Titel: Schoft
AKA Titel: Scum
Auteur:Frank
Genre: Drama
Subgenre[?]:
Regisseur: Heinrich Dahms
Acteurs: Jurriaan Fuchs, Lharby Saleh, Anneke Weerts, Jill Velleman, Samuel Hubner e.a.

Land van Herkomst: Nederland
Jaar van uitgave:2009
Speelduur: 93 minuten
Cijfer: 8

Heinrich Damhs is in 1954 te Zuid Afrika geboren. Hij is op latere leeftijd naar Nederland vertrokken omdat hij zijn kinderen op wou laten groeien in een minder gewelddadige omgeving. Toen in 1996 in Venlo een jongen doodgeschopt werd kwam de realisatie bij Dahms dat gewelddadigheden ook in Nederland aan de orde zijn. Deze doodslag heeft op Dahms een dusdanige indruk gemaakt dat hij is gaan nadenken over hoe zoiets nu zou kunnen gebeuren. Wat voor gebeurtenissen leiden ertoe dat twee jongens een andere jongen doodschoppen na het maken van een “verkeerde” opmerking. Deze gedachtegang heeft Dahms uitgewerkt in zijn film ‘Schoft’

We zien in Schoft twee jongens en diens dag, nacht en volgende ochtend. Enerzijds zien we Ed (Jurriaan Fuchs) met zijn groep van vrienden en aan de andere kant hebben we Hassan (Lharby Salah) met diens van familie en vriendin.

Ed is een jongen die leeft om te feesten. Hij en zijn vrienden komen de dagen blowend, zuipend en snuivend door. Dit doen ze thuis, in de discotheek en bij anderen thuis. Het is een groep die racistisch is, zich niets aantrekt van de medemens en voor eigen gewin gaat.

Hassan zijn familiezijn van Marokkaanse afkomst. Hassan wil iets van zijn leven maken en wil gaan studeren. Zijn vader is echter van mening dat hij zijn winkel over moet nemen. Hassan is een geïntegreerde jongen. Hij heeft een Nederlandse vriendin, spreekt Nederlands in huis, maar houdt zich goed aan de waarden en normen die hij huis uit en dus ook van zijn cultuur heeft meegekregen.

Zoals te verwachten valt komen deze twee jongens tot een explosieve ontmoeting die de levens van beide beïnvloedt. Ik heb nu in een notendop de verhaallijn van Schoft uitgelegd, echter heeft de verhaallijn meer diepgang en zijn er nog enkele subplots. Deze subplots zijn allen ter ondersteuning van de getoonde karakters en wekken bij mij dan ook geen ergernis op dat ze niet uitgediept worden.

Wat Schoft zo bijzonder maakt is de wijze waarop deze het geheel aan de kijker brengt. De filmkenner onder ons zal snel vergelijkingen gaan trekken met Lars von Trier en Larry Clark. We zouden als kijker haast denken dat we met een Dogme film te maken hebben. Schoft is geen Dogme film, maar Dogme is wel een inspiratie geweest voor Heinrich Dahms in de uitwerking van Schoft. Hij heeft deze film met minimale middelen gemaakt. Er zitten geen professionele acteurs in, alles is met een handheld opgenomen en er zitten stukken improvisatie in. Zelfs, of juist met deze weinige middelen heeft Heinrich Dahms een confronterend werk neergezet die de kijker van begin tot eind meesleept. Je weet vanaf het begin al dat er iets aan zit te komen. Wat er aan zit te komen wordt tot het eind bewaart. Heinrich Dahms weet vanaf het eerste moment van Schoft een spanningsboog neer te zetten die voelbaar is tot het eind.

Voor Schoft heb ik niets dan lof. Weinig middelen, amateur als acteurs en een boodschap die herkenbaar is en overkomt. Zoek deze film op en kijk hem!