Top Of The Flops: recensie van Shutter

Random Adventure Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Shutter AKA Titel: Shutter: The Original, Shutter: They Are Around Us Auteur:Donny Genre: Horror Subgenre[?]: Ghost Flick Regisseur: Banjong Pisanthanakun Parkpoom Wongpoom Acteurs: Ananda Everingham, Natthaweeranuch Thongmee, Achita Sikamana, e.a. Land van Herkomst: Thailand Jaar van uitgave:2004 Speelduur: 97 minuten Cijfer: 7 'Shutter' is één van de vele Aziatische horrorfilms, maar in tegenstelling tot de meeste van die films is 'Shutter' een Thais product, het land waar ook 'A Tale of Two Sisters' vandaan komt (in mijn ogen één van de beste Aziatische horrorfilms van de laatste jaren). Toch heeft deze film veel Japanse kenmerken, en je kan je afvragen waarom men deze stijl gekopieerd heeft. De film is dus alles behalve origineel maar toch interessant genoeg om te blijven kijken. Het is voorspelbaar maar desondanks toch effectief. Tot in de puntjes wordt de geëikte formule gevolgd die we al talloze malen hebben gezien in dit soort films. Om een lang verhaal kort te maken: meisje met lang, zwart haar gaat op een tragische wijze dood maar klampt zich vast aan degenen die haar dood in de hand hebben gewerkt (bij één van hen zelfs in de letterlijke zin). Daar komt het eigenlijk op neer, en dit zal dan ook niemand verrassend in de oren klinken. Je weet van tevoren wat er gaat gebeuren maar toch is het effect doeltreffend wanneer het eenmaal gebeurt. Dit komt mede door de soundtrack van de film, die in combinatie met de beelden de gewenste schrikeffecten veroorzaakt die de beelden op zich niet teweeg zouden brengen. Zelfs de misleidende factor die in zoveel Aziatische films aanwezig is, wordt ook in 'Shutter' gebruikt. Ook al hebben we 't allemaal al eerder gezien, de film doet 't gewoon zo goed dat je daar niet eens bij stil staat maar je laat meeslepen door het aangrijpende en beklemmende verhaal. 'Shutter' is het gecombineerde regiedebuut van Banjong Pisanthanakun en Parkpoom Wongpoom, die in 2007 ook samen de horrorfilm 'Alone' hebben geregisseerd. De laatste heb ik (nog) niet gezien, maar heeft een interessant uitgangspunt. Met deze eerste samenwerking zetten ze een prima resultaat neer. De film springt er nergens echt bovenuit en blijft in elk opzicht de mindere ten opzichte van illustere voorgangers als 'Ringu' of het eerder genoemde 'A Tale of Two Sisters'. Het duo toont echter aan dat dit geen probleem vormt wanneer je alles gewoon goed neerzet, en dat is dus precies wat ze doen. Van het uiterlijk van de film tot de verhaallijn die we volgen kom je nergens voor een verrassing te staan. Een geest die qua uiterlijk zo in te wisselen is voor een Kayako uit 'Ju-On' of een Sadako uit 'Ringu' (om maar de 2 bekendste Aziatische filmgeesten te noemen). De manifestaties uiten zich door middel van moderne electronica (in dit geval een fotocamera), wat ook al geen vernieuwend uitgangspunt is (denk maar aan 'Ringu', 'One Missed Call', 'Pulse' of 'Phone'). Het feit dat de geest uit 'Shutter' niet enkel op bloeddorstige wraak uit is, wijkt misschien af van de meeste Aziatische horrorfilms, maar dat is slechts een klein aspect tegenover een heleboel clichés. In mijn ogen is het een kunst op zich om iets bestaands te nemen en daar je eigen draai aan te geven, zonder dat je de status van slap aftreksel krijgt toebedeeld. Wat 'Shutter' ook eens te meer aantoont is dat de superieure producten uit dit genre toch echt uit Azië afkomstig zijn en niet uit de Verenigde Staten. Naast films als 'Ringu', 'Ju-On', 'Dark Water', 'The Eye', 'One Missed Call' en 'A Tale of Two Sisters' (en ik vergeet er vast nog wel een paar) heeft ook 'Shutter' de twijfelachtige eer gekregen om een Amerikaanse remake te krijgen. Waar dit in het geval van 'Ringu' en 'Ju-On' nog in redelijke films resulteerde, kan de remake van deze film zich scharen onder de noemer slap aftreksel. En dat terwijl hij geregisseerd is door een Japanner, namelijk Masayuki Ochiai (van o.a. 'Kansen' en 'Saimin', wat toch redelijk goede horrorfilms op zich zijn). Het enige nut dat zo'n remake in mijn ogen dan nog heeft, is dat 't filmliefhebbers die onbekend zijn met het origineel aanzet om deze te kijken. Ik heb 't al vaker gezegd, maar ik ben ervan overtuigd dat de culturele achtergrond er de oorzaak van is dat dit soort bovennatuurlijk getinte films het beter doen wanneer ze van Aziatische bodem zijn. Zelfs de middelmatige producten weten een sfeer neer te zetten die beklemmender en angstaanjagender is dan de meeste westerse films (ik ben dan ook van mening dat, als er ooit een geslaagde Lovecraft verfilming uit wordt gebracht, deze uit Azië komt). 'Shutter' is hier geen uitzondering op. Als de film een aantal jaren eerder was uitgekomen, voordat de hele Aziatische horrorgolf de wereld overspoelde, dan was mijn score toch aardig wat hoger uitgevallen. Maar omdat de film, ondanks het gedoodverfde genre, toch zo doeltreffend is, zou ik 'm zelfs aan doorgewinterde horrorfanaten aanraden. Leef je in en laat je overspoelen door de koude rillingen waar je zeker niet aan zult ontkomen.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Shutter
AKA Titel:

Shutter: The Original, Shutter: They Are Around Us

Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: Banjong Pisanthanakun Parkpoom Wongpoom
Acteurs: Ananda Everingham, Natthaweeranuch Thongmee, Achita Sikamana, e.a.

Land van Herkomst: Thailand
Jaar van uitgave:2004
Speelduur: 97 minuten
Cijfer: 7

'Shutter' is één van de vele Aziatische horrorfilms, maar in tegenstelling tot de meeste van die films is 'Shutter' een Thais product, het land waar ook 'A Tale of Two Sisters' vandaan komt (in mijn ogen één van de beste Aziatische horrorfilms van de laatste jaren). Toch heeft deze film veel Japanse kenmerken, en je kan je afvragen waarom men deze stijl gekopieerd heeft. De film is dus alles behalve origineel maar toch interessant genoeg om te blijven kijken. Het is voorspelbaar maar desondanks toch effectief. Tot in de puntjes wordt de geëikte formule gevolgd die we al talloze malen hebben gezien in dit soort films.

Om een lang verhaal kort te maken: meisje met lang, zwart haar gaat op een tragische wijze dood maar klampt zich vast aan degenen die haar dood in de hand hebben gewerkt (bij één van hen zelfs in de letterlijke zin). Daar komt het eigenlijk op neer, en dit zal dan ook niemand verrassend in de oren klinken. Je weet van tevoren wat er gaat gebeuren maar toch is het effect doeltreffend wanneer het eenmaal gebeurt. Dit komt mede door de soundtrack van de film, die in combinatie met de beelden de gewenste schrikeffecten veroorzaakt die de beelden op zich niet teweeg zouden brengen. Zelfs de misleidende factor die in zoveel Aziatische films aanwezig is, wordt ook in 'Shutter' gebruikt. Ook al hebben we 't allemaal al eerder gezien, de film doet 't gewoon zo goed dat je daar niet eens bij stil staat maar je laat meeslepen door het aangrijpende en beklemmende verhaal.

'Shutter' is het gecombineerde regiedebuut van Banjong Pisanthanakun en Parkpoom Wongpoom, die in 2007 ook samen de horrorfilm 'Alone' hebben geregisseerd. De laatste heb ik (nog) niet gezien, maar heeft een interessant uitgangspunt. Met deze eerste samenwerking zetten ze een prima resultaat neer. De film springt er nergens echt bovenuit en blijft in elk opzicht de mindere ten opzichte van illustere voorgangers als 'Ringu' of het eerder genoemde 'A Tale of Two Sisters'. Het duo toont echter aan dat dit geen probleem vormt wanneer je alles gewoon goed neerzet, en dat is dus precies wat ze doen. Van het uiterlijk van de film tot de verhaallijn die we volgen kom je nergens voor een verrassing te staan. Een geest die qua uiterlijk zo in te wisselen is voor een Kayako uit 'Ju-On' of een Sadako uit 'Ringu' (om maar de 2 bekendste Aziatische filmgeesten te noemen). De manifestaties uiten zich door middel van moderne electronica (in dit geval een fotocamera), wat ook al geen vernieuwend uitgangspunt is (denk maar aan 'Ringu', 'One Missed Call', 'Pulse' of 'Phone'). Het feit dat de geest uit 'Shutter' niet enkel op bloeddorstige wraak uit is, wijkt misschien af van de meeste Aziatische horrorfilms, maar dat is slechts een klein aspect tegenover een heleboel clichés. In mijn ogen is het een kunst op zich om iets bestaands te nemen en daar je eigen draai aan te geven, zonder dat je de status van slap aftreksel krijgt toebedeeld. Wat 'Shutter' ook eens te meer aantoont is dat de superieure producten uit dit genre toch echt uit Azië afkomstig zijn en niet uit de Verenigde Staten. Naast films als 'Ringu', 'Ju-On', 'Dark Water', 'The Eye', 'One Missed Call' en 'A Tale of Two Sisters' (en ik vergeet er vast nog wel een paar) heeft ook 'Shutter' de twijfelachtige eer gekregen om een Amerikaanse remake te krijgen. Waar dit in het geval van 'Ringu' en 'Ju-On' nog in redelijke films resulteerde, kan de remake van deze film zich scharen onder de noemer slap aftreksel. En dat terwijl hij geregisseerd is door een Japanner, namelijk Masayuki Ochiai (van o.a. 'Kansen' en 'Saimin', wat toch redelijk goede horrorfilms op zich zijn). Het enige nut dat zo'n remake in mijn ogen dan nog heeft, is dat 't filmliefhebbers die onbekend zijn met het origineel aanzet om deze te kijken.

Ik heb 't al vaker gezegd, maar ik ben ervan overtuigd dat de culturele achtergrond er de oorzaak van is dat dit soort bovennatuurlijk getinte films het beter doen wanneer ze van Aziatische bodem zijn. Zelfs de middelmatige producten weten een sfeer neer te zetten die beklemmender en angstaanjagender is dan de meeste westerse films (ik ben dan ook van mening dat, als er ooit een geslaagde Lovecraft verfilming uit wordt gebracht, deze uit Azië komt). 'Shutter' is hier geen uitzondering op. Als de film een aantal jaren eerder was uitgekomen, voordat de hele Aziatische horrorgolf de wereld overspoelde, dan was mijn score toch aardig wat hoger uitgevallen. Maar omdat de film, ondanks het gedoodverfde genre, toch zo doeltreffend is, zou ik 'm zelfs aan doorgewinterde horrorfanaten aanraden. Leef je in en laat je overspoelen door de koude rillingen waar je zeker niet aan zult ontkomen.