Titel: Irreversible
Auteur:Toon
Genre: Thriller
Subgenre[?]: Rape Revenge
Regisseur: Gaspar Noé
Acteurs: Monica Bellucci, Vincent Cassel, Albert Dupontel, Jo

Land van Herkomst: Frankrijk
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 97 minuten
Cijfer: 8


Zoals sommigen onder jullie weten ben ik dus werkzaam in een koffieshop en krijg ik arbeidshalve veel met mensen te maken. Dit heeft zo z'n voor- en nadelen maar dit is niet de tijd of plaats om daar al te diep op in te gaan. Een van die genoemde voordelen wilde ik de bezoeker van deze site niet onthouden.

Een tijdje geleden had ik dus weer eens een rotdag op 't werk (moeilijke klanten, drukte, weinig voorraad etc.) toen er plots een met Limburgs accent sprekend alto-meisje aan de balie stond. Ze zag er niet onaardig uit met haar guitige ogen en brede glimlach. Lang zwart golvend haar en een bijna zigeuner look completeerden 't plaatje. OEI!!!! Zie ik niet zo heel erg vaak bij ons in de shop. M'n pret leek van korte duur toen ze over een van m'n passies begon. AU!!!!.

Ik wil helemaal niet de macho of seksist uithangen of zo maar vrouwen hebben over 't algemeen geen kijk op echte brute films. Een enkele uitzondering daargelaten; kijk bijv. naar Baise Moi. (lees de recensie van Frank elders op deze site) Ik gaf haar de gebruikelijke vago-ANTI-Hollywood tirade en noemde al doende nog ff wat alternatieven. Nadat ik dus weer eens heftig op de diss-toer was geweest viel 't me op dat ze geen krimp gaf. Ik had ogenschijnlijk bar weinig indruk gemaakt op haar. Ze zei op kalme (koele?) toon dat ze nog wel terug kwam om een film voor me mee te brengen en die moest ik dan maar eens kijken.

Die verhalen heb ik vaker gehoord; als ze al terugkomt is 't waarschijnlijk met een ontzettende bagger film. Meestal komt dat soort vrouwen niet terug. Althans dat waren m'n eerste indrukken. Zij bleek de uitzondering. Ze kwam op de proppen met "Irreversible" , een franse film met een lelijke hoes. Althans dat was m'n eerste indruk. Film meegebracht naar huis; bij 't TV-meubel gelegd en daar heeft ie weken gelegen. Tot ik op een zekere avond niet van huis wilde gaan omdat ik weer eens een ultra-kater van drank en drugs op had gelopen in het centrum van de stad waar ik woon. Jonko paraat, schoentjes uit, afstandbediening binnen handbereik evenals drank en versnapering. 3,2,1,Gaan we!!!

AAi,ai,ai wat de fok is dit??? Wat een ranzig gedoe!!! Eerst zien we een grietje op een brancard afgevoerd worden en daarna 2 gozers die een gayclub binnen gaan alwaar de mannen elkander vermaken met de meest perverse bezigheden. Na nog geen 15 minuten film gaat 't helemaal over de schreef nl. een van die gozers armen wordt door iemand gebroken waarop die andere gozer de armbreker eens ultra-heftig nakijkt met een brandblusser; n.b. met gemak een van de ruwste scènes die ik dit filmjaar heb mogen aanschouwen. Een tijdje later krijgen we ook nog een brute verkrachtingsscène van zo'n 8 minuten lang voor de kiezen waarna ik dus doorheb waarom er 2 stickers met waarschuwingen op de hoes zitten. Onderhand begin ik deze vreemde, fragmentarische, rijke, snelle en uiterst gewelddadige film een beetje door te krijgen; had ik eerst ff kortsluiting mee; de film wordt nl. van eind naar begin verteld, ook niet al te alledaags inderdaad maar wel erg de moeite waard.

Tis een wraakfilm in de trant van Last House On The Left en I Spit On Your Grave maar dan in een hedendaagse jasje. Kortgezegd is 't eigenlijk een clichéverhaaltje maar de manier waarop die Fransoos 't brengt is ronduit ongebruikelijk en meesterlijk; een CULT-hit in de dop!!!! Ik ga er nu ook nu niet nog meer energie aan verdoen: KIJKEN!!!

Moraal van 't verhaal: You can't judge a book by its cover...

Owja en altomeisje als je dit leest: BEDANKT!!! en je film ligt voor je klaar.....