Titel: Nekromantik 2
AKA Titel: Nekromantik 2: Die Rückkehr der liebenden Toten, Nekromantik 2 The Return Of The Loving Dead
Auteur:Sander
Genre: Horror
Subgenre[?]: Shock
Regisseur: Jörg Buttgereit
Acteurs: Monika M., Mark Reeder, Beatrice Monawski e.a

Land van Herkomst: Duitsland
Jaar van uitgave:1991
Speelduur: 104 minuten
Cijfer: 8


Dit is me er eentje, laten we maar eens beginnen met die korte zin.

Ik heb heel lang gewacht op de twee “Nekromantik” delen. Ik hoorde Frank er altijd over praten: “Nekromantik” dat is de beste film die ik ooit heb gezien”. En ik weet dat Frank verstand van zaken heeft, dus vertrouwde ik hem blindelings. Vervolgens heb ik in alle commerciële film/muziek zaken gezocht naar de film, nou daar vind je hem dus niet. Daarna speurde ik internet af. Ik vond “Nekromantik” en hij was vrij prijzig, maar ja dat had ik er wel voor over. Ik klik op het winkelwagentje en zie dat ik een creditcard nodig heb. Maar die heb ik dus niet. Op zoek naar een site waar je kunt betalen zonder creditcard, hoor ik van Bob dat er een Videotheek in Hengelo is. Genaamd: “Goodpeople”. Waar je allerlei cult-films kunt huren en ook kopen (op bestelling). Toen ik hier voor het eerst was heb ik bij Bas (eigenaar) een flinke bestellijst neer gelegd. Omdat bij mij natuurlijk het geld ook niet op me rug groeit. Ben ik stap voor stap films gaan bestellen. “Nekromantik” was prioriteit nummer 1 gevolgd door deel 2 uiteraard. Het koste een beetje moeite de films te vinden maar naar 4 weken wachten had hij ze binnen. Ik heb ze opgehaald met een stel vrienden. Geen van allen peinsde erover om de film te gaan zien. En hun kennende was dit achteraf gezien heel verstandig.

Maar vanmorgen was het dan eindelijk zo ver. Ik bekijk “Nekromantik 1”, en over het algemeen ligt mijn mening gelijk aan de recensie van Frank. Ik moet er wel aan toevoegen dat de film op een bizarre wijze met je speelt, je ziet de meest gruwelijke daden op beeld, maar door de camera standpunten en de geweldige muziek, word je simpelweg gedwongen om van het hele gebeuren te gaan genieten. En geloof me dat is erg moeilijk.

Maar goed “Nekromantik 1” was voorbij en ik vond hem geweldig, hij staat voor eeuwig in mijn top 10, op nr. 2. Nadat ik de film heb laten bezinken kwam “Nekromantik 2”. Toen deze film begon wist ik niet wat me te wachten stond, ik wist dat het een vervolg was op “Nekromantik 1”. Maar omdat ik nooit iemand over dit deel heb horen spreken, kon ik moeilijk een beeld vormen over hoe het geheel zou samenvallen.

Eenmaal aan het kijken word het verhaal direct opgepakt waar “Nekromantik 1” eindigt. Al snel ontmoet je de nieuwe necrofiel in het verhaal Monika (Monika M). In tegenstelling tot de 1e 2 necrofielen. Heeft deze dame absoluut moeite met het hele gebeuren. Waardoor het vrij ondragelijk is om haar in de film, met haar “afwijking” te zien worstelen. Het is een echt romantische film uiteindelijk. Zo word namelijk stap voor stap de groeiende liefde gevolgd van Monika en Mark (Mark Reeder). Het stelletje wordt echt verliefd maar Monika kan er niets aan doen, ze voelt alleen liefde voor de niet levenden.

Dat is het verhaal in het kort.

Na afloop van de film zat ik met een gevoel dat me erg misselijk maakte. Ik moet toegeven dat de beelden die ik zag, een heel andere kant lieten zien van het horror genre (Of het horror of shock is? Ik denk allebei wel). Het waren niet beelden die gruwelijker waren dan in andere films. Maar het is nieuw. In “Nekromantik 1” werd alles heel kunstzinnig en normaal gebracht waardoor je er daadwerkelijk vrede mee had. Ook al zag je al die gruwelijke beelden. Maar waar in “Nekromantik 2” echter het hele gevoel van vrede ontbreekt. In “Nekromantik 1” kon ik de humor wel vinden, uiteraard in het vervolg ook wel. Maar het werd allemaal zo “doods” gebracht dat het je aan het denken zet. Mijn gedachte is na de film gezien te hebben. Wat is de achterliggende gedachte. In “Nekromantik 1” werd er een taboe omver geworpen. Maar is dit 2e deel misschien wel niet wat “Nekromantik 1” had moeten zijn, qua het benaderen van het taboe? Hoe dan ook, ik ben blij dat ik ze beide heb gezien. “Nekromantik 1” is de beste. Maar “Nekromantik 2” is iets waar over gediscussieerd gaat worden. Ik vond dat hij te ver ging en daarom vind ik het een topper. Alleen er was één ding in beide films wat me echt tegen stond. Namelijk dat er op basis van sensatie twee levende wezens (Een konijn en een zeehond, ook al was de zeehond in beeld al wel dood) moesten worden geslacht, in elk deel één.Verder kan ik alleen maar lovend zijn. De beelden hingen perfect samen. De camera standpunten die in alle films van Jörg Buttgereit zitten waren voor mij nieuw (En ik ben zelf ook veel bezig met filmen, semi-professioneel). En maakten de film samen met de geweldige soundtrack (Weliswaar minder dan in “Nekromantik 1”) tot iets wat iedereen als verplichte kost moet nemen, zeker wanneer je “Nekromantik 1” goed vond`.