Titel: Marebito
AKA Titel: The Stranger From Afar

Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Thriller
Regisseur: Takashi Shimizu
Acteurs: Shinya Tsukamoto, Tomomi Miyashita, Miho Ninagawa, Kazuhiro Nakahara, e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2004
Speelduur: 92 minuten
Cijfer: 7


Takashi Shimizu is een bekende regisseur voor zij die van Japanse cinema houden en er zijn ook al meerdere recensies van werken van zijn hand te vinden op Top of the Flops. Hij is de regisseur van de welbekende 'Ju-On: The Grugde' films en zijn oeuvre wordt voornamelijk gevormd door een mengeling van mysterieuze en schokkende films. 'Marebito' is meer van de eerste categorie, maar zo af en toe zorgt Shimizu er wel voor dat je als kijken even van je stoel opschrikt.

Masuoka (vertolkd door Shinya Tsukamoto, die naast acteur ook bekend is als regisseur van o.a. de 'Tetsuo: Iron Man' films en 'A Snake of June') is een cameraman die onderzoek doet naar een 'urban myth' (vrij vertaald: broodje aap verhaal). Hij loopt hele dagen rond met een hand held camera om allerhande beelden op te nemen: video, per slot van rekening, is objectief. Hij daalt af in de labyrinthen onder de stad om op zoek te gaan naar angst nadat hij ziet hoe een man zelfmoord pleegt door een mes in zijn eigen oog te steken. In dat labyrinth vindt hij een meisje, geketend aan een muur, die hij meeneemt naar huis. Vanaf dat moment neemt het verhaal meerdere vormen aan, en aan het einde van de film is niet duidelijk welke gepresenteerde verklaring nu de juiste is (zoals wel vaker het geval is bij Japanse films van deze aard).

Het mysterie blijft me boeien, dat moet ik voorop stellen. Zodra de film is afgelopen echter, kan ik 't niet laten om me enigzins ontgoocheld te voelen hierover. Heeft Masuoka gelijk of is hij slechts aan het hallucineren? Wie (en vooral, wat) is het meisje die hij mee naar huis heeft genomen (en F noemt)? Wat zijn de Dero en wat heeft F met hen te maken? Je wordt gepresenteerd met verschillende elementen die samen een mysterieus geheel vormen dat op verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden maar er wordt geen enkele moeite gedaan om dingen te ontkrachten of te bevestigen. Het is volledig aan de kijker om te bepalen hoe de vork in de steel steekt. Nu vind ik 't helemaal niet erg om zelf dingen in te vullen als ik een film aan het kijken ben, maar hier lijkt het erop alsof je zelf het verhaal moet schrijven bij de beelden die je ziet. Dit laat bij mij persoonlijk een licht ontevreden gevoel achter.

Feit blijft wel dat de elementen waar je mee geconfronteerd wordt wel interessant zijn. Het labyrinth en de Dero (de mythische bewoners van dit labyrinth) doen me erg denken aan de verhalen van H.P. Lovecraft, één van mijn favoriete schrijvers op het gebied van mythes en horror. Vooral qua sfeer wordt Lovecraft benadert, iets wat de vele verfilmingen van zijn verhalen nog niet voor elkaar hebben gekregen. Je krijgt het gevoel alsof je vervreemd bent van de wereld, iets van Masuoka in feite ook  is (zijn leven bestaat uit het opnemen van beelden met zijn camera en die vervolgens te bekijken wanneer hij thuis is, een thuis dat meer lijkt op een studio dan iets bewoonbaars). Er gaat ook een gevoel van eenzaamheid, verlatenheid uit van het leven van Masuoka, althans dat is wel zoals ik 't ervaar. Je ziet hoe zijn leven langzamerhand structuur en samenhang kwijt raakt en hij zichzelf begint te verliezen in de oncontroleerbare drang om de ultieme angst te vinden, dat wat hij zag in de ogen van de stervende man. De grenzen van zijn moraliteit vervagen steeds meer na de komst van F en de samenkomst van deze aspecten zorgt ervoor dat hij alles lijkt kwijt te raken waar hij ooit waarde aan heeft gehecht.

Misschien is 'Marebito' minder vastlijnig dan zijn welbekende 'Ju-On' films, desondanks maakt deze film bij mij toch meer kans om na meerdere kijksessies boeiend te blijven. 'Ju-On' is na de eerste introductie een bekend gegeven en Shimizu weet in de sequel (en ik ben bang in het aankomende derde deel ook) geen nieuwe boeiende elementen te introduceren. Het mysterie waar 'Marebito' om draait zet, ondanks de lichte frustratie die het oplevert, wel een toon die mij langer weet te boeien, zelfs na meerdere kijksessies. Ik krijg de neiging om elke keer weer een andere invalshoek te nemen. Wat dat betreft kan je, met de juiste instelling, een beetje stimulatie vinden om na te denken over wat je ziet (in plaats van de no brainer attitude van zijn meest bekende filmreeks). Geef 't een kans. Wie weet kan je er wat mee. En als je van mysteriën houdt dan moet je 'Marebito' sowieso een kans geven: je zal echt zelf moeten gaan nadenken om op z'n minst een verklaring te vinden. Shimizu is wat dat betreft alles behalve een helpende hand.