Titel: Manitou, The
Auteur:Toon
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: William Girdler
Acteurs: Tony Curti , Susan Strasberg, Burgess Meredith, Stella

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1978
Speelduur: 104 minuten
Cijfer: 7


Oh oh , die 70's. Weer zo'n typisch wanproduct in de verte geïnspireerd door the Exorcist.

't begint allemaal met een vreemd gezwel in Karin's nek dat met een erg hoog tempo blijft groeien en groeien en groeien. (gaaaaaaaap) De chirurg die 't mes er in wil zetten verliest de macht over z'n bewegingen en snijdt vervolgens z'n eigen pols door. Er gebeuren steeds meer vreemde dingen en als de inhoud van 't gezwel steeds meer op een menselijke foetus begint te lijken wordt er gezocht naar een andere dan medische verklaring voor dit unieke fenomeen. Karin's vriend en chirurg vormen een team. Een antropoloog komt met een verklaring; volgens hem gaat 't hier om 400 jaar oude indiaanse zwarte magie. Een 400 jaar oude indiaan wil wedergeboren worden uit Karin's stoffelijke resten (?!?!?!) Niet geheel en al onbegrijpelijk probeert de staf van 't ziekenhuis 't met minder conventionele middelen als een laserkanon want een vage uitleg van een antropoloog is nog geen remedie voor foetushoudende puisten. Maar je weet 't: Don't fuck with the ruffneck! En dat was in '78 al zo, blijkbaar, want de hele operatieruimte gaat aan gort en missie van medici wordt niet volbracht. Men besluit in een naburig indianenreservaat naar een medicijnman te zoeken en men vindt er warempel ook nog een. Aanvankelijk doet ie wat moeilijk maar gaat uiteindelijk toch overstag. Een materialistische medicijnman (!!!) want hij doet 't voor de dollars.

Blieft u nog peulen? Vraag me nog steeds af hoe zulke grote Hollywoodnamen in deze wanproductie terecht zijn gekomen; zeker te weten dat deze film 't niet goed doet op hun C.V.'s O.k. verder met de plot; De ingehuurde magiër blijkt niet krachtig genoeg om de wedergeboorte van Mignamacus (what's in a name?) te verhoeden en vanaf dat moment gaat 't snel. Belabberde tot matige special FX, ongeïnspireerde dialogen, houterig acteerwerk en absurde situaties in een onderhoudend tempo zorgen voor genoeg vertier in deze vrij debiele film.

Bij momenten haalt deze film 't niveau van een Ed Wood e/o Troma produktie dus dan weet je 't wel, wees gewaarschuwd. Trouwens wel een goede soundtrack van Lalo Schifrin. De climax slaat werkelijk alles en moet gezien om geloofd te worden. Samengevat komt 't zo ongeveer hier op neer: Liefde overwint alles. Zonder meer een van de meest stompzinnige maar tevens ook vermakelijke films in dit "subgenre" naar mijn smaak. Een Absolute Top of the Flops!!!