Titel: Jisatsu Circle
AKA Titel: Jisatsu Sakuru, Suicide Club, Suicide Ring, Suicide Circle
Auteur:Frank
Genre: Thriller
Subgenre[?]:
Regisseur: Shion Sono
Acteurs: Ryo Ishibashi, Akaji Maro, Masatoshi Nagase, Saya

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 94 minuten
Cijfer: 8


Battle Royale is een film die in Japan voor een controverse heeft gezorgd door de shockerende beelden en het maatschappij kritische verhaal. Het komt niet vaak voor dat een film met Battle Royale vergeleken wordt. Suicide Club is hierop de uitzondering. Bijna overal wordt de vergelijking gemaakt met Battle Royale wat naar mijn inziens een gevaarlijke vergelijking is gezien de status van Battle Royale.

54 scholmeisje komen al lachend en pratend op het treinperron aan. Alles ziet er normaal uit totdat de trein eraan komt. Alle 54 stappen naar voren in één rij, ze houden elkaars handen vast en tellen af. Eén, twee, drie en boem! Ze springen alle 54 tegelijkertijd voor de trein wat een bloedbad van jewelste oplevert.

Natuurlijk springt de media er meteen op als aasgieren. De lokale politiemacht is hier alles behalve blij mee. Kuroda (Ryo Ishibashi), Murata (Akaji Maro) en Shibusawa (Masatoshi Nagase) worden op de zaak gezet om uit te zoeken wat het verband is tussen de 54 meisjes en waarom ze allen spontaan zelfmoord hebben gepleegd. Er blijkt geen enkel verband te zijn tussen de meisjes totdat er weer een zelfmoord plaatsvindt. Bij deze zelfmoord wordt er net zoals bij de eerste een sporttas gevonden met daarin een rol lint gemaakt van gelijke stukken menselijke huid.

Dit verband doet Kuroda vermoeden dat er een zelfmoordcultus actief is. Dit vemoeden wordt versterkt door het feit dat de stukken huid van de slachtoffers zijn alleen er zijn meer stukken huid dan slachtoffers wat alleen verklaart kan worden als de stukken huid voof de zelfmoord verwijdert worden. En er blijkt ook nog eens een website te zijn waar men voordat de zelfmoorden gepleegd worden het precieze aantal slachtoffers laat zien wat er in totaal is plus het komende aantal. Als er werkelijk een zelfmoordcultus is dan mag de media hier absoluut geen lucht van krijgen, stel je voor dat het een mediahype wordt.

Wie is er verantwoordelijk voor de zelfmoorden, is er een zelfmoordcultus, wat is de reden van de zelfmoorden.... Dit zijn enkele vragen die je tijdens de film bezig zullen houden. Deze vragen zullen deels wel en deels niet beantwoord worden. Het is zeker een film die je na één keer kijken zeker niet volledig door zult hebben vooral de achterliggende gedachte niet.

Het is namelijk net zoals Battle Royale en maatschappij kritische film. Kinderen zijn ditmaal weer het onderwerp alleen nu niet in de vorm van verliezend respect maar van een afzondering van de maatschappij, van menselijkheid, van gevoel. De gedachte wat achter deze film speelt is een stuk dieper dan je op het eerste gezicht zou zeggen, maar het is wel iets wat in het huidige Japan heel erg speelt. De huidige en komende generatie jongeren uit Japan komen steeds verder te staan van simpele zaken als familie, gevoel maar dichter bij hun eigen technologie. Technologie is één van de belangrijkste export producten uit het land van de rijzende zon maar dit heeft ook zijn nadelen. Kinderen groeien niet meer op met ouders die ze opvoeden, nee ze groeien op met een kinderjuf in de vorm van een mobiele telefoon of in de vorm van televisieprogramma's. Voor de ouders is dit erg makkelijk vooral als je zestig uur in de week werkt. De tv neemt de opvoeding dan wel waar. Je hebt zelf niets meer in te brengen, maar wat als de boodschap die de tv geeft niet hetgeen is wat jij wil dat het is. Stel je voor als de media ineens in gaat op een zogenaamde zelfmoordcultus en het begint een hype te worden? Dan heb je zoiets als Suicide Club.

Heel erg goede film met ook nog eens een goed subplot in de vorm van Genesis die verantwoordelijk gehouden wil worden voor de zelfmoorden en daarmee zijn naam opgenomen in de geschiedkronieken. Ander geweldig geniaal aspect is de J-pop groep genaamd Dessert (wat tijdens de film verandert in Dessart, Desert en Dessret) Dit is heel erg dubbelzinnig want wat doen Japanners met Engelse woorden die ze in hun eigen taal opnemen? Ze krijgen een eigen spelling zoals Milk wat gespeld wordt als 'Mi-ru-ku'. Als je dit ook toepast op Dessert wat uitgesproken wordt als 'Des-aa-to' kun je er ook nog eens heel andere woorden uithalen zoals 'Death Ret', 'Death Heart'. Dessart kan dan weer opgevat worden als 'Death Art' en Dessret als 'Death Threat' enzovoorts.

Heel erg goede film die veel meer heeft dan je op het eerste gezicht zou zeggen, na een paar maal kijken komen er steeds meer dingen naar voren en wordt het geheel je ook duidelijker. De vergelijking met Battle Royale is zeer logisch en ook absoluut niet misplaatst. Als Battle Royale een trend heeft gelegt dan is Suicide Club een waardige in de lijn van deze trend. Enige jammere is dat het verhaal niet in één keer overkomt. Hierdoor zullen velen de film afdanken als een film met een slecht verhaal. Dat is denk ik ook de reden dat deze film te weinig aandacht heeft gehad, tenminste niet de aandacht die deze volgens mij zou verdienen.