Titel: Labyrinth
Auteur:Donny
Genre: Fantasy
Subgenre[?]:
Regisseur: Jim Henson
Acteurs: Jennifer Connelly, David Bowie, Toby Froud, Shelley

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1986
Speelduur: 101 minuten
Cijfer: 7


Wederom een film van de hand van Jim Henson, net als 'The Dark Crystal' met poppen (een specialiteit van de man, laten we maar zeggen). In tegenstelling tot die film spelen er in 'Labyrinth' ook levende acteurs en actrices mee, de meest in het oog springende natuurlijk David Bowie en een jonge Jennifer Connelly.

De laatste speelt de rol van Sarah, een tienermeisje die zich veel verdiept in fantasy en sprookjes. Ze moet regelmatig op haar baby broertje Toby passen en dat zint haar lang niet altijd (zoals het een goede puber betaamt). Op een dag wenst ze dat de Goblin King (gespeeld door David Bowie, die in de film Jareth heet) haar broertje meeneemt. Geheel tegen haar verwachting in komt haar wens uit. Haar eerste reactie is dat ze haar broertje moet terughalen en dat probeert ze dan ook te doen. Voordat ze echter in het paleis van de Goblin King aankomt, moet ze een immens labyrinth door. Dit labyrinth zit vol met verraderlijke trucjes en vreemde wezens en tot overmaat van ramp werkt de Goblin King haar ook nog eens tegen. Op haar weg door het eigenaardige labyrinth ontmoet ze (zoals ik al zei) allerlei vreemde wezens, sommige goedaardig en anderen wat minder goedaardig. Zoals het een goed sprookje betaamt, loopt alles natuurlijk goed af maar tot die tijd rolt ze (soms letterlijk) van het ene avontuur in het andere.

Jim Henson is op zichzelf al een naam in de filmwereld die geen ondersteuning van andere groten der aarde nodig heeft. Toch heeft hij ook in deze film daar weer gebruik gemaakt en dan wel in de vorm van executive producer George Lucas en voice actor Frank Oz (wiens stem je trouwens meteen herkent, en dan niet omdat ie zo veel op Yoda lijkt maar meer op Aughra uit 'The Dark Crystal'). Het labyrinth is erg mooi weergegeven, rekening houdend met het feit dat deze film bijna 20 jaar oud is: verwacht dus geen special effects à la 'The Lord of the Rings' want dit is dus ver voor het digitale tijdperk uitgebracht. De fantasie van Jim Henson kent echter geen grenzen, dat blijkt wel weer uit dit 'fantastische' werk van hem. Natuurlijk is deze film ook gemaakt om door kinderen gezien te worden, dus het acteerwerk is daar ook wel een beetje naar. Ondanks dat zullen ook volwassenen de film erg kunnen waarderen. Zelfs de muziekliefhebber komt aan zijn trekken met verschillende 'optredens' van David Bowie, die voor het gemak de soundtrack van deze film voor zijn rekening heeft genomen.

Sommige mensen vragen zich misschien ook bij 'Labyrinth' af waarom deze op Top of the Flops wordt gerecenseerd: dat heeft dus puur met het cult gebeuren te maken. Ook al ligt deze film niet in de stijl van de overige films die op deze website besproken worden, binnen fantasy kringen wordt dit wel beschouwd als een cultfilm, net als 'The Dark Crystal'. Persoonlijk moet ik bekennen dat mijn voorkeur wel uitgaat naar die laatste (ook al is die film ouder) en misschien komt dat wel omdat daar enkel poppen in spelen en geen levende mensen. 'Labyrinth' komt soms (met de nadruk op soms) wel een beetje kinderlijk over, maar een zeur die zich daar aan stoort. Het is gewoon een vermakelijke film die je om verschillende redenen kan waarderen: wijlen Jim Henson, David Bowie, Jennifer Connelly (die inmiddels ook aardig naam heeft gemaakt voor haarzelf met toch niet de minste films, zie bijvoorbeeld 'Requiem For a Dream', de remake van 'Dark Water' en 'Hulk'), George Lucas en Frank Oz (die zichzelf onsterfelijk heeft gemaakt door Yedi Master Yoda te vertolken in de gehele Star Wars reeks).

Ik zou zeggen tegen de mensen die deze film nog niet kennen maar om één van bovengenoemde redenen (of misschien om nog hele andere redenen) toch nieuwsgierig zijn geworden: geef de film een kans maar houd bovenstaande argumenten wel in je achterhoofd. Dat gezegd hebbende kan ik verder enkel concluderen dat we hier te maken hebben met een klassieker onder de fantasy films en dat is een aardige prestatie voor een filmgenre dat tot voor kort niet helemaal serieus werd aangezien.