Titel: Metoroporisu
AKA Titel: Metropolis, Robotic Angel, Osamu Tezuka's Metropolis, Osamu Tezuka's Metoroporisu
Auteur:Ellis
Genre: Animé
Subgenre[?]: Cyberpunk
Regisseur: Rintaro
Acteurs: Yuka Imoto, Kei Kobayashi, Kouki Okada, Jamieson Price e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2001
Speelduur: 108 minuten
Cijfer: 9


Metropolis is, zowel qua verhaallijn als qua animatie, een klassieker.

Het verhaal, dat gebaseerd is op een comic van Osamu Tezuka uit 1948, gaat over een heerser van een stadstaat (‘Duke Red’) die zijn dochter is verloren. Hij is eigenlijk nooit over dit verlies heen gekomen en laat daarom een geniale, maar ook illegale, wetenschapper een AI voor hem bouwen die in alles op zijn verloren dochter lijkt. Het feit wil dat de wetenschapper hiervoor gebruik maakt van menselijke onderdelen (vandaar het illegale aspect). Deze AI (‘Tima’) is echter niet alleen een perfecte kopie van Duke’s dochter... Om geen spoilers weg te geven zal ik niet zeggen wat haar functionaliteit nog meer behelst, maar volsta ik met te zeggen dat Duke alles aan Tima wil geven wat hij zijn dochter ooit toewenste. Dit roept een maar al te menselijk emotioneel conflict op bij de adoptiefzoon van Duke, ‘Rock’, die zijn hele leven lang al zijn best doet om door de man te worden erkent (als zoon). Het geheel levert soms schrijnende scènes op waarin Duke aan Rock maar al te duidelijk maakt hoe onbelangrijk hij is.
Rock moet zijn frustratie natuurlijk ergens kwijt. Nu wil dat hij de leider is van een militaristisch aandoende groep die bewaakt dat de alom aanwezige robots in de samenleving zich aan de voor hen opgestelde (erg strenge en discriminerende) regels houden. Dit gebeurt regelmatig met grof geweld aangezien een robot maar een ‘ding’ is. Verder richt hij zijn woede natuurlijk uiteindelijk ook op Tima.
Verder kijkend naar de film speelt er (ook nog) een maatschappelijk thema, waarin ter discussie wordt gesteld welke ‘lagen’ (in de film letterlijk omdat een stad uit verschillende niveau’s is opgebouwd) er in de menselijke samenleving bestaan en hoe (on)eerlijk dit wel niet is.
Om je in het verhaal te introduceren en het totaalconcept ‘aan elkaar te breien’ volg je de verhaallijn via een jongeman, ‘Kenichi’, die het hulpje is van zijn detective-oom. De oom is, in opdracht van de regering van het naburige land, op jacht naar ‘een zekere wetenschapper’ vanwege zijn gebruik van menselijke organen. Kenichi wordt vervolgens verliefd op Tima als hij haar redt van de ondergang die Rock voor haar heeft gepland. Dus ook nog een love-story….

Alsof dit alles nog niet interessant genoeg is speelt het verhaal zich af in een wereld die een kruising is tussen een futuristische, technisch vergevorderde, samenleving die een sfeer uitademt van de 50-er jaren in de Verenigde Staten. Dit laatste wordt o.a. bereikt door gebruik te maken van bigband muziek, specifieke ‘rokerig’/ bruinige inkleuring en de styling van de karakters en objecten in de film. De animatie is, om even kort door de bocht te zijn, fantastisch. Het is absolute Eye-Candy.

De thema’s in de film zijn basisthema’s binnen het animé-genre (geworden). Bijvoorbeeld: In hoeverre is een AI een mens te noemen en kunnen zij mensen vervangen? In hoeverre zijn AI’s beter of slechter dan mensen? In hoeverre zijn robots minderwaardig aan mensen? Hebben robots en AI’s een ziel / emoties? Het is natuurlijk ook niet voor niets dat dit basisthema’s zijn: het nadenken en discussiëren over deze vragen roept interessante vragen op over het al dan niet unieke / slechte / goede van de mens en de neiging van de mens om God te spelen over andere (al dan niet zelf gecreëerde) ‘levensvormen’.

Metropolis krijgt van mij een dikke 9. De film is mooi, serieus, ontroerend en op momenten grappig. Het is er zeker eentje om vaker te kijken en te koesteren!