Titel: Jian Gui
AKA Titel: The Eye, Khon Hen Phi, Seeing Ghosts
Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: Oxide Pang Chun Danny Pang
Acteurs: Angelica Lee, Lawrence Chou, Chutcha Rujinamon, Yut Lai

Land van Herkomst: Hong Kong Engeland Singapore
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 99 minuten
Cijfer: 8


Dit is het verhaal van een jonge vrouw genaamd Wong Kar Mun (Angelica Lee) die haar hele leven blind is geweest maar uiteindelijk een hoornvliestransplantatie ondergaat. Vanaf het moment dat ze weer kan zien, begint ze vreemde dingen te zien: mensen die zich vreemd gedragen, in het zwart geklede figuren, beelden die ze nooit eerder heeft gezien en daarnaast is het niet eens haar eigen gezicht dat ze in de spiegel ziet. Mun ziet geesten en degenen die hen komen halen en het gezicht dat ze ziet is het gezicht van de hoornvliesdonor, genaamd Ling (Chutcha Rujinamon). Dit gooit haar hele leven overhoop totdat ze het heft in eigen handen neemt en met behulp van Dr. Wah (Lawrence Chou) tot op de bodem gaat uitzoeken wat er nu eigenlijk met haar aan de hand is.

Dit klinkt zo op het eerste gehoor als weer een Aziatische ghostmovie en in eerste instantie is dat ook zo. Echter, zodra er een beetje vaart in het verhaal begint te komen (waarvoor we al ettelijke kippenvel scènes voor onze smiezen hebben gekregen) en we dus ontdekken wat er in feite aan de hand is, ontwikkelt zich iets wat mij in eerste instantie deed denken aan de film 'The Mothman Prophecies'. Beide films hebben hetzelfde bouwjaar dus het is moeilijk te zeggen of de één beïnvloed is door de ander, maar de overeenkomst blijft staan. Wat nu precies die extra dimensie is die we in de tweede helft van de film voorgeschoteld krijgen laat ik hier in het midden, maar degenen die 'The Mothman Prophecies' kennen hebben misschien al wel een idee.

Dit is de tweede film die de Pang Brothers samen maken (na dus een eerste samenwerking en wat 'solowerk'). Dit is ook mijn eerste kennismaken met de tweelingbroers en die is me goed bevallen. Ik ben altijd al een liefhebber van een goede ghostmovie geweest en deze film gaat iets verder door er een extra twist aan te geven. Naast de typische onrustgevende sfeer van Aziatische ghostmovies heeft 'The Eye' ook een emotioneel kantje. De filmmuziek van Orange Music (die blijkbaar enkel soundtracks hebben geschreven voor de Pang Brothers) weet perfect de sfeer en emotie neer te zetten in een overtuigende soundtrack. Zowel bij de kippenvelscènes als bij de emotionele momenten weet het de film enkel kracht bij te zetten. We zien in eerste instantie de verschijningen net zo vaag als Mun ze ziet, maar naarmate de film vordert en haar zichtvermogen beter wordt, worden ook de verschijningen duidelijker. Toch is het nooit overdone en de broers vermijden bloederige taferelen wat in mijn ogen een juiste beslissing is geweest. Het is ook een verademing aan de ene kant om niet weer met het reeds bekende Ringu/Ju-On/Dark Water beeld van een geest geconfronteerd te worden: ze lijken over het algemeen op de levenden maar dan wat bleker. En natuurlijk voel je gewoon dat er iets niet klopt door de geluiden die ze maken, het acteerwerk en de ondersteunende soundtrack.

Verwacht dus niet een standaardwerk maar eerder een iets afwijkende versie daarvan. En het blijft ook altijd goed om te zien hoe zei in Azië gewoon volwassener omgaan met hun spirituele achtergronden, in tegenstelling tot de westerse horrorfilms. Dat voorkomt een hoop ergernis en maakt de film ook een stuk beter om van te genieten. Sommige mensen zullen misschien een beetje teleurgesteld zijn na het zien van 'The Eye' omdat het anders is dan de meeste mensen verwachten (en datzelfde gold voor mij). Feit is dat het allemaal een kwestie van smaak blijft en mijn smaak heeft zich vermaakt, dat is één ding dat zeker is.