Titel: Henry: Portrait Of A Serial Killer
Auteur:Frank
Genre: Horror
Subgenre[?]: Serial Killer
Regisseur: John McNaughton
Acteurs: Michael Rooker, Tom Towles, Tracy Arnold, Elizabeth

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1986
Speelduur: 83 minuten
Cijfer: 9


Er zijn veel films die cultklassiekers genoemd worden binnen alle genres. Binnen het horror serial killer genre zijn Se7en, Texas Chainsaw Massacre, Psycho, Silence Of The Lambs degenen die meteen te binnen schieten. Allen stuk voor stuk naar mijn mening en van vele andere cultklassiekers. Een film die zeker in dit rijtje thuispast maar die of velen niet kennen of onderwaarderen is Henry: Portrait Of A Serial Killer

Henry (Michael Rooker) is een man van in de dertig, al een tijdje vrij uit de gevangenis en gaat van staat tot staat. Hij praat zachtjes is verlegen en niet al te slim. Het stereotype voor een seriemoordenaar. Tijdens zijn rit naar California verblijft hij een tijdje bij een oude celmaat van hem, Otis (Tom Towles). Otis neemt tijdelijk zijn zusje Becky (Tracy Arnold) in huis. Ze leert Henry een beetje kennen en begint gevoelens voor hem te kweken. Onderwijl moordt Henry er lustig op los met uiteindelijk Otis als zijn compagnon.

Zoals je kunt lezen lijkt het een typisch serial killer verhaal maar niets is minder waar over deze film. Zoals jullie inmiddels wel weten ben ik erg kritisch wat betreft films en dat ben ik dan ook over deze film. Ik noem deze film niet voor niets een ondergewaardeerde cultklassieker als het een typische serial killer film was. Wat deze film zo erg anders maakt van alle andere serial killer films is de killer in deze film. Henry is namelijk niet de standaard moordenaar. Hij mist iets wat elke moordenaar heeft, een motief. Hij heeft geen enkele reden om te moorden het is voor hem zo simpel als "It's either them or us" Het gemak, het ongevoelige waarop hij moord is dan ook zeer beklemmend te noemen. Veel mensen die deze film kennen beschouwen hem als één van de engste films aller tijden. En dat is iets wat ik zeker kan begrijpen. Op een gegeven moment vertelt Henry over zijn eerste moord en je ziet helemaal niets in zijn gezichtsuitdrukking veranderen, het is niet meer dan normaal voor hem. Het moorden is zelfs zo normaal voor hem dat iedereen in zijn visie een potentieel slachtoffer is, het maakt hem niet uit. Het moorden is hem zo natuurlijk dat hij precies weet hoe hij moet moorden om uit de handen van de wet te blijven.

De moorden die gepleegd worden door de film heen zie je niet in vol detail, vaak zie je achteraf pas de slachtoffers en hoe ze toegetakeld zijn. De film moet het dus niet van bakken gore en splatter hebben. Deze film draait enkel om de sfeer die gecreëerd wordt. Eén van de moorden wordt wel voor het oog van de camera uitgevoerd en dat is dan ook meteen de meest beklemmede scène uit de hele film. Niet omdat de moord zo grafisch is maar het idee erachter, de sfeer die op dat moment tot stand komt. Als je hem ziet weet je wat ik bedoel. Camerawerk is in deze film ook erg goed.. veel lange shots waarbij ook uitstekend oog is voor de omgeving. Qua omgeving heeft deze film heel erg veel geluk gehad, ze hadden namelijk niet het budget om plaatsen af te huren waardoor veel in het normale straatleven opgenomen is. Dit geeft de film weer een documentaireachtige look mee die in het voordeel van de film werkt.

Dit is ook weer een film die bijzonder tot stand gebracht is, John McNaughton wou al jaren een film maken wat hem telkens niet lukte. Uiteindelijk heeft hij een aanbod gekregen om voor $100.000 en film te maken (Een bedrag wat toen eigenlijk al niets was voor een film) Hij heeft de kans meteen aangegrepen en had dan al besloten om een horrorfilm te maken. Hij zag vlak hierna een programma waarin ze het over de seriemoordenaar Henry Lee Lucas hadden. Deze persoon is hem zo bijgebleven dat hij een film wou maken over een seriemoordenaar lichtelijk gebasseerd op Henry Lee Lucas. Tevens wou John met deze film meteen de grenzen van horror verleggen om de film zo eng/beklemmend mogelijk te maken. Dit is hem ook zeker gelukt. De beklemmende sfeer en de zeer realistische moordenaar heeft de filmkeuring in Amerika ervan overtuigd de film een X-rating te geven. Dit heeft er dan weer voor gezorgd dat Henry: Portrait Of A Serial Killer lang op de plank heeft gelegen maar door het doorzettignsvermogen van John McNaughton en wat geluk is de film dan uiteindelijk toch doorgebroken.

Henry: Portrait Of A Serial Killer is naar mijn mening één van de beste al dan niet de beste serial killer movie ooit gemaakt. Eindelijk een reële moordenaar, misschien wel een te reële moordenaar, geniale film een persoonlijke favoriet van me!