Top Of The Flops: recensie van Orfanato, el

Random Comedy -Pink Flamingos -Dirty Shame, A -Team America: World Police -Big Lebowski, The -Gods Must Be Crazy, The Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Orfanato, el AKA Titel: The Orphanage Auteur:Donny Genre: Horror Subgenre[?]: Ghost Flick Regisseur: Juan Antonio Bayona Acteurs: Geraldine Chaplin, Roger Príncep, Belén Rueda, Mabel Rivera, Fernando Cayo, e.a. Land van Herkomst: Spanje Jaar van uitgave:2007 Speelduur: 105 minuten Cijfer: 9 Juan Antonio Bayona heeft met 'El Orfanato' zijn eerste full length feature film neergezet. Voorheen heeft hij naam gemaakt met muziekvideo's en reclamefilmpjes. Hij heeft de inmiddels welbekende Guillermo del Toro gevraagd de film te produceren om zodoende het budget en de tijd die ze hadden om te filmen te verdubbelen. Dit heeft zeker bijgedragen aan de film in z'n geheel. De film is gebaseerd op een verhaal van Spaanse regisseur en scriptschrijver Sergio G. Sánchez en is een alles behalve doorsnee ghost story. Allereerst zitten er in deze film geen goedkope shockmomenten, zoals zo veel (bovennatuurlijk getinte) horrorfilms die tegenwoordig wel kennen. Niet dat er per definitie iets mis is met deze goedkope shockmomenten. Als het goed gedaan wordt, kan het best wel vermakelijk zijn. Het feit dat ze dit links hebben laten liggen bij 'El Orfanato' tilt de film echter naar een hoger niveau. Ook het verhaal ligt niet voor de hand. Verwacht je één van de vele ghost flicks te zien, dan kom je van de koude kermis thuis. Alhoewel, voor mij was 'El Orfanato' een welkome verrassing. Niet dat het uiteindelijke verhaal waar je als kijker mee geconfronteerd wordt nu zo verassend is, maar het is meer dat ik niet verwacht had dat 'El Orfanato' een niveau als dit zou halen. Misschien dat ik daarin niet de enige ben. Het draait hier om Laura (Gelén Ruada), die samen met haar man Carlos (gespeeld door Fernando Cayo) en geadopteerde zoon Simón (Roger Príncep) terugkeert naar het weeshuis waar ze zelf is opgegroeid. Ze wil het weeshuis heropenen als een tehuis voor gehandicapte kinderen. Zodra ze hun intrek hebben genomen, vertelt Simón dat hij een nieuw vriendje heeft: Tomás. Hij verschijnt verschillende keren, als een kind met een jute zak over zijn hoofd. Simón leert een spel van Tomás, een soort van treasure hunt. Zodra Simón dit met Laura wil spelen, blijkt het om zijn adoptiedossier te gaan en krijgen ze ruzie. Simón verdwijnt daarna en Laura gaat vervolgens wanhopig op zoek, een zoektocht waarin ze uiteindelijk alleen komt te staan. Gedurende haar zoektocht komt ze langzamerhand achter de geschiedenis van het weeshuis en een aantal van de kinderen die er samen met haar gewoond hebben. Klinkt niet echt eng, of wel? Eerlijk gezegd is de film ook niet echt eng, maar dat is juist de kracht van deze film. Hier zal je geen angstaanjagende geesten vinden die het op de levenden gemunt hebben. Het draait hier ook niet om een vloek of om een groepje onwetende tieners, zoals zo vaak het geval is in Amerikaanse films. Ik wil zo ver gaan deze film in hetzelfde rijtje als 'The Eye' en 'The Eye 2' films of 'The Devil's Backbone' te zetten (deze laatste is trouwens een film die door Guillermo del Toro zelf geregisseerd is). Al deze films hebben de eigenschap dat het draait om een geest en daarnaast een verhaal dat je eerder een goed gevoel geeft dan iets anders. Sánchez heeft het script reeds in 1996 geschreven maar heeft nooit een studio kunnen vinden die hem wou bijstaan in het verfilmen van zijn script. Zijn inspiratie voor het script waren films als 'The Omen', 'Poltergeist' en 'Rosemary's Baby', allen horroklassiekers. Wat mij betreft komt 'El Orfanato' uiteindelijk ook in het rijtje van op z'n minst uitmuntende horrorfilms terecht, want dat deze film ver boven de middenmoot uitkomt staat wat mij betreft als een paal boven water. Bayona heeft getracht een sfeer neer te zetten gelijk aan Spaanse films uit de jaren '70. Nu ben ik totaal niet bekend met de Spaanse cinema uit dit decennium, maar ik weet wel dat de sfeer in deze film het verhaal completeert. Een oud en groot huis dat desondanks niet aandoet als het zoveelste spookhuis maar meer als een huis met een geschiedenis, is de perfecte setting voor een verhaal als deze. Het knapste aan deze film is dat het de kijker een blijkbaar tragische gebeurtenis voorschotelt waar je achteraf toch een goed gevoel bij kan krijgen. Dat is iets wat in mijn ogen weinig films weten te bewerkstelligen. En ook al heeft Del Toro deze film niet geregisseerd, zijn inbreng is cruciaal omdat zonder hem 'El Orfanato' niet de tijd had kunnen krijgen om te rijpen tot één van de beste films uit 2007. Zoals ik al zei, verwacht geen standaard horrorfilm. Ben je moe van de stereotypes en wil je eens een andere benadering van een ghost flick voorgeschoteld krijgen, dan is 'El Orfanato' één van de films die je moet gaan kijken.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Orfanato, el
AKA Titel: The Orphanage

Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: Juan Antonio Bayona
Acteurs: Geraldine Chaplin, Roger Príncep, Belén Rueda, Mabel Rivera, Fernando Cayo, e.a.

Land van Herkomst: Spanje
Jaar van uitgave:2007
Speelduur: 105 minuten
Cijfer: 9

Juan Antonio Bayona heeft met 'El Orfanato' zijn eerste full length feature film neergezet. Voorheen heeft hij naam gemaakt met muziekvideo's en reclamefilmpjes. Hij heeft de inmiddels welbekende Guillermo del Toro gevraagd de film te produceren om zodoende het budget en de tijd die ze hadden om te filmen te verdubbelen. Dit heeft zeker bijgedragen aan de film in z'n geheel. De film is gebaseerd op een verhaal van Spaanse regisseur en scriptschrijver Sergio G. Sánchez en is een alles behalve doorsnee ghost story.

Allereerst zitten er in deze film geen goedkope shockmomenten, zoals zo veel (bovennatuurlijk getinte) horrorfilms die tegenwoordig wel kennen. Niet dat er per definitie iets mis is met deze goedkope shockmomenten. Als het goed gedaan wordt, kan het best wel vermakelijk zijn. Het feit dat ze dit links hebben laten liggen bij 'El Orfanato' tilt de film echter naar een hoger niveau. Ook het verhaal ligt niet voor de hand. Verwacht je één van de vele ghost flicks te zien, dan kom je van de koude kermis thuis. Alhoewel, voor mij was 'El Orfanato' een welkome verrassing. Niet dat het uiteindelijke verhaal waar je als kijker mee geconfronteerd wordt nu zo verassend is, maar het is meer dat ik niet verwacht had dat 'El Orfanato' een niveau als dit zou halen. Misschien dat ik daarin niet de enige ben.

Het draait hier om Laura (Gelén Ruada), die samen met haar man Carlos (gespeeld door Fernando Cayo) en geadopteerde zoon Simón (Roger Príncep) terugkeert naar het weeshuis waar ze zelf is opgegroeid. Ze wil het weeshuis heropenen als een tehuis voor gehandicapte kinderen. Zodra ze hun intrek hebben genomen, vertelt Simón dat hij een nieuw vriendje heeft: Tomás. Hij verschijnt verschillende keren, als een kind met een jute zak over zijn hoofd. Simón leert een spel van Tomás, een soort van treasure hunt. Zodra Simón dit met Laura wil spelen, blijkt het om zijn adoptiedossier te gaan en krijgen ze ruzie. Simón verdwijnt daarna en Laura gaat vervolgens wanhopig op zoek, een zoektocht waarin ze uiteindelijk alleen komt te staan. Gedurende haar zoektocht komt ze langzamerhand achter de geschiedenis van het weeshuis en een aantal van de kinderen die er samen met haar gewoond hebben.

Klinkt niet echt eng, of wel? Eerlijk gezegd is de film ook niet echt eng, maar dat is juist de kracht van deze film. Hier zal je geen angstaanjagende geesten vinden die het op de levenden gemunt hebben. Het draait hier ook niet om een vloek of om een groepje onwetende tieners, zoals zo vaak het geval is in Amerikaanse films. Ik wil zo ver gaan deze film in hetzelfde rijtje als 'The Eye' en 'The Eye 2' films of 'The Devil's Backbone' te zetten (deze laatste is trouwens een film die door Guillermo del Toro zelf geregisseerd is). Al deze films hebben de eigenschap dat het draait om een geest en daarnaast een verhaal dat je eerder een goed gevoel geeft dan iets anders.

Sánchez heeft het script reeds in 1996 geschreven maar heeft nooit een studio kunnen vinden die hem wou bijstaan in het verfilmen van zijn script. Zijn inspiratie voor het script waren films als 'The Omen', 'Poltergeist' en 'Rosemary's Baby', allen horroklassiekers. Wat mij betreft komt 'El Orfanato' uiteindelijk ook in het rijtje van op z'n minst uitmuntende horrorfilms terecht, want dat deze film ver boven de middenmoot uitkomt staat wat mij betreft als een paal boven water. Bayona heeft getracht een sfeer neer te zetten gelijk aan Spaanse films uit de jaren '70. Nu ben ik totaal niet bekend met de Spaanse cinema uit dit decennium, maar ik weet wel dat de sfeer in deze film het verhaal completeert. Een oud en groot huis dat desondanks niet aandoet als het zoveelste spookhuis maar meer als een huis met een geschiedenis, is de perfecte setting voor een verhaal als deze. Het knapste aan deze film is dat het de kijker een blijkbaar tragische gebeurtenis voorschotelt waar je achteraf toch een goed gevoel bij kan krijgen. Dat is iets wat in mijn ogen weinig films weten te bewerkstelligen. En ook al heeft Del Toro deze film niet geregisseerd, zijn inbreng is cruciaal omdat zonder hem 'El Orfanato' niet de tijd had kunnen krijgen om te rijpen tot één van de beste films uit 2007.

Zoals ik al zei, verwacht geen standaard horrorfilm. Ben je moe van de stereotypes en wil je eens een andere benadering van een ghost flick voorgeschoteld krijgen, dan is 'El Orfanato' één van de films die je moet gaan kijken.