Top Of The Flops: recensie van Last Ride

Random Thriller -Kitty Killers -Kopfschuß -King Of The Ants -Jacket, The -Lek Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Last Ride Auteur:Aart Genre: Drama Subgenre[?]: Roadmovie Regisseur: Glendyn Ivin Acteurs: Hugo Weaving, Tom Russell, John Brumpton e.a. Land van Herkomst: Australië Jaar van uitgave:2009 Speelduur: 90 minuten Cijfer: 7 Een vader en zijn zoon zwerven over een verlaten vlakte. Ze stelen, plukken bloemen op het kerkhof en braden wild boven een nachtelijk kampvuur. Nee, The Road is nog niet gearriveerd in de Europese bioscopen. Last Ride had de roadmovie van 2009 moeten zijn, maar werd merkwaardig genoeg niet door het publiek opgepikt. Snoepen van Australië Ja, dat mogen we best opvallend noemen. Regisseur Glendyn Ivin is weliswaar als filmmaker nog groen achter de oren, maar dat zie je niet af aan deze film vol schitterende montages van het Australische landschap. Bovendien verwacht je meer publiciteit met een grote acteur als Hugo Weaving, hier overigens perfect gecast als schurkachtig vaderfiguur. Bij de Australische toeristenorganisatie bleef Last Ride ongetwijfeld niet onopgemerkt. Zij moeten wel in hun schik zijn met het vlijende vertoon van het veelzijdige Australische landschap. Van de ruige en contrastrijke woestenij tot een sereen blauw ijsmeer met bergen aan de horizon. De plaatjes zijn stuk voor stuk om van te snoepen. Vader en zoon Door dit schitterende decor zwerven vader Kev en zijn zoontje Chook. Geen snoepreisje, dat blijkt wel uit de nervositeit waarmee Kev de politieberichten op tv volgt. Waarom de arm der gerechtigheid hem op de hielen zit, blijft lang een mysterie. Ondertussen vluchten Kev en Chook van de ene schuilplek naar de andere, om uiteindelijk in de woeste outback te belanden. Zoals in elke roadmovie staat ook in Last Ride de relatie tussen de reizigers centraal. In dit geval een impulsieve crimineel en zijn jonge zoon, voor wie het avontuur een verwarrende ervaring is. Kev heeft de beste bedoelingen, maar zijn opvoedingsmethode zou Dr. Phils goedkeuring niet verdragen. Het ene moment warm en vaderlijk, het volgende meedogenloos en ondoordacht. Verrassend sterk Zo leidt de meelijwekkende Chook al jong een hard leven. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen het kleine beetje genegenheid dat hij voor zijn vader heeft en de wens om op te houden met vluchten. Natuurlijk verlangt hij naar een normale vader en een thuis, zoals Ivin subtiel benadrukt door Chook een kaartenhuis te laten bouwen. Door al het filmgeweld van 2009 bleef Last Ride afgelopen jaar aan de kant van de weg achter. Jammer, want deze verrassend sterke film boeit van begin tot eind met zijn verknipte vader-zoon-verhaal en sfeervolle cinematografie. Niet het soort drama dat je precies voorkauwt wat je moet voelen, maar je rustig laat beleven. Zien!
	Website build by Roy & Tim

Titel: Last Ride
Auteur:Aart
Genre: Drama
Subgenre[?]: Roadmovie
Regisseur: Glendyn Ivin
Acteurs: Hugo Weaving, Tom Russell, John Brumpton e.a.

Land van Herkomst: Australië
Jaar van uitgave:2009
Speelduur: 90 minuten
Cijfer: 7

Een vader en zijn zoon zwerven over een verlaten vlakte. Ze stelen, plukken bloemen op het kerkhof en braden wild boven een nachtelijk kampvuur. Nee, The Road is nog niet gearriveerd in de Europese bioscopen. Last Ride had de roadmovie van 2009 moeten zijn, maar werd merkwaardig genoeg niet door het publiek opgepikt.

Snoepen van Australië

Ja, dat mogen we best opvallend noemen. Regisseur Glendyn Ivin is weliswaar als filmmaker nog groen achter de oren, maar dat zie je niet af aan deze film vol schitterende montages van het Australische landschap. Bovendien verwacht je meer publiciteit met een grote acteur als Hugo Weaving, hier overigens perfect gecast als schurkachtig vaderfiguur.

Bij de Australische toeristenorganisatie bleef Last Ride ongetwijfeld niet onopgemerkt. Zij moeten wel in hun schik zijn met het vlijende vertoon van het veelzijdige Australische landschap. Van de ruige en contrastrijke woestenij tot een sereen blauw ijsmeer met bergen aan de horizon. De plaatjes zijn stuk voor stuk om van te snoepen.

Vader en zoon

Door dit schitterende decor zwerven vader Kev en zijn zoontje Chook. Geen snoepreisje, dat blijkt wel uit de nervositeit waarmee Kev de politieberichten op tv volgt. Waarom de arm der gerechtigheid hem op de hielen zit, blijft lang een mysterie. Ondertussen vluchten Kev en Chook van de ene schuilplek naar de andere, om uiteindelijk in de woeste outback te belanden.

Zoals in elke roadmovie staat ook in Last Ride de relatie tussen de reizigers centraal. In dit geval een impulsieve crimineel en zijn jonge zoon, voor wie het avontuur een verwarrende ervaring is. Kev heeft de beste bedoelingen, maar zijn opvoedingsmethode zou Dr. Phils goedkeuring niet verdragen. Het ene moment warm en vaderlijk, het volgende meedogenloos en ondoordacht.

Verrassend sterk

Zo leidt de meelijwekkende Chook al jong een hard leven. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen het kleine beetje genegenheid dat hij voor zijn vader heeft en de wens om op te houden met vluchten. Natuurlijk verlangt hij naar een normale vader en een thuis, zoals Ivin subtiel benadrukt door Chook een kaartenhuis te laten bouwen.

Door al het filmgeweld van 2009 bleef Last Ride afgelopen jaar aan de kant van de weg achter. Jammer, want deze verrassend sterke film boeit van begin tot eind met zijn verknipte vader-zoon-verhaal en sfeervolle cinematografie. Niet het soort drama dat je precies voorkauwt wat je moet voelen, maar je rustig laat beleven. Zien!