Top Of The Flops: recensie van Maximum Shame

Random Arthouse -Il Divo -Gomorra -Prophète, Un -Topo, El -Maximum Shame Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Maximum Shame AKA Titel: Auteur:Frank Genre: Arthouse Subgenre[?]: Underground Regisseur: Carlos Atanes Acteurs: Marina Gatell, Ana Mayo, Ignasi Vidal, Paco Moreno, Ariadna Ferrer e.a. Land van Herkomst: Spanje Jaar van uitgave:2010 Speelduur: 80 minuten Cijfer: 8 In Maximum Shame zitten we in een zwart gat waarbij tijd en realiteit geen enkele betekenis meer hebben. We gaan van de ene bizarre situatie naar de andere situatie. Deze film voelt als een twisted post-apocalyptische trip down the rabbit hole. Ruimte om te ademen tussen de bizarre situaties geeft Maximu Shame je niet. Het tempo is hoog, maar past uitstekend bij deze film en is nergens storend. We worden geconfronteerd met een spel tussen de spelers. Carlos Atanes zet een wereld voor die vergelijkingen trekt met het schaakspel. Alle karakters in deze film zijn vernoemd naar schaakstukken en spelen ook elk hun eigen rol. Maximum Shame neemt je echter niet mee in een gestoord spelletje van schaak. Het spel wat we te zien krijgen is een spel van vernedering en machtsmisbruik. De koningin van het schaakspel (Marina Gatell) regeert haar onderdanen met SM praktijken en een vreemd gevoel van rechtvaardigheid. Maximum Shame is een trip gecreëerd door Carlos Atanes . De wereld die hij ons voorschotelt is er één van het bizarre. In deze wereld is iedereen een stuk van het schaakspel wat gespeeld wordt door de regisseur zelf. De stukken van het spel, zijn stukken die rechtstreeks uit een twisted versie van Alice in Wonderland gestapt zouden kunnen zijn. Maximum Shame speelt zich in een moordend tempo af waardoor je de aandacht erbij moet houden. Deze film heeft meerdere lagen die niet na één keer kijken allemaal duidelijk kunnen zijn. Carlos Atanes houdt zich bij Maximum Shame ook niet aan de “regels” voor het maken van een film. Maximum Shame geeft ons SM, maar ook zang. Deze combinatie is er eentje die niet zou kunnen werken, echter heeft Carlos Atanes dit in Maximum Shame werkbaar weten te maken. Met deze film wordt mij weer eens bewezen dat (Europese) underground regisseurs de toekomst in handen hebben van de niet mainstream filmbeweging. Maximum Shame overtreft alle verwachtingen die ik maar bij deze film had kunnen hebben. En dan te bedenken dit de eerste Engelstalige film van Carlos Atanes is. Als je in bent voor een film in de stijl van David Lynch, David Cronenberg en Terry Gilliam, maar dan underground style dan ben je met Maximum Shame aan het juiste adres.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Maximum Shame
AKA Titel:
Auteur:Frank
Genre: Arthouse
Subgenre[?]: Underground
Regisseur: Carlos Atanes
Acteurs: Marina Gatell, Ana Mayo, Ignasi Vidal, Paco Moreno, Ariadna Ferrer e.a.

Land van Herkomst: Spanje
Jaar van uitgave:2010
Speelduur: 80 minuten
Cijfer: 8

In Maximum Shame zitten we in een zwart gat waarbij tijd en realiteit geen enkele betekenis meer hebben. We gaan van de ene bizarre situatie naar de andere situatie. Deze film voelt als een twisted post-apocalyptische trip down the rabbit hole. Ruimte om te ademen tussen de bizarre situaties geeft Maximu Shame je niet. Het tempo is hoog, maar past uitstekend bij deze film en is nergens storend.

We worden geconfronteerd met een spel tussen de spelers. Carlos Atanes zet een wereld voor die vergelijkingen trekt met het schaakspel. Alle karakters in deze film zijn vernoemd naar schaakstukken en spelen ook elk hun eigen rol. Maximum Shame neemt je echter niet mee in een gestoord spelletje van schaak. Het spel wat we te zien krijgen is een spel van vernedering en machtsmisbruik. De koningin van het schaakspel (Marina Gatell) regeert haar onderdanen met SM praktijken en een vreemd gevoel van rechtvaardigheid.

Maximum Shame is een trip gecreëerd door Carlos Atanes . De wereld die hij ons voorschotelt is er één van het bizarre. In deze wereld is iedereen een stuk van het schaakspel wat gespeeld wordt door de regisseur zelf. De stukken van het spel, zijn stukken die rechtstreeks uit een twisted versie van Alice in Wonderland gestapt zouden kunnen zijn.

Maximum Shame speelt zich in een moordend tempo af waardoor je de aandacht erbij moet houden. Deze film heeft meerdere lagen die niet na één keer kijken allemaal duidelijk kunnen zijn. Carlos Atanes houdt zich bij Maximum Shame ook niet aan de “regels” voor het maken van een film. Maximum Shame geeft ons SM, maar ook zang. Deze combinatie is er eentje die niet zou kunnen werken, echter heeft Carlos Atanes dit in Maximum Shame werkbaar weten te maken.

Met deze film wordt mij weer eens bewezen dat (Europese) underground regisseurs de toekomst in handen hebben van de niet mainstream filmbeweging. Maximum Shame overtreft alle verwachtingen die ik maar bij deze film had kunnen hebben. En dan te bedenken dit de eerste Engelstalige film van Carlos Atanes is. Als je in bent voor een film in de stijl van David Lynch, David Cronenberg en Terry Gilliam, maar dan underground style dan ben je met Maximum Shame aan het juiste adres.