Titel: Kill Bill 1
AKA Titel: Kill Bill volume 1, Quentin Tarantino's Kill Bill: Volume One
Auteur:Donny
Genre: Action
Subgenre[?]: Drama, Martial Arts
Regisseur: Quentin Tarantino
Acteurs: Uma Thurman, Lucy Liu, Daryl Hannah, Chiaki Kuriyama, Sonny Chiba, e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2003
Speelduur: 111 minuten
Cijfer: 9


"Revenge is a dish best served cold". Niet alleen een passend motto voor de 'Kill Bill' films, maar ook een Klingon gezegde. De eerste verwijzing in een reeks van veel verwijzingen die je in deze films langs zult zien komen. Het is natuurlijk al lang bekend dat Quentin Tarantino een filmfreak in hart en nieren is en het is ook niets nieuws dat hij dat overvloedig in zijn films laat zien. Wat wel verrassend is, is dat Tarantino er op deze manier wel in slaagt om een vierde film af te leveren die wederom vol staat van actie, geweld, (zwarte) humor en uiteraard de vele odes aan andere films.

Ondanks het feit dat er twee afzonderlijke films zijn uitgebracht ('Volume 2' een half jaar na 'Volume 1') zie ik 'Kill Bill' als één film. De films zijn echter verschillend genoeg om een aparte recensie toebedeeld te mogen krijgen. Deze eerste helft van de film staat overduidelijk in het teken van martial arts, geweld en bloed, heel veel bloed. 'Hell hath no fury like a woman scorned' is een zeer goede samenvatting: The Bride (Uma Thurman) raast als een razende gek over het doek, met als grote climax de showdown tussen The Bride en de Crazy 88 (de bende van O-Ren Ishii, gespeeld door Lucy Liu). Het geweld is overduidelijk over the top. De ledematen vliegen je om de oren en men baadt letterlijk in het bloed aan het einde van de slachtpartij. Filmfanaten zijn dit wel gewend van de vele Aziatische martial arts films, waar men ook niet al te preuts doet over de gewelddadige aspecten (om maar zo te zeggen). Zijn voorliefde voor kung fu films wordt meteen aan het begin al duidelijk met het Shaw Scope logo, een eerbetoon aan de Shaw broers die in je jaren '60 en '70 een groot deel van de toen uitgebrachte kung fu films produceerden (zij hebben 5 bepaalde acteurs veelvuldig in hun fulms gebruikt, beter bekend onder de groepsbenaming 5 Deadly Venoms, genaamd Lo Mang, Lu Feng, Sun Chien, Chaing Sheng en Kuo Chiu: zijn vormden de inspiratie voor de DiVas, oftewel de Deadly Viper Assassination Squad). Tarantino laat ons echter ook zien dat Aziatische cinema niet alleen maar een doldwaas festijn van rondvliegende ledematen is, maar ook bijna kunstzinnig en kalm als in het duel tussen O-Ren Ishii en The Bride. Deze scene is namelijk Tarantino's eerbetoon aan 'Shurayukihime' (misschien beter bekend als 'Lady Snowblood', uit 1973) wat hij nog eens onderstreept door de originele muziek uit die film voor zijn eigen scene te gebruiken ('The Flower of Carnage' van Meiko Kaji). Het feit dat 'Lady Snowblood' een grote invloed is geweest op zo'n beetje de hele verhaallijn van 'Kill Bill' laat ook niet veel aan de verbeelding over wat betreft zijn respect voor die film. Ook 'Sex & Fury' (een Japanse sexploitation film, in Japan beter bekend als 'Furyo Anego Den: Inoshika o-Cho') wordt in deze scene aangehaald, want de climax van deze film is een duel in een besneeuwde tuin. Zijn voorliefde voor de Aziatische film beperkt zich echter niet tot live action, ook animé heeft een plaats gekregen in 'Kill Bill'. In wederom expliciete beelden wordt de geschiedenis van O-Ren Ishii belicht, volledig in animéstijl getekend. Tarantino is ook niet vies van een beetje comicverheerlijking, en comicfans zullen de maskers van de Crazy 88 en hun begeleidende theme uit de soundtrack dan ook herkennen van de jaren '60 serie over de Green Hornet, waarin Bruce Lee de rol van Kato vertolkte. Een andere verwijzing naar Bruce Lee kan je vinden in het motorpak dat The Bride draagt wanneer ze haar slachtpartij in de House of Blue Leaves aanricht. De film is in Japan ook in een lichtelijk aangepaste vorm uitgebracht: het gevecht in de House of Blue Leaves is in de Japanse versie volledig in kleur (in tegenstelling tot enkele zwart-wit scenes in de Amerikaanse versie) en we zien wat meer geweld. Ook de verwijzing naar Star Trek met de Klingon gezegde aan het begin van de film is aangepast: in Japan wordt deze gewijd aan de herinnering van Kinji Fukasaku (1930-2003), o.a. bekend als de regisseur van 'Battle Royale', uit welke film Tarantino ook Chiaki Kuriyama heeft gehaald die de rol van Gogo Yubari vertolkt. Liefhebbers van films in het wuxia genre (een subgenre van de Chinese fantasy en martial arts films) zullen ook herkenbare elementen naar voren zien komen zoals het gebruik van wirework, de code of honour die The Bride hoog houdt en acupressuur technieken zoals de 'five point palm exploding heart technique'.

In de loop der geschiedenis zijn er natuurlijk talloze wraakfilms uitgebracht (en lang niet al deze films komen uit Japan), velen daarvan middelmatig tot ronduit bagger. Tarantino weet echter gebruik te maken van elementen uit klassieke wraakfilms die bij het grote publiek voornamelijk onbekend zullen zijn, zoals 'La Mariée Était En Noir' ('The Bride Wore Black') van François Truffaut. Dit is een Franse film uit 1968 waarin een jonge bruid weduwe wordt op haar trouwdag en wraak neemt op de 5 mannen die haar weduwe hebben gemaakt door ze op verscheidene manieren aan hun einde te laten komen. De karakters van The Bride (volledig door Thurman en Tarantino bedacht tijdens de opnames van 'Pulp Fiction') en B.B. vinden hun wortels in de 'Lone Wolf and Cub' serie van manga en films, die voor de Amerikaanse markt is uitgebracht onder de rondom bekende titel 'Shogun Assassin'. Het karakter dat door Daryl Hannah vertolkt wordt, Elle Driver a.k.a. California Mountain Snake, is gebaseerd op een karakter uit een andere film, namelijk het Zweedse 'Thriller - En Grym Film' van Bo Arne Vibenius (in Amerika uitgebracht onder de veelzeggende titel 'They Call Her One Eye'). Hannah kreeg van Tarantino dan ook als tip mee deze film te kijken als onderdeel van de voorbereiding op haar rol als Elle Driver.

Dit alles zou je kunnen doen denken dat 'Kill Bill' voornamelijk bedoeld is voor liefhebbers van (obscure en/of cult) films, maar niets is minder waar. Ik zal niet ontkennen dat deze groep mensen veel verwijzingen en eerbetonen langs zullen zien komen, maar de film als geheel biedt ook voldoende aan hen die minder bekend zijn op het gebied van film. Toegegeven, 'Kill Bill' wordt niet in chronologische volgorde gebracht (net zoals bijvoorbeeld Tarantino's 'Pulp Fiction') maar vervalt nooit tot een onsamenhangendheid waardoor het 'reguliere' filmpubliek afgeschrikt zou worden. Er zit genoeg snelheid in de film, genoeg actie en spektakel om de kijker geboeid te houden en is het is overduidelijk dat je deze film niet serieus moet nemen in zijn gewelddadigheid en bloeddorstigheid. Inmiddels weten we wat we kunnen verwachten van Tarantino en hier worden we wederom niet teleurgesteld. Veel diepgang zit er niet in de film, maar dat is juist onderdeel van de charme. Het is gewoon de bedoeling je te laten meeslepen in het verhaal, je te overdonderen met het 'over-the-top' gehalte en te genieten van een stukje filmgeschiedenis dat kunstzinnig is omgevormd voor de huidige tijd met de huidige technieken. Daarin slaagt 'Kill Bill' met vlag en wimpel.