Titel: Crow, The
Auteur:Frank
Genre: Fantasy
Subgenre[?]: Comic Adaptation
Regisseur: Alex Proyas
Acteurs: Brandon Lee, Rochelle Davis, Ernie Hudson, Michael

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1994
Speelduur: 102 minuten
Cijfer: 7


Zoals ik elders op deze site wel heb aangegeven ben ik naast filmliefhebber ook een comicliefhebber. Nu is het een bekend feit dat deze twee vaak samenkomen, alleen i shet eindresultaat niet vaak wat je hier op Top Of The Flops zou verwachten. Dit komt omdat het merendeel van de comic verfilmingen alles behalve cult te noemen zijn. Er zijn daarentegen enkele uitzonderingen.

The Crow is het verhaal van Eric Draven (Brandon Lee) en Shelley Webster (Sofia Shinas). Op een avond wordt Shelley bezocht door vier mannen die een klachtenlijst met haar willen doornemen. Nu kun je al op je tenen aanvoelen dat deze mannen dat niet zachtaardig willen doen. Eric loopt hierin binnen en wil natuurlijk hier een stokje tegen steken, alleen is het vier tegen één. Hij overleeft de aanvaring niet, evenmin als Shelley.

Een jaar later op een regenachtige dag komt Eric Draven terug van het rijk der doden met enkel één doel voor ogen, wraak. Hierin wordt hij bijgestaan door een kraai wiens naam hij ook als zijn eigen neemt. Enter de Crow!

Stereotype verhaal om veel actie en geweld neer te zetten. Stereotype comicverhaal om een coole antiheld neer te zetten. In principe is het een stereotype film zelfs. Het is your average revenge love story. Desondanks is dit wel een cult klassieker maar dat heeft de film gekregen door de gebeurtenissen tijdens het filmen en niet doordat deze film zo erg uitblinkt in het genre.

Begrijp me niet verkeerd of zo, ik vind dit een heel erg coole film, sterker nog dit is naar mijn mening net als Sin City één van de beste verfilmingen van een comic die ik ooit gezien heb. Bij deze film waren ze van plan om alles in zwart wit op te nemen en alleen de flashbacks in kleur. Enkel waren de studiobazen het hier niet mee eens. Om de film toch zijn duistere uitstraling te geven is er continu gebruik gemaakt van kleuren filters bij het filmen. Dit zorgt ervoor dat alles een grauwe uitstraling heeft en vele kleuren zelfs niet of nauwelijks aanwezig zijn. Tijdens de flashbacks is alles wel in overdreven felle kleuren, dit om juist het contrast tussen het leven en de afterlife weer te geven. Daarnaast moet deze film het hebben van het erg sterke acteerwerk waar Brandon de show in steelt. Wat verhaaltechnisch wel erg goed gedaan is, is het uitbeelden van het dieptrieste van het verhaal. Het grauwe versterkt het melancholische gevoel nog meer. De film gaat gelukkig niet onder in zijn triestheid en weet met enige regelmaat nog wat humor (zwarte weliswaar) erin te gooien.

Maar ja als het niet het verhaal is wat deze film tot een cultklassieker heeft gemaakt wat dan? Ik denk dat iedereen hier het tragische verhaal van Brandon Lee (de zoon van Bruce Lee) wel kent. Maar voor degenen die het niet kennen: Tijdens de opnames van The Crow is Brandon Lee per ongeluk neergeschoten. In één van de scènes van de film was het noodzakelijk om een close-up van de loop te hebben. Hiervoor hebben ze een kogel met echte kop zonder kruit gebruikt om het zo reëel mogelijk te maken. Het pistool is nadien droog afgevuurd waardoor er een lege kogel in het pistool kwam te zitten. In de volgende scène waarin dit pistool gebruikt werd zou Brandon Lee met een blank neergeschoten worden waardoor zijn blood pack zou ontploffen. Enkel de lege kogel met echte kop zat vast in het pistool en is afgevuurd tijdens deze scène. De kogel is dwars door het blood pack en Brandon heen gegaan en heeft hiermee het leven van Brandon genomen. De bewuste scène is nadien vernietigt en ook uit de film gehaald.

Door deze tragische gebeurtenis is er een hele mediahype rondom The Crow ontstaan waardoor het veel meer aandacht kreeg dan dat het zou behoren te krijgen. Door deze gebeurtenis heeft het meteen ook een cult status gekregen als laatste film van Brandon Lee. Hard gezegd maar de dood van Brandon heeft de film veel goeds gedaan. Als Brandon niet bij deze film overleden was had de film nooit zo'n bekendheid gekregen en zo'n cultstatus. Gelukkig is niet de dood van Brandon die de film draagt maar een tragisch (doch stereotype) verhaal van liefde en wraak met veel zwarte humor. Eén van de eerste (al dan niet de eerste) film die een comicverhaal goed naar het witte doek brengt. En dan ook niet your average superhero, nee een antiheld die geïnspireerd is door o.a. de verhalen van Edgar Allen Poe. In de film worden ook een stuk uit het verhaal The Raven van Poe ge(mis)quote door Eric Draven. Er worden by the way ook nog stukken uit Danté's Inferno en John Milton's Paradise Lost.

Hoe dan ook ondanks de tragische dood van Brandon Lee in deze film is het een film die zijn weg tussen de recensies hier op Top Of The Flops zeker wel een keer gevonden zou hebben. Want ondanks de hype die ontstaan is rondom deze film en de dood van Brandon is het een erg goede low budget fantasy film die niet voor de massa bedoelt is. En dat zijn juist de films waar ik erg in geïnteresseerd ben. Ja een topper voor de liefhebbers van comicverfilmingen of liefhebbers van eigentijdse duistere fantasy!