Titel: Kyűketsuki Hunter D
AKA Titel: Vampire Hunter D
Auteur:Donny
Genre: Animé
Subgenre[?]: Vampire Flick
Regisseur: Toyoo Ashida
Acteurs: Kaneto Shiozawa, Michie Tomizawa, Satoko Kifuji,
Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:1985
Speelduur: 80 minuten
Cijfer: 8
Een oudje op het animé gebied en eentje die absoluut hoort tussen de recensies die op Top of the Flops te lezen zijn, al is het alleen maar omdat het vervolg 'Vampire Hunter D: Bloodlust' hier reeds eerder is gerecenseerd. Gelukkig zijn er voldoende redenen om te genieten van deze animé.
Het verhaal van D werd geboren in 1983, toen Hideyuki Kikuchi de eerste 'Vampire Hunter D' manga maakte. Hij liet deze opvolgen door nog 12 manga's en vervolgens is er dus deze animé verfilming gekomen, qua verhaal eigenlijk een verfilming van de eerste manga. De wereld is vernietigd na een grote wereldoorlog in 1999. In de nasleep van de oorlog wordt de mensheid geplaagd door allerlei gemuteerde wezens en ook vampiers. De laatsten staan aan de top van de voedselketen en de mensheid is dan ook niet meer dan vee voor hen. Nadat de vampiers verzwakt zijn door 'incest' lukt het de mensen om de vampiers de steden uit te jagen, die zich nu moeten beperken tot de plattelandsregionen. Dit is de plek waar je vampierjagers het meest zult tegenkomen en D behoort tot de besten van hen. Dit komt voornamelijk omdat hij een dhampyr is, half mens half vampier waardoor hij alle krachten maar niet de zwaktes van vampiers heeft.
D is dus een vampierjager en met zijn persoonlijke parasiet, die zich als een gezicht in zijn handpalm manifesteert, trekt hij rond op zoek naar opdrachten. Het is het jaar 12.090 en D komt terecht in het dorp Ransylva dat geterroriseerd wordt door de 10.000 jaar oude en machtige Count Magnus Lee (wiens naam een homage is aan Christopher Lee, die zichzelf onsterfelijk heeft gemaakt met zijn vele Dracula vertolkingen in Hammer House of Horror films). Hij heeft het gemunt op Doris Lang, de dochter van een overleden weerwolfjager en wil dat zij zijn volgende bruid wordt. Zijn dochter Lamica is het daar echter niet mee eens en zij stuurt Rei Ginsei op Doris af om haar te vermoorden. Rei is een soort huurmoordenaar en is in dienst van de Lee familie. Lamica is uitzonderlijk elitair en arrogant en kan het dan ook niet verkroppen dat haar bloedlijn bezoedeld wordt met het bloed van een simpele plattelandsmeid als Doris. D verslaat ze echter en zo begint voor hem een strijd om niet alleen Doris' maar ook zijn eigen welzijn. Hij komt naast Rei en Lamica ook nog verscheidene mutanten op zijn pad tegen voordat hij het kan opnemen tegen Count Magnus Lee. Tijdens deze hele strijd komen we ook meer te weten over D's vampirische afkomst (een deel van hem waarmee hij nog steeds moeite heeft om het onder controle te houden, een aspect dat we ook regelmatig zien terugkeren in deze film).
Ondanks het feit dat ikzelf niet bekend ben met de manga's (voornamelijk omdat ik geen Japans kan en deze manga's bij mijn weten nog niet vertaald zijn vanuit het Japans) heb ik wel overal op het internet tegen kunnen komen dat de karakters lang niet zo veruitgebouwd zijn in deze verfilming als in de manga, maar als je de manga niet kent dan is dat niet zo'n groot probleem, lijkt mij. De animatie is wat je mag verwachten van medio de jaren '80 maar is voor die tijd zeker niet van ondergeschikte kwaliteit. De film is verrijkt met gore scènes maar desondanks absoluut geen slaughterfest, er wordt wel degelijk een verhaal verteld en de film blijft interessant doordat er meer dan één verhaallijn gevolgd wordt. Ondanks het feit dat D de hoofdpersoon is, blijven veel vragen omtrent zijn persoon onbeantwoord: in plaats daarvan krijgen we meer te weten over de overige personages, met name Lamica, Doris en Rei.
Voor degenen die eerder kennis hebben gemaakt met het vervolg op deze film, wil ik toch een waarschuwing geven. 'Vampire Hunter D: Bloodlust' is visueel gezien zo vele malen beter dan deze film dat dat misschien een teleurstelling kan vormen. Laat je hierdoor niet van de wijs brengen: deze eerste verfilming is zeker niet inferieur aan de tweede en als je film enkel op het visuele aspect wil beoordelen dan laat je erg veel goeds aan je neus voorbij gaan. Het zou zonde zijn als deze film daar een voorbeeld van zou zijn.
