Titel: Merry Christmas Mr. Lawrence
AKA Titel: Senjou no Merii Kurisumasu
Auteur:Frank
Genre: Oorlog
Subgenre[?]: Drama
Regisseur: Nagisa Oshima
Acteurs: Tom Conti, David Bowie, Ryuichi Sakamoto, Takeshi Kitano,

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:1983
Speelduur: 124 minuten
Cijfer: 8


Je hebt in de aanbiedingsbakken veel films liggen die je eigenlijk met een gerust hart links kunt laten liggen omdat deze je niet aanspreekt qua hoes of acteurs of om welke reden dan ook. Zo heb ik ook de film Merry Christmas Mr. Lawrence altijd links laten liggen totdat ik erachter kwam dat niemand minder dan Takeshi Kitano hier één van zijn eerste rollen in heeft.

Java 1942 een Japans gevangeniskamp.

John Lawrence (Tom Conti) is de persoon die tussen de Japanse gevangnemers en de gevangenen staat als tolk in taal en cultuur.

De gevangenis wordt gerund door captain Yonoi (Ryuichi Sakamoto) en sergeant Gengo Hara (Takeshi Kitano). Yonoi en Hara regeren het kamp met een harde doch naar hun mening rechtvaardige hand. Door het verschil in cultuur botst het regelmatig tussen de twee kampen. De komst van majoor Jack Celliers (David Bowie) zorgt voor meer stribbelingen tot het tot een uiteindelijke onvermijdelijke climax komt.

Dit is zoals je kunt lezen dus "not your average war movie". We volgen hier enkel de gevangenen en hun bewaarders en de film richt zich op het menselijke van beide partijen zonder één van de twee als slecht of goed af te schilderen. Het is een film die juist de verschillen in cultuur heel erg naar boven laat komen. De gevangenen die moeten kijken bij een sepuko (rituele zelfmoord), Hara die Lawrence telkens vol verwondering vraagt waarom hij geen zelfmoord heeft gepleegd. Het gaat puur om de verschillen tussen de twee culturen en hoe dit onbegrip tot botsingen leidt. Dit verschil wordt van beide kanten met zo veel onbegrip getoond dat je geheid weet dat het fout gaat. Lawrence is de man die telkens tussen de twee kampen staat. Hij heft respect voor de Japanse cultaar maar aan de andere kant is hij gewoon een westerling. Meer kan en wil ik ook niet over het verhaal vertellen.

Deze film is zoals ik nooit mee heb willen nemen en enkel heb meegenomen omdat Kitano in deze film een rol heeft. Kitano maakt inderdaad de film wel een stuk aantrekkelijker voor me maar, wat een topfilm is dit. De cultuurverschillen worden hier zo goed neergezet dat je vaak niet weet voor welke zijde je in deze film bent. De zijde van de gevangenen is over het algemeen de kant die je in oorlogsfilms kiest maar in deze film is dat vaak ook omgedraait. Beide zijden hebben uiteindelijk sympathie weten op te wekken. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet vaak in oorlogsfilms tegen kom. Het is of de één of de ander. Waar de film ook goed in is, is de menselijkheid van mensen op zich laten zien ten opzichte van de onmenselijkheid van oorlog. Het is misschien krom en onbegrijpelijk zoals ik het neerzet maar kijk de film en je begrijpt precies wat ik bedoel.

Ik denk ik wel uren over deze film doorgaan. Het is namelijk weer zo'n film waar ik uiteindelijk stil van werd maar dat zal ik jullie besparen. Hoe dan ook dit is qua verhaal een heel sterke film en qua acteerprestaties ook. Alle acteur die aan bod komen zetten een heel erg sterke rol neer. Ryuchi, Kitano en Conti stelen wel de show maar het is geen overacting. Op bepaalde momenten kun je dat idee wel krijgen van David Bowie maar geloof me dat is het niet. Bowie zet ondanks de vele kritieken die hij gekregen heeft over zijn rol in deze film naar mijn mening een erg sterke rol neer. Camera en soundtrack zijn in deze film ook weer goed gedaan waar niets dan lof voor is. De film zit vol met goede shots die mede door de camerastandpunten erg goed overkomen en de soundtrack, ja heel erg mooi, past precies in het totaalbeeld.

Leuke wetenswaardigheden over deze film zijn: Tom Conti kan geen woord Japans ondanks dat de film anders doet denken. Hij heeft al zijn tekst fonetisch geleerd. De namen van de soldaten in het ziekenhuis, zijn de werkelijke namen van de acteurs. Ander leuk feit is dat dit de eerste film (en waarschijnlijk ook laatste film) waar Takeshi Kitano Engels in spreekt.