Titel: Maléfique
AKA Titel: Evil
Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Occult
Regisseur: Eric Valette
Acteurs: Phillipe Laudenbach, Clovis Cornillac, Dimitri

Land van Herkomst: Frankrijk
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 90 minuten
Cijfer: 7


Occulte horror, daar kan je mij wel voor wakker maken. En occulte horror is ook precies wat we hier krijgen. En gelukkig neemt de film zichzelf ook serieus waardoor een occult getinte film eindelijk eens goed tot zijn recht komt, in tegenstelling tot een hele meute andere films met occulte onderwerpen die niet verder komen dan dat het eigenlijk allemaal maar onzin is, maar mocht je er toch mee gaan spelen dan loopt het slecht met je want we hebben het hier per slot van rekening over het werk van de Duivel, Satan zelf. 'Maléfique' bewaart alleen dat laatste aspect en die boodschap brengt de film overtuigend over.

Het verhaal laat ons getuige zijn van een aantal dagen uit het leven van 4 gevangenen, die samen op één cel zitten. Lassalle (gespeeld door Phillipe Laudenbach) heeft in een 2 minuten durende vlaag van waanzin zijn vrouw bruut afgeslacht en is de intellectueel van het viertal. Marcus (gespeeld door Clovis Cornillac) is een transeksueel die vast zit tussen sexoperaties (hij heeft borsten maar ook nog steeds een penis) en tevens de beschermer is van Pâquerette (die gespeeld wordt door Dimitri Rataud), een man met de geest van een klein kind en een onmetelijke eetlust: hij eet alles en zit vast omdat hij in zijn enthousiasme zijn 6 maanden oude baby zusje heeft opgegeten. Het verhaal richt zich echter op Carrère (een rol vertolkt door Gérald Larouche): hij zit vast omdat hij fraude heeft gepleegd, zijn vrouw heeft 'm erbij gelapt, verlaat hem en neemt vervolgens ook nog zijn zoontje mee van wie hij het meest houdt. Dan vindt hij op een dag een oud uitziend dagboek dat in feite een soort van grimoire van de duistere kunsten is. In het boek staat geschreven hoe een andere gevangene, genaamd Danver (gespeeld door Geoffrey Cary), met behulp van de incantaties die hij persoonlijk heeft uitgetest uit de gevangenis is ontsnapt. Dit hele proces heeft hij in zijn dagboek vastgelegd en zodoende is dus een nieuwe grimoire ontstaan. Langzaam beginnen de mannen de potentie van het boek in te zien, dit wordt ze eerst op een “onschuldige” manier duidelijk gemaakt maar uiteindelijk blijkt dat de wegen van het boek niet ondoorgrondelijk maar wel gruwelijk zijn. Dit levert een aantal scènes op die met martelende precisie die gruwelen laat zien. Uiteindelijk blijkt, zoals altijd, dat je maar beter niet altijd datgene kan krijgen dat je wenst want het zou wel eens heel anders kunnen uitpakken dan je zelf had voorgesteld. En daar komen de mannen in deze film dus ook op pijnlijke en onomkeerbare wijze achter.

Dit klinkt natuurlijk allemaal best wel positief maar ga nu niet gelijk denken dat we hier met een meesterwerk te maken hebben. Toegegeven, de film bleef mij tot het einde boeien maar ik heb wel betere films gezien dan deze. Wat deze film echter zo interessant maakt is het onderwerp en de manier waarop ermee wordt omgegaan. Het onderwerp occultisme en rituele magie wordt voor de verandering eens serieus genomen en niet uitgebeeld als één of andere achtergrondtravestie voor andere amorele praktijken. Wat betreft het boek kan de kenner meteen merken dat er invloeden van Lovecraft in de film zijn geslopen en de film draagt ook wel een beetje de sfeer die Lovecraft in zijn verhalen zo goed beschreef (let wel: een beetje, de sfeer waar ik het over heb zal mijns inziens nooit in film kunnen worden omgezet, tenzij men manieren weet om de emoties direct te manipuleren). Verder is het ook een film die eigenlijk best wel weinig middelen gebruikt om een verhaal neer te zetten. Het overgrote gedeelte vind namelijk plaats in de cel waar de mannen zijn opgesloten, met uitzondering van af en toe de bezoekersruimte en de cel waar ze uiteindelijk in uitkomen. Het enige dat je meekrijgt van een buitenwereld zijn een klein stukje gang als de celdeur open wordt gedaan en het kleine getraliede raampje hoog in de muur. Het geeft je geen fijn gevoel. Daarnaast spelen er eigenlijk maar 4 mensen in de film en wel de gevangenen. Af en toe wordt er voor een korte tijd een ander personage geïntroduceerd (zoals de vrouw en het zoontje van Carrère, een nieuwe celgenoot na de dood van één van de karakters, de schrijver Danver zelf tijdens flashbacks naar het ontstaan van het boek en je kunt daarnaast zo af en toe een glimp opvangen van een bewaker) maar deze verdwijnen snel weer zodat het verhaal zich weer richt op de 4 gedoemde mannen. Verder is er geen sprake van over- of underacting, je kijkt gewoon naar 4 gewone mannen die bang zijn voor het boek maar toch ook graag willen ontsnappen uit de gevangenis en het boek als enige uitweg zien). Maar buiten dit alles om wordt er ook nog aandacht besteed aan de onderlinge verhoudingen in de cel: Marcus' liefde voor Pâquerette, de afstandelijke Lassalle die vind dat hij een vrij man is zolang hij keuzes kan maken (en er vervolgens voor kiest om anaal verkracht te worden door Marcus om daarmee zijn vrijheid te bevestigen) en Carrère's liefde voor zijn zoontje die gepaard gaat met wraakzuchtige gevoelens jegens zijn bijna ex-vrouw en het overheersende gevoel om uit te moeten breken om alles weer recht te kunnen zetten en zijn zoontje terug te krijgen.

Al met al kan ik concluderen dat we het hier over een onderhoudende film hebben die zonder pretenties is gemaakt. De sfeer komt goed over, de karakters worden goed neergezet, het onderwerp wordt goed behandeld en ondanks sommige werkelijk bizarre elementen krijg je nooit de gedachte dat ergens de draak mee wordt aangestoken. Zoals ik al zei, verwacht dus geen meesterwerk maar de film is in mijn ogen alleszins een teleurstelling.