Top Of The Flops: recensie van On The Beach

Random Fantasy -Crow, The -Where the Wild Things Are -Mail -Ma Noot Lhek Lai -Faust: Love of the Damned Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: On The Beach Auteur:Gerard Genre: Drama Subgenre[?]: Apocalypse Regisseur: Stanley Kramer Acteurs: Gregory Peck, Ava Gardner, Fred Astaire, Anthony Perkins, John Meillon e.a. Land van Herkomst: Verenigde Staten Jaar van uitgave:1959 Speelduur: 134 minuten Cijfer: 8 Niet zo heel lang geleden ben ik deze film weer tegen het lijf gelopen op VHS [je weet wel, de voorloper van de DVD], toen ik m'n kamer weer een op ruimde, op zoek naar iets anders. Ik wil niet zeggen dat het 'jaren geleden' is dat ik deze film gezien heb, mede doordat ik zelf niet bijzonder oud ben, maar het is wel 'jaren geleden'. Zo blijkt maar weer dat het op ruimen en uit mesten van je kamer soms nog heel aardige dingen kan opleveren. Maar wat ik eigenlijk zocht heb ik niet kunnen vinden, maar dat is verder niet interessant. Het is 1964 in de nasleep van de nucleaire oorlog tussen de Sovjet Unie en de Verenigde Staten die het Noordelijk halfrond grotendeels verwoest en vervuild heeft met nucleaire fallout [fallout is de Engelse aanduiding voor de straling die in de minuten tot dagen na een kernexplosie in de atmosfeer of aan het aardoppervlak als radioactief stof neerdaalt rond het explosiepunt of door verspreiding in de lucht en op de wind ver daar vandaan.] De fallout doodt langzaam aan de overlevenden, op het Noordelijk halfrond. Door de luchtstromingen, komt de fallout ook langzaam maar zeker neer in het Zuidelijk halfrond, dat nog steeds goed bewoonbaar is. Een groep Australiërs pikt een mysterieus en onbegrijpelijk Morse code signaal op vanuit de Verenigde Staten. Als snel begint de speculatie en de hoop dat er nog mensen in leven zijn ondanks de hevige radioactieve straling aldaar. De bemanning van een van de laatst overgebleven Amerikaanse onderzeeërs, the USS Sawfish, die hun heil hebben gezocht in Australië na de nucleaire oorlog en nu onder leiding van de Australische autoriteiten valt, krijgt de opdracht om vanuit Melbourne naar de States te varen om contact te leggen met de persoon of personen die het vreemde Morse code signaal verstuurt. Dwight Towers, de Amerikaanse kapitein van de onderzeeër, verlaat zijn Australische liefje, Moira Davidson, die min of meer een alcoholic is en die hij nog niet eens zo heel lang kent. Towers heeft een schuldgevoel bij het feit dat hij gevoelens heeft voor Moira, omdat hij weigert te accepteren dat zijn vrouw en kinderen naar alle waarschijnlijkheid niet meer in leven zijn en gedraagt zich daar ook naar. Hij schrijft nog regelmaat brieven naar huis en koopt cadeautjes voor z'n vrouw en kinderen. The Australische overheid heeft een regeling opgesteld om de inwoners te voorzien van gratis suïcide pakketjes, bestaande uit pillen en injecties, die ze kunnen gebruiken, de keuze is nog steeds aan de inwoners zelf, om de lijdensweg die stralingsziekte met zich mee brengt te voorkomen als de fallout echt in Australië neer komt. Peter Homes een Australische marine officier, die niet zo lang geleden een dochtertje heeft gekregen met zijn naïeve vrouw Mary. Zij is niet zo overtuigd over de schadelijkheid van de fallout en het dreigende gevaar. Peter probeert het Mary uit te leggen hoe zij haarzelf en hun dochter de pillen en/of injectie moet toe dienen, omdat hij met de Amerikanen mee moet naar het Noorden om ze te helpen met het zoeken en lokaliseren van de Morse code en overlevenden. Mary reageert erg slecht op wat Peter haar wil laten doen, omdat hij geen idee heeft of hij op tijd terug is. Voor ze vertrekken heeft de bemanning van de USS Sawfish, nog een taak gekregen. Volgens een aannemelijke theorie van een wetenschapper zou de straling bij de Noordelijke IJszee wel eens lager kunnen zijn dan in de rest van het Noordelijke halfrond en dus zou het een mogelijkheid zijn dat er in dat gebied overlevenden zijn. Als die theorie klopt, dan zou dat ook moeten gelden voor de Zuidelijke IJszee en dus zouden hele volksstammen naar Antarctica en de Zuidelijke IJszee kunnen vertrekken om daar te overleven als de fallout het Zuidelijke halfrond bereikt. Als de crew van de USS Sawfish in Point Barrow in de Noordelijke IJszee aangekomen is, gaat een expeditie crew er op uit om verschillende metingen te doen. Na de vereiste metingen te hebben gedaan, komt de expeditie crew erachter dat de hoeveelheid straling aan het toe nemen is en dus verdwijnt de hoop op overleving als sneeuw voor de zon. Op de terug reis stoppen zij bij San Francisco. De dingen die ze zien door de periscoop lijken op andere beelden die ze kennen van andere plekken. Geen tekens van leven en weinig tot geen schade aan de gebouwen. Een bemanningslid van de USS Sawfish die is geboren en getogen in Frisco, verlaat het schip om in 'zijn stadje' zijn laatste uren door te brengen. Het laatste dat we zien is dat in een motorbootje zit te vissen, al wachtend op zijn dood. Gezien het tijdperk waarin de film is gemaakt, [eind jaren 50 was de tijd waarin de 'The world after the bombs' werd geboren en daarmee de hele 'doom en disaster' films een nieuwe wending gaf, met 'nuclear apocalypse' films] behandelt de film een zeer 'hot topic', nucleaire oorlog. Tuurlijk, nucleaire oorlog is nog steeds een 'hot topic', maar echt niet meer zo 'hot' als toen, [omdat een paar jaar [14 jaar om precies te zijn] eerder Nagasaki en Hiroshima zijn plat gegooid met atoom bommen. Nu zijn bio- en chemische wapens 'hotter' en de spreekwoordelijke 'shite']. Toendertijd was 'melodrama' bijna een vereist voor dit soort films. Veel muziek om het drama van de scènes extra te intensifiëren, erg 'over the top' acteren, uitbundigheid en dat soort dingen. On the Beach doet dit niet en is veel stijver wat acteren betreft. En daarmee zeg ik absoluut niet dat de film niet goed is of erg gedateerd. En dat de film zwart-wit is zegt ook niet veel, er zijn nog steeds films te vinden die vrij recent zijn en ook in zwart wit zijn gefilmd, hoewel dat nu meer als kunstvorm gezien wordt. Als je film hebt gezien zul je wel begrijpen wat ik hiermee bedoel. Daarnaast heb ik het idee dat Stanley Kramer de film en het topic behandelt als een toneelstuk die zich meer richt op individualisme. En dat pakt goed uit vind ik. En de film draait voor het grootste gedeelte om individualisme en hoe de verschillende mensen omgaan met de kennis dat de wereld die ze kennen niet meer is or niet meer zal zijn. De acteurs zetten ook zeer zeker puik werk en geloofwaardige realistische karakters neer. Ik wil niet zeggen dat ik een expert ben, maar ik ben wel een kenner en ik ben dit soort werk niet veel tegen gekomen. En Fred Astaire laat zien dat hij naast dansen ook eens behoorlijk kan acteren, in niet-muziekale films. En blijkbaar beviel hem dat zo goed dat hij in meer niet-muziekale films ging spelen. En Ava Gardner zet, de rol van de alcoholische en eenzame Moira, die voor een korte tijd echte liefde vind/kent bij/met Dwight Towers, erg goed neer. En nadat ik een beetje over haar heb zitten lezen, lijkt die rol toch best autobiografisch. On the Beach was ook de eerste film die Ava maakte als freelance actrice, na 20 jaar vast te hebben gezeten aan een contract bij een andere film studio, waar ze werkte voor een mager wekelijks salaris. Nog een [leuk] feitje over de scène van de Golden Gate Bridge in San Francisco. Volgens de geruchten vor het maken van de shots op de Golden Gate Bridge, zijn de wachters aldaar bij beiden brug einden omgekocht voor 500 dollar zodat ze een aantal shots konden maken van een Golden Gate Bridge zonder verkeer. Volgens sommigen is dit gerucht nooit bevestigd, omdat de wachters toendertijd hun biezen konden pakken en de kans dat het gerucht nu not bevestigd zal worden wordt ook kleiner, gezien het feit dat de twee wachters overleden zijn. En de crew van de film zal het niet snel bevestigen omdat ze het in het geniep hebben gedaan. En volgens een boek van Philip R. Davey, "When Hollywood Came to Melbourne: The Story of the Making of Stanley Kramer's 'On The Beach'", heeft Stanley Kramer aardig wat last gehad van omstanders en badgasten op de set, die toekeken en applaudisseerden na elke take, hoewel dit nog niet als irritant werd bevonden, werden de omstanders steeds vrijer, in de zin dat ze steeds dichter bij kwamen en dus ook met regelmaat in beeld verschenen, om een glimp van sex symbool Ava Gardner op te vangen. Dit geouwehoer, kostte behoorlijk wat tijd, geld en filmrollen..
	Website build by Roy & Tim

Titel: On The Beach
Auteur:Gerard
Genre: Drama
Subgenre[?]: Apocalypse
Regisseur: Stanley Kramer
Acteurs: Gregory Peck, Ava Gardner, Fred Astaire, Anthony Perkins, John Meillon e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1959
Speelduur: 134 minuten
Cijfer: 8

Niet zo heel lang geleden ben ik deze film weer tegen het lijf gelopen op VHS [je weet wel, de voorloper van de DVD], toen ik m'n kamer weer een op ruimde, op zoek naar iets anders. Ik wil niet zeggen dat het 'jaren geleden' is dat ik deze film gezien heb, mede doordat ik zelf niet bijzonder oud ben, maar het is wel 'jaren geleden'. Zo blijkt maar weer dat het op ruimen en uit mesten van je kamer soms nog heel aardige dingen kan opleveren. Maar wat ik eigenlijk zocht heb ik niet kunnen vinden, maar dat is verder niet interessant.

Het is 1964 in de nasleep van de nucleaire oorlog tussen de Sovjet Unie en de Verenigde Staten die het Noordelijk halfrond grotendeels verwoest en vervuild heeft met nucleaire fallout [fallout is de Engelse aanduiding voor de straling die in de minuten tot dagen na een kernexplosie in de atmosfeer of aan het aardoppervlak als radioactief stof neerdaalt rond het explosiepunt of door verspreiding in de lucht en op de wind ver daar vandaan.] De fallout doodt langzaam aan de overlevenden, op het Noordelijk halfrond. Door de luchtstromingen, komt de fallout ook langzaam maar zeker neer in het Zuidelijk halfrond, dat nog steeds goed bewoonbaar is.

Een groep Australiërs pikt een mysterieus en onbegrijpelijk Morse code signaal op vanuit de Verenigde Staten. Als snel begint de speculatie en de hoop dat er nog mensen in leven zijn ondanks de hevige radioactieve straling aldaar. De bemanning van een van de laatst overgebleven Amerikaanse onderzeeërs, the USS Sawfish, die hun heil hebben gezocht in Australië na de nucleaire oorlog en nu onder leiding van de Australische autoriteiten valt, krijgt de opdracht om vanuit Melbourne naar de States te varen om contact te leggen met de persoon of personen die het vreemde Morse code signaal verstuurt. Dwight Towers, de Amerikaanse kapitein van de onderzeeër, verlaat zijn Australische liefje, Moira Davidson, die min of meer een alcoholic is en die hij nog niet eens zo heel lang kent. Towers heeft een schuldgevoel bij het feit dat hij gevoelens heeft voor Moira, omdat hij weigert te accepteren dat zijn vrouw en kinderen naar alle waarschijnlijkheid niet meer in leven zijn en gedraagt zich daar ook naar. Hij schrijft nog regelmaat brieven naar huis en koopt cadeautjes voor z'n vrouw en kinderen.

The Australische overheid heeft een regeling opgesteld om de inwoners te voorzien van gratis suïcide pakketjes, bestaande uit pillen en injecties, die ze kunnen gebruiken, de keuze is nog steeds aan de inwoners zelf, om de lijdensweg die stralingsziekte met zich mee brengt te voorkomen als de fallout echt in Australië neer komt. Peter Homes een Australische marine officier, die niet zo lang geleden een dochtertje heeft gekregen met zijn naïeve vrouw Mary. Zij is niet zo overtuigd over de schadelijkheid van de fallout en het dreigende gevaar. Peter probeert het Mary uit te leggen hoe zij haarzelf en hun dochter de pillen en/of injectie moet toe dienen, omdat hij met de Amerikanen mee moet naar het Noorden om ze te helpen met het zoeken en lokaliseren van de Morse code en overlevenden. Mary reageert erg slecht op wat Peter haar wil laten doen, omdat hij geen idee heeft of hij op tijd terug is.

Voor ze vertrekken heeft de bemanning van de USS Sawfish, nog een taak gekregen. Volgens een aannemelijke theorie van een wetenschapper zou de straling bij de Noordelijke IJszee wel eens lager kunnen zijn dan in de rest van het Noordelijke halfrond en dus zou het een mogelijkheid zijn dat er in dat gebied overlevenden zijn. Als die theorie klopt, dan zou dat ook moeten gelden voor de Zuidelijke IJszee en dus zouden hele volksstammen naar Antarctica en de Zuidelijke IJszee kunnen vertrekken om daar te overleven als de fallout het Zuidelijke halfrond bereikt. Als de crew van de USS Sawfish in Point Barrow in de Noordelijke IJszee aangekomen is, gaat een expeditie crew er op uit om verschillende metingen te doen. Na de vereiste metingen te hebben gedaan, komt de expeditie crew erachter dat de hoeveelheid straling aan het toe nemen is en dus verdwijnt de hoop op overleving als sneeuw voor de zon. Op de terug reis stoppen zij bij San Francisco. De dingen die ze zien door de periscoop lijken op andere beelden die ze kennen van andere plekken. Geen tekens van leven en weinig tot geen schade aan de gebouwen. Een bemanningslid van de USS Sawfish die is geboren en getogen in Frisco, verlaat het schip om in 'zijn stadje' zijn laatste uren door te brengen. Het laatste dat we zien is dat in een motorbootje zit te vissen, al wachtend op zijn dood.

Gezien het tijdperk waarin de film is gemaakt, [eind jaren 50 was de tijd waarin de 'The world after the bombs' werd geboren en daarmee de hele 'doom en disaster' films een nieuwe wending gaf, met 'nuclear apocalypse' films] behandelt de film een zeer 'hot topic', nucleaire oorlog. Tuurlijk, nucleaire oorlog is nog steeds een 'hot topic', maar echt niet meer zo 'hot' als toen, [omdat een paar jaar [14 jaar om precies te zijn] eerder Nagasaki en Hiroshima zijn plat gegooid met atoom bommen. Nu zijn bio- en chemische wapens 'hotter' en de spreekwoordelijke 'shite']. Toendertijd was 'melodrama' bijna een vereist voor dit soort films. Veel muziek om het drama van de scènes extra te intensifiëren, erg 'over the top' acteren, uitbundigheid en dat soort dingen. On the Beach doet dit niet en is veel stijver wat acteren betreft. En daarmee zeg ik absoluut niet dat de film niet goed is of erg gedateerd. En dat de film zwart-wit is zegt ook niet veel, er zijn nog steeds films te vinden die vrij recent zijn en ook in zwart wit zijn gefilmd, hoewel dat nu meer als kunstvorm gezien wordt. Als je film hebt gezien zul je wel begrijpen wat ik hiermee bedoel. Daarnaast heb ik het idee dat Stanley Kramer de film en het topic behandelt als een toneelstuk die zich meer richt op individualisme. En dat pakt goed uit vind ik. En de film draait voor het grootste gedeelte om individualisme en hoe de verschillende mensen omgaan met de kennis dat de wereld die ze kennen niet meer is or niet meer zal zijn. De acteurs zetten ook zeer zeker puik werk en geloofwaardige realistische karakters neer. Ik wil niet zeggen dat ik een expert ben, maar ik ben wel een kenner en ik ben dit soort werk niet veel tegen gekomen. En Fred Astaire laat zien dat hij naast dansen ook eens behoorlijk kan acteren, in niet-muziekale films. En blijkbaar beviel hem dat zo goed dat hij in meer niet-muziekale films ging spelen. En Ava Gardner zet, de rol van de alcoholische en eenzame Moira, die voor een korte tijd echte liefde vind/kent bij/met Dwight Towers, erg goed neer. En nadat ik een beetje over haar heb zitten lezen, lijkt die rol toch best autobiografisch. On the Beach was ook de eerste film die Ava maakte als freelance actrice, na 20 jaar vast te hebben gezeten aan een contract bij een andere film studio, waar ze werkte voor een mager wekelijks salaris.

Nog een [leuk] feitje over de scène van de Golden Gate Bridge in San Francisco. Volgens de geruchten vor het maken van de shots op de Golden Gate Bridge, zijn de wachters aldaar bij beiden brug einden omgekocht voor 500 dollar zodat ze een aantal shots konden maken van een Golden Gate Bridge zonder verkeer. Volgens sommigen is dit gerucht nooit bevestigd, omdat de wachters toendertijd hun biezen konden pakken en de kans dat het gerucht nu not bevestigd zal worden wordt ook kleiner, gezien het feit dat de twee wachters overleden zijn. En de crew van de film zal het niet snel bevestigen omdat ze het in het geniep hebben gedaan. En volgens een boek van Philip R. Davey, "When Hollywood Came to Melbourne: The Story of the Making of Stanley Kramer's 'On The Beach'", heeft Stanley Kramer aardig wat last gehad van omstanders en badgasten op de set, die toekeken en applaudisseerden na elke take, hoewel dit nog niet als irritant werd bevonden, werden de omstanders steeds vrijer, in de zin dat ze steeds dichter bij kwamen en dus ook met regelmaat in beeld verschenen, om een glimp van sex symbool Ava Gardner op te vangen. Dit geouwehoer, kostte behoorlijk wat tijd, geld en filmrollen..