Titel: Irrefutable Truth About Demons, the
AKA Titel: The Truth About Demons
Auteur:Donny
Genre: Horror
Subgenre[?]:
Regisseur: Glenn Standring
Acteurs: Karl Urban, Jonathon Hendry, Katie Wolfe, Sally Stockwell, Tony MacIver, e.a.

Land van Herkomst: Nieuw Zeeland
Jaar van uitgave:2000
Speelduur: 90 minuten
Cijfer: 7

Demonen spreken al sinds het begin der tijden tot de verbeelding van de mens. Tegenwoordig geloven we dat demonen metaforen zijn, symbolen voor al het kwade in de mens. Vroeger was men er echter van overtuigd dat demonen echt bestonden. Zelfs heden ten dage zijn er mensen die dat geloven. De rest van de wereld verslijt ze als “excentriek” of zelfs “krankzinnig”. Vroeger had men het excuus dat men niet beter wist, maar tegenwoordig is het een “feit” dat demonen niet bestaan. En ondanks dat gebeuren er regelmatig vreemde dingen die alle verklaringen te boven gaan. Zijn de getuigen van die gebeurtenissen krankzinnig, of hebben ze echt iets meegemaakt? En is dat wat ze hebben meegemaakt ook werkelijk wat het lijkt te zijn? 

Dat is wat Glenn Standring zich ook afvroeg toen hij in het gammele huis van een kluizenaar 5 in zwart gebonden boeken voorgeschoven kreeg. Hij mocht ze lezen onder de voorwaarden dat de boeken het huis van de kluizenaar niet zouden verlaten en dat hij niet zou vertellen wie de kluizenaar was. Deze boeken brachten hem op het idee om “The Irrefutable Truth About Demons” te filmen. In deze film draait alles om anthropoloog Harry Ballard (ook degene wiens naam in de boeken geschreven staat als zijnde de schrijver). Net als de schrijver van de boeken verdiept hij zich in het occulte en gelooft op een bepaald moment dat hij het doelwit is geworden van een satanische sekte (de “echte” Harry Ballard was ervan overtuigd dat een magiër het op hem had voorzien). Zijn hele leven wordt overhoop gegooid. De mensen in wie hij vertrouwde blijken niet te zijn wie ze beweerden te zijn. Wanhopig probeert hij de vreemde gebeurtenissen te verklaren, iets wat niet makkelijker wordt gemaakt door de jonge vrouw Bennie. Zij was volgens eigen zeggen ooit lid van de sekte maar heeft met ze gebroken. Alles in Harry zegt hem dat ze niet goed bij haar hoofd is, maar ze weet opvallend goed om te gaan met de vreemde gebeurtenissen en Harry ertegen te beschermen. De film verhaalt in feite hoe Harry wanhopig probeert uit handen te blijven van de sekte, die zelfs zo ver gaat demonen op te roepen en die achter Harry aan te sturen. 

Occulte horror/thriller, dat ligt precies in mijn straatje. Al jarenlang verdiep ik mij in het onderwerp en ook al zijn de meeste films op dit gebied in de beste gevallen middelmatig en in de ergste gevallen ronduit abominabel, deze film doet het ergens toch goed bij mij. Misschien heeft dat te maken met het feit dat we hier niet met een Amerikaans product te maken hebben, maar met een “kiwi-film” (de benaming voor films van Nieuw Zeelandse bodem). Toegegeven, de film maakt stevig gebruik van stereotypes, wat vooral duidelijk wordt in de persoon van de sekteleider. Hij is een regelrechte kopie van Anton Szandor LaVey, de oprichten van de Church of Satan. Het is een stereotype beeld dat we helaas veel te vaak tegenkomen, maar gelukkig eist dit karakter niet de meeste screentijd op. Visueel gezien past de film zich goed aan het thema aan: donker, grauw en uitzichtloos. Wederom niet een origineel visueel aspect bij dit soort films, maar het is wel effectief. Ook de demonen zien er “geloofwaardig” uit, waarmee ik wil zeggen dat de special effects van voldoende niveau zijn en je niet van je stoel af laten vallen van het lachen. Deze film is met een serieuze intentie gemaakt, in tegenstelling tot veel Amerikaanse films met het occulte als onderwerp, dat door hen vaak wordt afgekraakt als iets belachelijks. Het zal vast niets te maken hebben met het relatief dichtbij gelegen Azië, waar ze het bovennatuurlijke als vanzelfsprekend beschouwen, maar het feit blijft wel dat deze film met kop en schouders boven de meeste occulte horror/thriller films uitsteekt op dat gebied. Het vermijden van andere stereotypes als het gebruikelijke zwart/wit wereldbeeld helpt de film ook zeker. De titel komt misschien wat sterk over, maar als je het dubbelzinnige einde eenmaal hebt gezien dan zal je de werkelijke essentie van de titel, ironie, snappen. 

Al met al geen slechte film, maar ook zeker geen hoogstandje. Hij krijgt van mij wel een ruime voldoende vanwege de serieuze visie waarmee deze is gemaakt. Fans van Karl Urban kunnen hier één van zijn vroegere werken bekijken, voordat hij beroemd werd als Éomer in de ‘The Lord of the Rings’ trilogie van Peter Jackson. Voor zij die genoeg hebben van de gebruikelijke herkauwde Hollywoodformules is deze film misschien wel een welkome afwisseling. Ook gore liefhebbers kunnen met deze film wel uit de voeten. Het is niet zo dat er continu bloed vloeit, maar als het dat doet vloeit het rijkelijk. Koppel daaraan het dubbelzinnige einde en je hebt een film die niet verveelt en je ook nog eens een interessant gespreksonderwerp geeft. Althans, dat is mijn mening. Geef ‘m een kans, zou ik zeggen. Wie weet wordt je aangenaam verrast.