Titel: Haine, La
AKA Titel: Hate
Auteur:Frank
Genre: Drama
Subgenre[?]:
Regisseur: Mathieu Kassovitz
Acteurs: Vincent Cassel, Hubert Koundé, Saïd Taghmaoui, Abdel

Land van Herkomst: Frankrijk
Jaar van uitgave:1995
Speelduur: 96 minuten
Cijfer: 9


La Haine, weer een film die me door mijn filmmaatje jaren terug is aangeraden. Deze film lag altijd in de aanbiedingsbakken van de lokale DVD zaken maar ja het was wel een Franse film he... En aangezien ik destijds een schijthekel aan Frans had en daarmee ook aan Franstalige films heeft het een tijd geduurd voordat deze versie in mijn collectie is gekomen. Ik ben die DVD die ik destijds kocht al jaren kwijt maar heb hem nu na jaren eindelijk terug.. tijd voor weer een beschouwing dacht ik zo!

De film vertelt een dag uit het leven van drie jongeren die in de buitenwijken van Parijs wonen. Vinz (Vincent Cassel) is een joodse jongen die de school op een jonge leeftijd opgegeven heeft en alles op straat geleerd. Saïd (Saïd Taghmaoui) is een Arabische jongen die onder de invloed van zijn broer leeft maar zijn eigen ik wil opbouwen buiten de invloed van zijn broer. Hubert (Hubert Koundé) is een donkere boxer die een boxschool heeft om hiermee de jeugd wat beters mee te geven dan het geweld op straat. Alle drie maken ze dagelijks de haat mee die er in de buitenwijken leeft voor de politie en vica versa. Deze haat komt tot een climax als één van de buurtjongeren door een agent in coma geslagen is.. terwijl de jongen al opgepakt was en vastzat. Het was om de jongen schrik aan te jagen.

De film gaat over hoe deze drie vrienden een dag in het leven van een buitenwijk van Parijs doorkomen vol haat jegens de politie en van de politie en natuurlijk ook nog eens het tragische voorval met hun vriend wat er gebeurt is. Wat er verder in de film gebeurt en tot welke climax dit komt kan en wil ik niet vertellen.. Ik kan je wel vertellen dat La Haine opbouwt naar deze climax en je er dan ook keihard mee in je gezicht slaat. In principe verwacht je het maar ook weer niet.. Hoe dan ook de climax is er eentje die mij stil weet te krijgen met achteraf een kutgevoel.

Deze film is door Mathieu Kassovitz gemaakt als een reactie en als stem van de jeugd in de buitenwijken van Parijs nadat een jongen in 1994 is neergeschoten tijdens een verhoor. De agent in kwestie trok zijn pistool om de jongen schrik aan te jagen maar hij is toch afgegaan en de agent is nadien vrijgesproken met als uitspraak noodverweer. Deze hele situatie heeft in de buitenwijken waar de haat al heel erg aanwezig was tot nog grimmigere rellen geleid met slachtoffers aan beide zijden. Mathieu vond dat het tijd was om een reactie op deze situatie te geven middels een film. Hij heeft dan ook het script geschreven, zijn crew samengesteld en is gaan beginnen met casten. Om de film een nog reëler beeld mee te geven is er ook daadwerkelijk in de buitenwijken van Parijs gefilmd waar vaak de jongeren van deze wijk dan ook bij betrokken waren. De rest is geschiedenis.

Deze film heeft destijds voor mij enkele vooroordelen over Franse cinema doen verdwijnen en mij een stukje cinema laten zien wat mij absoluut niet onberoerd liet. Nu nadat ik de film voor de tweede keer gekeken heb is het gevoel er nog steeds en is de film nog net zo indrukwekkend als voorheen. Deze film word gedragen door een concept en gedachte die erg sterk is en ook zeer zeker de boodschap overbrengt. Dat en de passie en kracht waarmee de acteurs hun karakters neerzetten maken deze film tot een meesterwerk. Dat de film helemaal in zwart wit geschoten is komt de film ook zeer zeker ten goede. Ik denk dat als deze film in kleur gefilmd zou zijn hij lang niet zo sterk en indrukwekkend zou zijn. Logisch ook omdat juist het zwart wit filmen La Haine een documentaireachtig uiterlijk geven.

Als je zin hebt in een vrolijke film of een no brainer sla deze dan maar over, maar als je een film wilt zien die je aan het denken zet en ja met een klotegevoel achter laat dan moet je deze maar eens kijken. Bedenk wel dat deze film geen antwoorden geeft of poogt te geven, de film laat alleen maar zien waar haat toe kan leiden.