Top Of The Flops: recensie van Miracle Mile

Random Action -Taxi 4 -Shoot 'Em Up -X-Men: The Last Stand -Postal -X-Men Origins: Wolverine Laatste Recensies (Update 01/09/10) -A-Team, The -Saishû Heiki Kanojo -Dead Man's Shoes -Rise of the Footsoldier -Ragnarok the Animation Laatste Schrijfsels (Update 17/07/10) -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands) -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Engels) -John Waters; een retrospectief (Engels) -John Waters; een retrospectief (Nederlands) -Duistere Openbaringen 2010		Titel: Miracle Mile Auteur:Gerard Genre: Thriller Subgenre[?]: Regisseur: Steve De Jarnatt Acteurs: Anthony Edwards, Mare Winningham, John Agar, Lou Hancock, Mykelti Williamson, Denise Crosby e.a. Land van Herkomst: Verenigde Staten Jaar van uitgave:1988 Speelduur: 87 minuten Cijfer: 8 Het is Maandag 11 September 2006 en het zal een uurtje of 2 geweest zijn, was net thuis na mijn eerste school dag, toen ik mijn mail even checkte. Geen idee hoeveel nieuwe mail ik toen had en dat doet er verder ook niet toe. Eén van de nieuwe mailtjes had de titel 'apocalypse'. Hah! Hoe toepasselijk voor die datum! Anyway, 't was een maitje van Bart van Dekken, ja hij van Maniacs Revolt. Het mailtje ging over de recensie van The Day After en over andere dingen [films, boeken, Oostblok plannen] die met nuclaire oorlog te maken hadden. Eén van de films die voorbij kwam was de film Miracle Mile. Toen wist ik niet zeker of ik de film gezien had, maar ik wist dat de film bestond. Na wat mailverkeer over en weer kon ik Miracle Mile van hem lenen. [Thanks again!] Nadat de film eerst nog ik-weet-niet-hoe-lang bij Frank thuis heeft gelegen, heb ik de film weer gezien. En ik weet nu zeker dat ik de film gezien heb een aantal jaren terug en is het tijd dat de film gerecenseerd gaat worden. Harry valt als een blok voor Julie als hij haar ontmoet in het La Brea Tar Pits Natuur-Historisch museum op de Mircle Mile, in Los Angeles. Ze raken aan de praat en ze spreken af voor hun eerste date. Harry brengt Julie naar haar werk en ze spreken hier af om kwart over twaalf 's nachts. Harry gaat terug naar zijn apartementen complex, lurkt wat een sigaret en blijkbaar smaakt zijn peuk niet en schiet de peuk weg. Hij gaat naar binnen als een vogel zijn peuk op pikt van de grond en de peuk naar 't nest brengt. Harry zet de wekker en gaat op bed liggen. Het nest van die vogel vat vlam door de peuk en de power lines die het complex voorzien van electriciteit, waarop het nest gebouwd is, gaat naar zijn grootje en het complex komt dus zonder electriciteit te zitten voor ongeveer 3 uur, met het gevolg dat Harry dus niet op tijd is voor de eerste date met Julie. Als Harry erachter komt dat het later is dan hij denkt, besluit hij toch naar de diner te karren. Julie is natuurlijk al lang en breed thuis en ligt te slapen met wat valium achter de kiezen. Als Harry eenmaal bij de diner is aan gekomen gaat 'ie de diner binnen, vraagt een collega van Julie naar Julie's nummer en bestelt wat eten en loopt naar buiten om de een belletje te plegen in de telefooncel. Er wordt niet opgenomen, maar spreekt wat in op 't antwoordaparaat. Harry hangt op en haalt een krantje uit een van de automaten en de telefoon in de telefoon cel gaat over... na een momentje van twijfel neemt hij op en hij krijgt een persoon, Chip genaamd, aan de lijn die flink overstuur is en waarschijnlijk het verkeerde nummer heeft gedraaid, want hij neemt aan dat Harry z'n vader is. Chip raaskalt wat over een nucleaire oorlog, dat Amerika de MIRV warheads over 50 minuten zal afvuren en dat Ameirka de Sovjet MIRV's kan verwachten over 70 minuten. Harry gelooft 't allemaal niet echt en vraagt of dit misschien een zieke grap is. Chip flipt en zweert dat 't geen grap is en raaskalt verder en vermeldt Harry dat ze hem hebben gevonden. Er klinken wat schoten en een andere man aan de lijn zegt dat Harry dit gesprek moet vergeten en maar weer moet gaan slapen... het is immers 4 uur 's nachts. Harry gaat weer naar binnen en is flink van streek, hij vraagt de mensen die in de diner zitten of zij iemand kennen die een zoon heeft met de naam Chip die werkt in een lanceer silo in Dakota. Niemand daar in de diner kent iemand die een zoon met de naam Chip heeft die werkt een lanceer silo in Dakota. Eén van de mensen in de diner, Landa, een vrouw die er best zakelijk uitziet, belt wat rond en komt er achter dat Harry de waarheid spreekt. All hell breaks loose... min of meer. Fred, de keuken koning van de diner, haalt een lading voorraden op en Harry herhaald het gesprek voor Landa, omdat ze het hem vroeg. Fred komt uit de keuken met een kar vol voorraden en kart met het ding naar buiten en laadt de voorraden in zijn bus, als de anderen, op twee na, in de diner besluiten ook te vertrekken. Harry wil per sé Julie op halen maar iemand jat z'n auto en vraagt aan Fred of hij hem kan af zetten bij Julie's apartement. Fred stemt toe en onderweg komt Harry erachter dat Fred geen intenties heeft om Julie op te halen omdat er te weinig tijd is en kart direct naar 't vliegveld. Harry is gedwongen uit de bus te springen omdat Fred weigerd te stoppen om dezelfde waarom hij direct naar de vliegveld tuft. Als hij in zijn eentje [en met de andere figuren en Julie] door Los Angeles zwerft, ziet hij de stad om zich heen steeds verder wegzakken in de chaos die dreigende nuclear strike met zich mee brengt. Wat me verbaasde toen ik over deze film begon, op een forum waar 'wij nuclear-apocalypse geeks' zitten, was dat bijna niemand de film kende. Ik heb geen idee hoe of waarom deze film zo onbekend is. De mensen die de film wel kennen, vinden het een van de betere nuclear-apocalypse films, samen met 'The Manhattan Project', 'The Day After' en 'Day One'. En ik moet eerlijk zeggen dat ik 't er wel mee eens ben;. gezien het feit dat de film slechts 87 minuten duurt, en dat De Jarnett zeer sterk werk afgeleverd en de film blijft tot op de dag van vandaag staan als een huis. Ook los van het nuclear-apocalypse gedoe van de film, denk ik dat deze film mensen wel kan boeien tot het eind.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Miracle Mile
Auteur:Gerard
Genre: Thriller
Subgenre[?]:
Regisseur: Steve De Jarnatt
Acteurs: Anthony Edwards, Mare Winningham, John Agar, Lou Hancock, Mykelti Williamson, Denise Crosby e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1988
Speelduur: 87 minuten
Cijfer: 8

Het is Maandag 11 September 2006 en het zal een uurtje of 2 geweest zijn, was net thuis na mijn eerste school dag, toen ik mijn mail even checkte. Geen idee hoeveel nieuwe mail ik toen had en dat doet er verder ook niet toe. Eén van de nieuwe mailtjes had de titel 'apocalypse'. Hah! Hoe toepasselijk voor die datum!
Anyway, 't was een maitje van Bart van Dekken, ja hij van Maniacs Revolt. Het mailtje ging over de recensie van The Day After en over andere dingen [films, boeken, Oostblok plannen] die met nuclaire oorlog te maken hadden. Eén van de films die voorbij kwam was de film Miracle Mile. Toen wist ik niet zeker of ik de film gezien had, maar ik wist dat de film bestond. Na wat mailverkeer over en weer kon ik Miracle Mile van hem lenen. [Thanks again!] Nadat de film eerst nog ik-weet-niet-hoe-lang bij Frank thuis heeft gelegen, heb ik de film weer gezien. En ik weet nu zeker dat ik de film gezien heb een aantal jaren terug en is het tijd dat de film gerecenseerd gaat worden.

Harry valt als een blok voor Julie als hij haar ontmoet in het La Brea Tar Pits Natuur-Historisch museum op de Mircle Mile, in Los Angeles. Ze raken aan de praat en ze spreken af voor hun eerste date. Harry brengt Julie naar haar werk en ze spreken hier af om kwart over twaalf 's nachts. Harry gaat terug naar zijn apartementen complex, lurkt wat een sigaret en blijkbaar smaakt zijn peuk niet en schiet de peuk weg. Hij gaat naar binnen als een vogel zijn peuk op pikt van de grond en de peuk naar 't nest brengt. Harry zet de wekker en gaat op bed liggen. Het nest van die vogel vat vlam door de peuk en de power lines die het complex voorzien van electriciteit, waarop het nest gebouwd is, gaat naar zijn grootje en het complex komt dus zonder electriciteit te zitten voor ongeveer 3 uur, met het gevolg dat Harry dus niet op tijd is voor de eerste date met Julie. Als Harry erachter komt dat het later is dan hij denkt, besluit hij toch naar de diner te karren. Julie is natuurlijk al lang en breed thuis en ligt te slapen met wat valium achter de kiezen. Als Harry eenmaal bij de diner is aan gekomen gaat 'ie de diner binnen, vraagt een collega van Julie naar Julie's nummer en bestelt wat eten en loopt naar buiten om de een belletje te plegen in de telefooncel. Er wordt niet opgenomen, maar spreekt wat in op 't antwoordaparaat. Harry hangt op en haalt een krantje uit een van de automaten en de telefoon in de telefoon cel gaat over... na een momentje van twijfel neemt hij op en hij krijgt een persoon, Chip genaamd, aan de lijn die flink overstuur is en waarschijnlijk het verkeerde nummer heeft gedraaid, want hij neemt aan dat Harry z'n vader is. Chip raaskalt wat over een nucleaire oorlog, dat Amerika de MIRV warheads over 50 minuten zal afvuren en dat Ameirka de Sovjet MIRV's kan verwachten over 70 minuten. Harry gelooft 't allemaal niet echt en vraagt of dit misschien een zieke grap is. Chip flipt en zweert dat 't geen grap is en raaskalt verder en vermeldt Harry dat ze hem hebben gevonden. Er klinken wat schoten en een andere man aan de lijn zegt dat Harry dit gesprek moet vergeten en maar weer moet gaan slapen... het is immers 4 uur 's nachts.

Harry gaat weer naar binnen en is flink van streek, hij vraagt de mensen die in de diner zitten of zij iemand kennen die een zoon heeft met de naam Chip die werkt in een lanceer silo in Dakota. Niemand daar in de diner kent iemand die een zoon met de naam Chip heeft die werkt een lanceer silo in Dakota. Eén van de mensen in de diner, Landa, een vrouw die er best zakelijk uitziet, belt wat rond en komt er achter dat Harry de waarheid spreekt. All hell breaks loose... min of meer.
Fred, de keuken koning van de diner, haalt een lading voorraden op en Harry herhaald het gesprek voor Landa, omdat ze het hem vroeg. Fred komt uit de keuken met een kar vol voorraden en kart met het ding naar buiten en laadt de voorraden in zijn bus, als de anderen, op twee na, in de diner besluiten ook te vertrekken. Harry wil per sé Julie op halen maar iemand jat z'n auto en vraagt aan Fred of hij hem kan af zetten bij Julie's apartement. Fred stemt toe en onderweg komt Harry erachter dat Fred geen intenties heeft om Julie op te halen omdat er te weinig tijd is en kart direct naar 't vliegveld. Harry is gedwongen uit de bus te springen omdat Fred weigerd te stoppen om dezelfde waarom hij direct naar de vliegveld tuft. Als hij in zijn eentje [en met de andere figuren en Julie] door Los Angeles zwerft, ziet hij de stad om zich heen steeds verder wegzakken in de chaos die dreigende nuclear strike met zich mee brengt.

Wat me verbaasde toen ik over deze film begon, op een forum waar 'wij nuclear-apocalypse geeks' zitten, was dat bijna niemand de film kende. Ik heb geen idee hoe of waarom deze film zo onbekend is. De mensen die de film wel kennen, vinden het een van de betere nuclear-apocalypse films, samen met 'The Manhattan Project', 'The Day After' en 'Day One'. En ik moet eerlijk zeggen dat ik 't er wel mee eens ben;. gezien het feit dat de film slechts 87 minuten duurt, en dat De Jarnett zeer sterk werk afgeleverd en de film blijft tot op de dag van vandaag staan als een huis. Ook los van het nuclear-apocalypse gedoe van de film, denk ik dat deze film mensen wel kan boeien tot het eind.