinema maar een "normalo"-film die maar zo (om voor de hand liggende redenen) ooit nog eens de CULT-status zou kunnen bereiken. Hoe dan ook, ik was geamuseerd en dus een vette 7 vanwege 't acteerwerk , de heerlijke ingetogen regie en de fijne Sinatra liedjes...
