Titel: Ju-On: The Grudge
AKA Titel: The Grudge, Ju-on 3
Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: Takashi Shimizu
Acteurs: Megumi Okina, Misa Uehara, Takako Fuji, Yuya Ozeki e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2003
Speelduur: 92 minuten
Cijfer: 9


Toch wel één van mijn favoriete soorten films: ghostmovies. Er zijn er in de geschiedenis van de film niet bijster veel, maar een goede ghostmovie kan je de stuipen op het lijf jagen. En dat is wat deze film bij mij deed toen ik ‘m voor het eerst zag.

Alhoewel deze film als deel 1 wordt gezien door het grote publiek, is bij de echte liefhebbers bekend dat Takashi Shimizu in 2000 een tweetal video’s heeft uitgebracht,getiteld “Ju-On: The Curse” en “Ju-On: The Curse 2”. Deze video’s hebben inmiddels een cultstatus gekregen in de filmwereld en naar aanleiding van deze video’s heeft hij zijn stempel ook gedrukt op de Japanse filmwereld. Ze waren zijn ticket naar het realiseren van de films voor the big screen. Hij heeft voor deze film ook samengewerkt met mensen die al eerder hun diensten hebben verleend voor het realiseren van films als de “Ringu” serie, “Dark Water” en “Inugami”, dus hij heeft duidelijk voor ervaren krachten uit de Japanse horror scène gekozen. Dit heeft de film ook zeker geen windeieren gelegd, want je kunt zien dat men weet waar men mee bezig is. Niet dat hij zelf geen ervaring heeft in deze tak, want met “Tomie: Rebirth” (een verfilming van één van de delen uit Junji Ito’s mangaserie “Tomie”, tevens de maker van “Uzumaki” die ook verfilmd is) heeft hij ook al een goede indruk op het publiek achter gelaten.

Maar waarover dan al die ophef? Dat zal ik je vertellen.

“Ju-On : vloek van iemand die sterft in razernij. De vloek heerst waar die persoon heeft geleefd. Wie erdoor getroffen wordt, sterft en een nieuwe vloek is geboren.”

Zo wordt de film ingeleid, een korte uitleg van het thema. Kort gezegd komt het erop neer dat de geesten van een jongetje (Toshio, gespeeld door Yuya Ozeki) en zijn moeder (Kayako, vertolkt door Takako Fuji) het levenseinde inluiden van een ieder die het huis betreedt waarin ze hebben gewoond. Ze zijn vermoord door hun man/vader, die een paar straten verderop zelf dood werd gevonden. Sindsdien is iedereen die in het huis heeft gewoond of naar binnen is gegaan vroeg of laat ofwel verdwenen ofwel dood gevonden. Dit alles bij elkaar geeft je een goed uitgangspunt om een angstaanjagende film te maken.

De film is onderverdeeld in hoofdstukken, gebaseerd op de personages die in aanraking komen met Toshio en Kayako (en op een bepaald moment ook de man/vader Takeo). Deze hoofdstukken worden ook niet in chronologische volgorde aan de kijker getoond maar kris kras door elkaar, een beetje zoals in “Pulp Fiction” is gedaan (alhoewel daar ook elke overeenkomst met die film eindigt). Soms krijgen we een aanknopingspunt doordat je eenzelfde gebeurtenis in 2 verschillende hoofdstukken te zien krijgt, enkel vanuit een ander perspectief. En het beetje oriëntatie dat dat je geeft, heb je wel nodig. Maar zoals gewoonlijk valt alles naarmate het einde van de film nadert allemaal netjes samen.

De film heeft een aantal typisch Japanse kenmerken. Allereerst is er de verschijning van Kayako, die verdacht veel op Sadako Yamamura lijkt (de geest uit de film “Ringu”): langzame en onnatuurlijke bewegingen, lang zwart haar dat voor het gezicht valt, ogen die door de lokken haar te zien zijn. Dan is er nog de niet-chronologische volgorde: de film is verdeeld in 6 hoofdstukken (allemaal vernoemd naar karakters uit de film die in aanraking komen met de vloek) die door elkaar zijn gegooid maar wel subtiel met elkaar zijn verbonden. Daarnaast vind je ook in “Ju-On: The Grudge” karakters met bovenzintuiglijke waarnemingsvermogens. De hoofdrolspeler Rika Nishina (gespeeld door Megumi Okina, die snel furore heeft gemaakt in Japan en zelfs de rol van Anne Frank op zich heeft genomen voor een musical!) voelt dat er iets niet klopt de eerste keer dat ze voor het huis staat. Izumi Toyama (de dochter van de rechercheur die de moord op Kayako, Toshio en Takeo heeft onderzocht) vlucht het huis uit nadat ze er met 3 vriendinnen naar binnen is gegaan omdat ze er geen goed gevoel bij heeft (en daarnaast heeft ze visioenen van haar vader in het huis zelf en bij haar thuis). En natuurlijk (alhoewel dit volgende subjectief is) heerst er die typische creepy en onaardse sfeer die Japanners op de een of de andere manier in hun films weten te verweven. De film is dus niet origineel of vernieuwend voor degenen die bekend zijn met de Japanse cinema, maar desondanks blijft het wat mij betreft een geslaagde film. Als je nagaat dat Takashi Shimizu ontdekt is door Hiroshi Takahashi (één van de scriptschrijver van het eerder genoemde “Ringu” en “Joyû-rei”) en Kiyoshi Kurosawa (regisseur van “Kyua” en “Kaïro”, beter bekend als “Cure” en “Pulse”) dan is het ook niet zo vreemd dat “Ju-On: The Grudge” duidelijke invloeden bevat van eerdergenoemde werken, maar dat drukt de pret dus absoluut niet.

Een ander voordeel is de manier waarop het gefilmd is. Er zitten veel flitsen van beelden in de film die je door hun plotselinge verschijnen aardig kunnen laten schrikken (vooral in combinatie met de soundtrack van Gary Ashiya (die naast de meeste van Shimizu’s werken ook de soundtrack voor het eerder genoemde “Cure” van Kiyoshi Kurosawa heeft geschreven) en Shiro Sato). De onnatuurlijke geluiden die Kayako en Toshio uiten (Toshio die zijn mond wijd open spert en krijst als een agressieve kat, dat geeft pas kippevel!) dragen ook zeker bij aan de algehele sfeer van angst. Daarnaast zijn de alledaagse locaties ook goed gekozen: een donkere vliering, een openbare WC, onder je dekbed (!), het draagt allemaal bij aan de creepy sfeer van de film.

Er zullen veel mensen zijn op wie de sfeer van de film niet overkomt of die het verhaal maar vaag vinden, maar als je je gewoon laat meeslepen dan zul je zeker meerdere keren ongemakkelijk op je stoel heen en weer draaien en koude rillingen en golven kippevel door je heen voelen gaan. Wat ook zeker spreekt voor de film is het feit dat er niet te veel moeite wordt gedaan het verhaal uitgebreid uit de doeken te doen; er blijft veel over voor de kijker om zelf in te vullen. Dit geeft de film in mijn ogen alleen maar meer kracht, aangezien je hier niet wordt opgescheept met de visie of een boodschap van de regisseur. Hij vertelt je een verhaal en daar kan je mee doen wat je zelf wilt: het naast je neer leggen of jezelf erdoor laten meeslepen. Ik kies dus voor het laatste en ik voel me dan ook zeker niet op mijn gemak als ik de film heb gezien. En dat is precies zoals ik het wil hebben! Wat mij betreft dus een aanrader voor iedereen die van geesten, schrikeffecten en kippevel houdt.