Titel: Salò le 120 giornate di Sodoma
AKA Titel: Salo ou les 120 journées de Sodome, Salo: The 120 Days of Sodom
Auteur:Frank
Genre: Erotiek
Subgenre[?]: Sexploitation
Regisseur: Pier Paolo Pasolini
Acteurs: Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo

Land van Herkomst: Italië
Jaar van uitgave:1975
Speelduur: 112 minuten
Cijfer: 9


Men Behind the Sun was lomp volgens een goede vriend van me. Maar een week nadat hij de uitspraak gedaan had dar MBTS de lompste film ooit is die hij gezien had kwam hij aan met Salo en dat deze MBTS van deze troon verstoten had. Ja daar moet je bij mij mee aankomen. Natuurlijk moet ik dan eens een kritische blik op deze film werpen en mijn oordeel erover geven. Was hij het helemaal mee eens maar ik mocht na het zien van deze film niet meteen een recensie schrijven ik moest hem eerst laten bezinken.....

Marquis de Sade. Het woord sadisme is van deze man afgeleid. Hij stond naast sadisme ook bekend om een boek wat hij geschreven heeft, een boek genaamd: Le 120 giornate di Sodoma. Dit boek is decennia later door Pier Paolo Pasolini verfilmd precies zoals Sade het in zijn boek beschreven zonder afbreuk te doen aan de psychologie in de karakters of aan de verhaallijn. Pier Paolo heeft enkele dingen verandert om de verhaallijn beter te laten lopen. Hij heeft de film een vergelijking mee gegeven met Danté's Inferno. Dit is volgens Pier Paolo ook vast en zeker de bedoeling geweest van Sade. Of dat inderdaad zo geweest is weten we natuurlijk niet maar ik kan je verzekeren dat de vergelijking met Inferno op een gegeven moment wel duidelijk aanwezig is. Tevens heeft hij een verandering aangebracht waardoor het sadisme en het vernederende in de film nog beter naar voren komt. In plaats van de film in het 18e eeuwse Frankrijk te laten afspelen, speelt het zich af in Salo een fascistische Italiaanse stad in 1944 tijdens het Nazi regime.

De film is in 4 gedeelten opgedeeld waarvan de de eerste de intro is en de andere drie de drie cirkels in vergelijking met Inferno

In de intro van de film maken we kennis met de Duke, Bisschop, Magistraat en de President, de vier machtigste mannen van het land. Gespeelt door Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo Quintavalle en Aldo Valletti. Geen van deze vier mannen heb ik ooit eerder een film van gezien maar in deze film vind ik ze perfect gecast en geweldig acteren. Zij hebben een huis wat vol zit met jongens en meisjes. We zien hoe door de razzia jongens geronsold worden die niet veel later door de vier heren en nog meerdere anderen gekeurd worden alsof ze niets meer zijn dan stukken vlees bij de slager. Dit gebeurt niet veel later ook bij enkele meisjes. Zodra de gekochte stukken "vlees" meegenomen zijn naar het huis legt de Magistraat ze de regels uit waarnaar ze moeten leven.

De cirkel van Mania:
In dit hoofdstuk zien we eigenlijk hoe gestoord het huishouden van de vier mannen is. Stel je voor vier mannen in een huis bewaakt door talloze soldaten met vier muzen. Drie ervan vertellen erotisch sadistische verhalen waar de mannen opgewonden van raken onder begeleiding van de vierde muze die elk verhaal ondersteund met muziek. Tijdens deze verhalen nemen de mannen een stuk vlees naar een aparte kamer om er naar believen van te genieten. We zien hier hoe de gekocht jongens en meisjes langzaam aan hun waardigheid en menselijkheid verliezen. Dit door de spelletjes die de vier mannen met hun uithalen. De spelletjes variëren van ze als honden te laten gedragen tot spontane verkrachtingen.

De cirkel van Poep:
Dit spreekt eigenlijk voor zich. In dit stuk komt de ziekelijke fantasie van de President wat betreft poep eten naar boven. Dit stuk komt tot een climax wat je eigenlijk wel had kunnen verwachten tot een diner van poep. Dit diner is ook heel erg goed en visueel gebracht. Bij het opdienen gaan er enkelen al over hun nek en laat staan bij het eten hiervan!

De cirkel van Bloed:
Het einde. De mannen geven nu degenen die de regels hebben overtreden een passende straf beginnend met een bad in een bak met stront. Hierna geven de vier mannen elkander een schouwspel van martelingen. Hierbij kijkt er eentje van afstand toe met en verrekijker en twee vanaf de middenplaats waar het schouwspel zich bevind. De laatste van de vier houdt zich bezig met de martelwerkzaamheden. Dit word natuurlijk afgewisseld onderling.

Ja dit is nu echt een film die wel even een indruk op me achterliet en die ook wel blijft. Deze is niet shockerender dan een Men Behind The Sun maar staat op wel op een zelfde hoogte maar dan op een ander gebied. De gehele film door worden er verdomd goede rollen neergezet door de acteurs die naar mijn idee perfect gecast zijn voor de rol. Griezelig haast gewoon als je de mannen ziet kijken naar een schouwspel vol vernedering en ze hebben een blik in hun ogen waaraan je kunt zien dat ze de jongens en meisjes in hun huis als niets meer zien dan objecten. Er zitten ook verdraaid goede paradoxen in de film. Geloofsuiting is ten strengste verboden in het huis maar zodra de mannen zich afzonderen in het kleinste kamertje staan er aan weerskanten twee beelden die aan het bidden zijn. En er wordt een bruiloft gegeven die verdraaid veel weg heeft van een Satansmis vooral door de kledij die de Bisschop op dat moment aanheeft.

Telkens weer denk ik dat ik alles wel gezien heb maar dan komt er weer zoiets als dit mijn kant op. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me weer eens een keer kan voorstellen dat deze film verboden is (geweest) in vele landen. En eigenlijk verbaast het me ook niet dat de regisseur na het maken van deze film doodgeschoten is door één van de acteurs vooral als je de wereld die hij met deze film gecreëerd heeft te serieus neemt. Wederom een film die als een topper binnen mijn collectie genoemd mag worden!