Titel: Shitsurakuen: Jôbafuku Onna Harakiri
AKA Titel: Lost Paradise, Onna Harakiri Sakuhinshuu III, Zankoku-bi: Onna Harakiri 05
Auteur:Frank
Genre: Horror
Subgenre[?]: Fake Snuff
Regisseur: Masami Akita
Acteurs: Asako Mochiduki, Toshirô Hasegawa, Chimuo Nureki en Yuuri Sunohara
Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:1990
Speelduur: 34 minuten
Cijfer: 8
Ben je een horrorliefhebber die Hostel extreem vindt en het Italiaanse werk onsmakelijk vindt, dan is deze film niets voor je. Vindt je Hostel maar soft en is Italiaanse horror leuk om te zien maar niet onsmakelijk dan kan dit wat voor je zijn. Lost Paradise is een korte film die onder de fake snuff geclassificeerd kan worden. Bedenk dus goed dat dit een film is die de grenzen van het onsmakelijke opzoekt en “not a average horror movie” is. Lost Paradise behoort in het rijtje thuis van Guinea Pig, August Underground Mordum, Niku Daruma e.d. Als je eerder genoemde titels kent dan weet je wat je te wachten staat, ken je ze niet bereid je dan voor op een extremiteit.
Een vrouw in militaire kledij (Asako Mochiduki) zie je een gebouw binnen lopen. Zodra ze binnen is zet ze haar voet neer en veegt iets van haar laars. De camera zoomt in op wat eraf valt.. Wat het is kun je niet zien maar het zou een worm o.i.d. kunnen zijn. De muziek stijgt en we krijgen een surrealistische scene voorgeschoteld waar we een man iets zien bakken/verbranden. De vrouw ontdoet zich van haar jasje en nadat ze geknield is opent ze haar bloes. Ze drukt haar slipje iets nar beneden. Ze wrijft even over haar ontblote buik en ze haalt de tantō (traditioneel Japans kort zwaard) te voorschijn. Ze wikkelt de tantō in met een ceremoniële doek en ze steekt hem in har linkerzij. Langzaam maar zeker trekt ze de tantō van links naar rechts totdat haar ingewanden eruit liggen en ze zelf ook onderuit gaat. Eenmaal onderuit duurt het nog even voordat de vrouw daadwerkelijk gestorven is.
Vanaf het moment dat het mes erin gaat (dat is in de 6e minuut al) duurt het meer dan 18 minuten voordat het mes naar rechts getrokken is en de vrouw onderuit gaat. De laatste 10 minuten bestaat voor het merendeel uit de doodskermen van de vrouw die net seppuku (rituele zelfmoord) gepleegd heeft. De gehele film wordt ondersteund door Noise van Masami Akita (beter bekend als Merzbow) die deze film ook regisseert. Een half uur lang zit je te kijken naar iemand die rituele zelfmoord aan het plegen is ondersteund door muziek die inspeelt op je onderbuik.
In Japan is er een markt voor extreme werken, kijk maar eens op Top of the Flops hoeveel van de extremere werken uit Japan komen in vergelijking met de rest van de wereld. Japan staat naast extreme horror ook nog eens bekend om extreme porno en de meest uiteenlopende fetisjen. Het zal dan niet verbazend zijn dat er een markt is voor seppuku fetisjisten. 99% van deze films zijn gemaakt volgens hetzelfde recept. Meisje komt een ruimte binnen, ontkleed zichzelf, streelt haar lichaam sensueel en pleegt zelfmoord. De seppuku films onderscheiden zich van elkaar door het meisje wat in elke film andere kledij aanheeft. Je hebt ze met schoolmeisjesuniform, kabuki kledij, militaire kledij, zustersuniform e.d. Lost Paradise is echter een uitzondering op het genre en steekt er ook bovenuit door verschillende zaken. Ten eerste is de vrouw geen 20 minuten bezig om zichzelf te strelen, nee het mes gaat er bijna meteen al in. Ten tweede heeft Merzbow de daadwerkelijke daad gerekt waarbij je getrakteerd wordt op gore in de vorm van ingewanden die er uitvallen. Ten derde (en misschien wel het belangrijkste) de soundtrack. Merzbow kan muziek maken die op je onderbuik kan werken en deze doet omdraaien. De beelden van een rituele zelfmoord met veel gore en de muziek van Merzbow maken van Lost Paradise een uniek werk binnen het seppuku genre.
Een normaal mens valt na een paar minuten al flauw van de pijn door een mes langzaam van links naar rechts te trekken in de je onderbuik. Een redelijk doorgewinterde horror liefhebber ziet ook dat de ingewanden op het scherm nep zijn. Ondanks de geloofwaardigheid en de kwaliteit van de gore is dit een film die zijn plek bij de extremiteiten binnen de cinema verdient heeft. Bijzondere film die het fake snuff genre op een andere manier benaderd dan we gewend zijn van anderen in het genre. Nogmaals, niet voor de massa maar voor ontdekkers van de grenzen of de kenners.
