Titel: Pi
AKA Titel: 3,14159265358
Auteur:Frank
Genre: Arthouse
Subgenre[?]:
Regisseur: Darren Aronofsky
Acteurs: Sean Gullette, Mark Margolis, Pamela Hart e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1998
Speelduur: 84 minuten
Cijfer: 7


Meerdere malen is door verschillende mensen mij deze film aangeraden om deze een keer te kijken. Hij is mij toen al omschreven als een combinatie tussen David Lynch en David Cronenberg. Nu krijg ik dan meteen Eraserhead en Naked Lunch in mijn hoofd als deze twee namen genoemd worden. Dus moet er wel voor in de stemming zijn en nadat ik hem al een tijdje in mijn collectie had is het moment voor PI dan eindelijk aangebroken.

"When I was young my mother told me not to look in the sun. When I was 6 I did, and then the headaches started." Met deze zin word je geïntroduceerd tot Sean Gullette. Sean heeft door deze gebeurtenis hevige hoofdpijnaanvallen maar ook een wiskundig inzicht in het leven gekregen. Hierdoor ziet hij het leven ook in patronen en wiskundige berekeningen. Elke wiskundig probleem weet hij uit zijn hoofd op te lossen binnen luttele seconden. Sean is mede hierdoor een echte outcast en heeft maar één echte vriend Mark Margolis. Een oude man die zijn leven ook gewijd heeft aan de wiskunde en met wie hij over zijn bevindingen kan praten.

Sean heeft zichzelf een nieuwe uitdaging gegeven waar hij zijn brein over kan breken. Hij probeert een patroon achter de koersdalingen en stijgingen te vinden. Op het moment dat hij denkt dat hij het heeft brandt zijn computer door en komt er een getal van exact 216 karakters uitrollen. Dit getal is de oorzaak voor een reeks rare situaties waaronder een Kabbalistische sekte die op zoek is naar een nummer in de Thora en die Sean's hulp daarvoor weten te strikken. En een beursbedrijf die erg geïnterneerd is in de bevindingen van Sean omtrent zijn zijn voorspellingen met de beurs koersen.

Uiteindelijk komt deze film tot een geweldige climax die ik niet voorzien had maar wel heel erg goed overkwam.

Tjah wat moet ik over deze film zeggen de vergelijking met Lynch en Cronenberg is heel erg terecht. De film is heel erg visueel ingesteld met vreemde camerastanden rare overgangen van gebeurtenissen en te veel meer om op te noemen. Bijvoorbeeld het in slow motion uitblazen van rook of het vermengen van melk met koffie! Wat het ook nog versterkt is dat de hele film in zwart/wit is. De geluidseffecten die erbij zitten versterken het hele art noir uiterlijk van de film en dragen bij aan de sfeer die er in deze film gecreëerd word. Mooi voorbeeld hiervan vindt ik zelf de scènes van het pillenslikken als Sean weer een hoofdpijn aanval krijgt. Geweldig gewoon en heel erg krachtig gebracht. Darren Aronofsky heeft in deze film het ook voor elkaar weten te krijgen dat als je de hele film uitgezeten hebt je nog steeds niet waar de film eigenlijk over gaat. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het weet ik heb mijn vermoedens maar die laat ik niet los. Daarvoor moet je de film zelf maar kijken en er zelf een oordeel over geven.