Titel: Janghwa, Hongryeon
AKA Titel: A Tale of Two Sisters
Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]: Ghost Flick
Regisseur: Ji-Woon Kim
Acteurs: Su-yeong Lim, Geun yeong-Mun, Jung-ah Yum, Kap-su Kim e.a.

Land van Herkomst: Korea
Jaar van uitgave:2003
Speelduur: 115 minuten
Cijfer: 9


Jaja, eindelijk weer eens een recensie van mij na toch best wel een tijdje. En wat schetst jullie “verbazing”: het is een Aziatische ghostmovie! En dan zeg ik: ja en nee. Toegegeven, er komen geesten in voor, de film kent voldoende creepy momenten en het product komt uit Zuid Korea. Maar....er zit meer in deze film dan dit. Ik zou zelfs zo ver willen gaan door te zeggen dat je de film onrecht aandoet door het een ghostmovie te noemen. En waarom, dat ga ik jullie hier dus even haarfijn uitleggen.

In de hoofdrollen zien we Soo-mi en Soo-yeon, de 2 zusjes uit de titel. Zij komen na lange tijd weer naar huis, na een tijd in een psychiatrische inrichting te hebben vertoefd. Thuis treffen zij hun vader en stiefmoeder, waarbij gelijk al duidelijk wordt dat het niet helemaal botert tussen deze laatste en de zusjes en dat de vader daar bar weinig mee doet. Naarmate de film vordert zie je hoever die ontschroefde relatie gaat en dat de vader eigenlijk niet meer is dan interieur, maar dan wel interieur die duidelijk ergens mee rondloopt dat hem volledig in beslag neemt. Soo-mi is de dominante factor, die onvoorwaardelijk van haar onderdanige en bang ingestelde zusje Soo-yeon houdt en alles zou doen om haar te beschermen (daarbij verschillende malen haar controle verliezend). In eerste instantie probeert Eun-joo, de stiefmoeder, de relatie tussen hen nog te lijmen, maar na verloop van tijd ontpopt ze zich tot regelrechte tiran in het huishouden. Tot overmaat van ramp blijkt dat er naast dit disfunctionele gezin nog iets anders in het huis bevindt: een geest. De enige die hierdoor onaangetast blijft is vader Moo-hyeon, de rest van het gezin krijgt achtereenvolgend te maken met de geest. De verschijning krijg je niet vaak te zien maar wanneer ze wel haar intrede doet, doet ze dat met verve: je krijgt gelijk dat ongemakkelijke gevoel dat je liever een andere kant op zou willen kijken maar toch doe je niet anders dan blijven kijken, net als Soo-mi (die de eerste is die de verschijning te zien krijgt). Vervolgens krijgt Eun-joo haar ook te zien na een bezoek van haar broertje en zijn vrouw. Vervolgens kom je terecht in iets dat het beste omschreven kan worden als een zwaar psychologische thriller met horror effecten, een verhaal dat zo ingenieus in elkaar steekt dat ik zeker weet dat niemand de film 1 keer gezien kan hebben en vervolgens kan beweren het verhaal volledig te vatten. Deze film heeft absoluut meerdere kijkbeurten nodig om de eindjes aan elkaar te knopen en dan nog ben ik ervan overtuigd dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn die elkaar geen van allen kunnen weerleggen (en een ieder mag voor zichzelf uitmaken wat die interpretatie is, de mijne houd ik hier voor me want recensies behoren geen spoilers te zijn). Met andere woorden: hier is verhaaltechnisch kwalitatief hoogstaand werk afgeleverd.

Hoe staat het dan met de rest van de film? Eigenlijk kan ik daarover ook duidelijk zijn. Laat ik beginnen met het visuele aspect. De film speelt zich voor 99% af in en om het huis waar het gezin Bae woont. Dan moet je wel een interessant interieur bedenken wil je de film interessant blijven houden. Hierin kan ik zelf niet anders concluderen dan dat ze daarin geslaagd zijn. Ik zou voor geen goud in het huis willen wonen en kan me goed voorstellen hoe je jezelf volledig kan kwijtraken. Het is bijna overal donker, met donkerrood en donkergroene tinten die er alles behalve rooskleurig uitzien. Dit schept dus veel donkere hoeken en kamers die uitermate geschikt zijn om je fantasie aan het werk te zetten. Daarnaast is het een alleenstaand huis met in de wijde omtrek geen ander huis te bekennen, enkel veel heuvels en een groot meer. Dat schept ook geen geruststelling. Verder is het een best wel groot huis, dus mocht je hulp nodig hebben dan kan het nog maar zo eens zijn dat de enige andere persoon die aanwezig is zich aan de andere kant van het huis bevindt, wat erop neerkomt dat je verschillende gangen, kamers en deuren door moet om die persoon te bereiken. Laat ik het zo zeggen: het valt geenszins op (lees: je staat er niet bewust bij stil) dat de hele film zich op slechts één locatie afspeelt en dat is een groot complement voor de filmmakers. Een klein punt van kritiek kan ik wel geven over de geest in de film: het is weer die typisch Aziatische geestesverschijning die zo beroemd is geworden door Sadako en daarna Kayako uit respectievelijk 'Ringu' en 'Ju-On'. Gelukkig ziet het er allemaal wel goed uit en komt het effect ook zeker over, anders zou dit de film aardig verpest kunnen hebben.

Hoe zit het dan met het uitbeelden van het verhaal (dat trouwens gebaseerd is op een Koreaans folkloristisch verhaal)? Ook daar kan ik geen negatief woord over uitspreken. Er wordt zodanig met kleine gebeurtenissen en, nadat de film wat verder gevorderd is, met flashbacks gegooid dat je wel continu moet opletten om de film ook maar enigszins te begrijpen na één kijkbeurt. Het is een aandacht-intensieve film en het verhaal wordt zo subtiel verwoven dat het lang duurt voordat de volle betekenis van wat je ziet tot je doordringt. Toegegeven, er zijn momenten dat de film voorspelbaar is. Maar daar moet ik dan wel bijzeggen dat het hier enkel gaat om de ghost scènes (en die zijn dus op één hand te tellen). Maar als het op het psychologische aspect van de film aankomt (wat voor mij ook het hoofdthema van de film is en niet dat het huis en haar bewoners geplaagd worden door een geest) is de volle aandacht vereist, anders hoef je er niet eens aan te beginnen.

Nou, dan moet er vast iets mis zijn met de cast, zul je dan misschien denken. Het kan namelijk niet zo zijn dat een film op alle punten goed scoort, dat zijn er maar heel weinig namelijk. Dat klopt inderdaad: er zijn maar heel weinig films die op alle punten goed scoren maar 'A Tale of Two Sisters' is er één in die categorie. De cast is uitmuntend en dan doel ik vooral op de 2 meisjes die de zusjes uit de titel vertolken. Zij komen zeer overtuigend over in hun rollen, een welkome afwisseling op de gebruikelijke typetjes die doorgaans worden neergezet als slachtoffer. Qua leeftijd zijn ze goed gecast als tienermeisje en iets oudere zus en ze weten die rol, althans als het aankomt op de interactie met hun vader en stiefmoeder, dan ook prima neer te zetten. Verder is Soo-yeong Lim als Soo-mi ook erg overtuigend in haar onvoorwaardelijke liefde voor haar kleine zusje en ze slaat dan ook helemaal door in haar psychose wanneer ze erachter komt wat er allemaal aan de hand is en wanneer ze er vervolgens achter komt wat er werkelijk allemaal aan de hand is (voor zover haar dat duidelijk is, want gezien haar staat aan het einde van de film kan ik me voorstellen dat ze helemaal niets meer meekrijgt). Jung-ah Yum kan ik ook prima geloven als gemene stiefmoeder die perfect kan doen alsof er niets aan de hand maar bij wie je niet alleen in de buurt moet zijn. En ook de vader ziet er geplaagd uit gedurende de hele film, alsof hij de enige is die weet wat er werkelijk aan de hand is, en ergens is dat ook zo. Dat kan dan ook gelijk zijn non-actie verklaren in het licht van het drama dat zich langzaam ontvouwt onder zijn neergeslagen ogen.

Als laatste kan ik hier nog bij vermelden dat de muziekscore de sfeer van de film goed weet te weerspiegelen. Als het op films aankomt waarin atmosfeer een cruciale rol speelt dan werkt een minimalistische soundtrack meestal het beste en dat is ook wat je krijgt bij 'A Tale of Two Sisters': een niet overduidelijk aanwezige soundtrack (van de hand van Byung-woo Lee) die bijdraagt aan het geheel en nooit storend overkomt. Ook heerlijk om 's avonds in het donker op de stereo te luisteren, bij voorkeur met hoofdtelefoon om het maximale effect te krijgen.

Dit is een positievere recensie geworden dan ik in eerste instantie had verwacht, maar toen ik eenmaal ging schrijven werd mij al snel duidelijk dat ik gewoon geen negatief woord over de film kan verzinnen. Voor mij is dit één van de toppers uit de Aziatische cinema, not for the weak-hearted or dim-witted.