Top Of The Flops: recensie van Cars That Ate Paris, The

Random Animation -City Of Rott -Renaissance -Blanche-Neige, La Suite -Frank Ja Wendy -Watership Down Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Cars That Ate Paris, The AKA Titel: Cars, The Cars That Eat People Auteur:Frank Genre: Action Subgenre[?]: Horror, Western, Science Fiction, Comedy Regisseur: Peter Weir Acteurs: John Meillon, Terry Camilleri, Kevin Miles, Rick Scully, Max Gillies e.a. Land van Herkomst: Australië Jaar van uitgave:1974 Speelduur: 84 minuten Cijfer: 2 The Cars That Ate Paris. De titel en de cover van deze film doen je vermoeden dat je een film te zien krijgt wat in het verlengde van Death Race 2000 ligt en als inspiratie voor Carmageddon gebruikt is. Het verhaal volgt Arthur Waldo (Terry Camilleri) die met zijn broer in een auto-ongeluk komt vlak bij het Australische plaatsje Paris. Zijn broer overleefd het niet maar Arthur komt er zonder kleerscheuren vanaf. Na een psychologisch onderzoek van de lokale arts (wat bestond uit enkele foto’s bekijken en zeggen wat je ziet) is gebleken dat Arthur toch niet helemaal goed ervan afgekomen is. Het is beter dat Arthur in Paris blijft om zo te herstellen van zijn traumatische ervaring en geleidelijk aan in de samenleving op te gaan. Paris is een klein verzonnen dorp in Australië. Het is een gesloten gemeenschap waarbij buitenstaanders niet toegestaan worden tenzij er een heel erg goede reden voor is. De burgemeester van Paris (John Meillon) wil het dorp voortvarender maken dan het nu is. Daar is echter geld voor nodig en mankrachten. Het geld komt er door middel van de handel in onderdelen van sloopauto’s. De sloopauto’s weten de inwoners van de stad erg makkelijk te krijgen. Ze veroorzaken namelijk ongelukken waarbij ze of afrekenen met de inzittenden of de overlevenden aan de dokter geven om mee te experimenteren. Zo doende kan er weer voor de mankracht gezorgd worden. Ik vertel nu meer van de plot dan de bedoeling zou moeten zijn, maar geloof me dit verpest niets voor je. Er valt namelijk weinig bij deze film te verpesten. Het is de tweede film van de Australische regisseur Peter Weir die later Dead Poets Society heeft gemaakt. Zijn eerste film was geheel een indie, echter bij deze film zat er wel een studio achter en waren er investeerders die geld eruit moesten halen. De film moest destijds (in 1974) op tijd klaar zijn om Cannes van dat jaar gedraaid te kunnen worden. Als publiciteitsstunt is de Kever die in de film gebruikt wordt ook meegenomen naar Cannes. De film is in Cannes erg goed ontvangen en heeft de carrière van Peter Weir een flinke boost gegeven. De film wordt nu nog steeds als een symbool van de Australische cult films beschouwd. Een cult film is het zeker maar om het een symbool voor de Australische cult films neer te zetten, dat vind ik de film veel te veel eer aan doen. De film loopt lekker en duurt niet te lang. Hij zorgt voor genoeg gelach en er zit zelfs nog wat overduidelijk nepbloed in. Enkele van de auto’s die je ziet zijn inderdaad erg cool om te zien en kunnen wellicht als inspiratie voor Carmageddon gebruikt zijn. Het acteerwerk is ook niet eens van al te slechte kwaliteit. Genoeg wat voor deze film spreekt maar er spreekt ook genoeg tegen. The Cars That Ate Paris heeft wat weg van een horror, science fiction, western en een zwarte komedie. Helaas komt geen van deze genres goed naar voren waardoor ik me de hele tijd heb af lopen vragen wat voor film Peter Weir nu heeft willen maken. Dit is naar mijn idee het grootste minpunt van deze film. Hij gaat geen enkele richting op en is daardoor ook niet onderhoudend voor de liefhebbers van bovenstaande genres. Deze film mist twee essentiële dingen die het tot een topper hadden kunnen maken, een duidelijk genre en meer auto’s zoals de Kever! Helaas zitten deze er niet in en moet ik de film dan ook als een flopper neerzetten!
	Website build by Roy & Tim

Titel: Cars That Ate Paris, The
AKA Titel: Cars, The Cars That Eat People
Auteur:Frank
Genre: Action
Subgenre[?]: Horror, Western, Science Fiction, Comedy
Regisseur: Peter Weir
Acteurs: John Meillon, Terry Camilleri, Kevin Miles, Rick Scully, Max Gillies e.a.

Land van Herkomst: Australië
Jaar van uitgave:1974
Speelduur: 84 minuten
Cijfer: 2

The Cars That Ate Paris. De titel en de cover van deze film doen je vermoeden dat je een film te zien krijgt wat in het verlengde van Death Race 2000 ligt en als inspiratie voor Carmageddon gebruikt is.

Het verhaal volgt Arthur Waldo (Terry Camilleri) die met zijn broer in een auto-ongeluk komt vlak bij het Australische plaatsje Paris. Zijn broer overleefd het niet maar Arthur komt er zonder kleerscheuren vanaf. Na een psychologisch onderzoek van de lokale arts (wat bestond uit enkele foto’s bekijken en zeggen wat je ziet) is gebleken dat Arthur toch niet helemaal goed ervan afgekomen is. Het is beter dat Arthur in Paris blijft om zo te herstellen van zijn traumatische ervaring en geleidelijk aan in de samenleving op te gaan.

Paris is een klein verzonnen dorp in Australië. Het is een gesloten gemeenschap waarbij buitenstaanders niet toegestaan worden tenzij er een heel erg goede reden voor is. De burgemeester van Paris (John Meillon) wil het dorp voortvarender maken dan het nu is. Daar is echter geld voor nodig en mankrachten. Het geld komt er door middel van de handel in onderdelen van sloopauto’s. De sloopauto’s weten de inwoners van de stad erg makkelijk te krijgen. Ze veroorzaken namelijk ongelukken waarbij ze of afrekenen met de inzittenden of de overlevenden aan de dokter geven om mee te experimenteren. Zo doende kan er weer voor de mankracht gezorgd worden.

Ik vertel nu meer van de plot dan de bedoeling zou moeten zijn, maar geloof me dit verpest niets voor je. Er valt namelijk weinig bij deze film te verpesten. Het is de tweede film van de Australische regisseur Peter Weir die later Dead Poets Society heeft gemaakt. Zijn eerste film was geheel een indie, echter bij deze film zat er wel een studio achter en waren er investeerders die geld eruit moesten halen. De film moest destijds (in 1974) op tijd klaar zijn om Cannes van dat jaar gedraaid te kunnen worden. Als publiciteitsstunt is de Kever die in de film gebruikt wordt ook meegenomen naar Cannes. De film is in Cannes erg goed ontvangen en heeft de carrière van Peter Weir een flinke boost gegeven. De film wordt nu nog steeds als een symbool van de Australische cult films beschouwd.

Een cult film is het zeker maar om het een symbool voor de Australische cult films neer te zetten, dat vind ik de film veel te veel eer aan doen. De film loopt lekker en duurt niet te lang. Hij zorgt voor genoeg gelach en er zit zelfs nog wat overduidelijk nepbloed in. Enkele van de auto’s die je ziet zijn inderdaad erg cool om te zien en kunnen wellicht als inspiratie voor Carmageddon gebruikt zijn. Het acteerwerk is ook niet eens van al te slechte kwaliteit.

Genoeg wat voor deze film spreekt maar er spreekt ook genoeg tegen. The Cars That Ate Paris heeft wat weg van een horror, science fiction, western en een zwarte komedie. Helaas komt geen van deze genres goed naar voren waardoor ik me de hele tijd heb af lopen vragen wat voor film Peter Weir nu heeft willen maken. Dit is naar mijn idee het grootste minpunt van deze film. Hij gaat geen enkele richting op en is daardoor ook niet onderhoudend voor de liefhebbers van bovenstaande genres. Deze film mist twee essentiële dingen die het tot een topper hadden kunnen maken, een duidelijk genre en meer auto’s zoals de Kever! Helaas zitten deze er niet in en moet ik de film dan ook als een flopper neerzetten!