Titel: Good, The Bad And The Ugly, The
AKA Titel: Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo
Auteur:Frank
Genre: Action
Subgenre[?]: Spaghetti Western
Regisseur: Sergio Leone
Acteurs: Clint Eastwood, Lee van Cleef, Eli Wallach, Aldo Giuffrè, Luigi Pistilli e.a.

Land van Herkomst: Italië Spanje
Jaar van uitgave:1966
Speelduur: 182 minuten
Cijfer: 9

Als we het over westerns hebben dan komt er vaak een beeld naar voren waarbij de bad guys ongeschoren zijn met zwarte hoeden waarbij de good guys witte hoeden hebben en glad geschoren zijn. Een beeld wat door de Amerikaanse filmmakers ooit neergezet is. Dat beeld is door niet Amerikaanse filmmakers compleet vernietigd. Eén van deze mensen die de stereotypen in de westerns zoals deze door de Amerikaanse filmmakers vastgezet veranderde was Sergio Leone. Sergio Leone is de man achter de zogenaamde spaghetti westerns. Deze naam is enkel en alleen gegeven omdat deze films uit Italiaanse studios kwamen en vaak Italiaans gesproken werden en gemaakt van een klein budget. De films van Sergio Leone bewijzen echter het tegendeel en hebben de spaghetti westerns op de filmkaart gezet om nooit meer weg te gaan. De gesproken taal in de films was Engels met zo nu en dan wat Spaans. Het budget was heel wat hoger dan je van een spaghetti western zou verwachten en het voldoet niet aan de Amerikaanse stereotypes. De films van Sergio Leone en dan voornamelijk zijn Dollars Trilogie zijn zo’n invloed geweest op het western genre dat men eerder het meesterwerk van Sergio Leone zal noemen als het over westerns gaat dan een Amerikaanse tegenhanger van het hetzelfde genre. Het onbetwiste meesterwerk van Sergio Leone waar bijna geen enkele filmliefhebber omheen kan is The Good, the Bad and the Ugly met Clint Eastwood in de hoofdrol.

Clint Eastwood is The Good in deze film. Zijn naam wordt niet genoemd maar enkel de bijnaam Blondie. Lee van Cleef is The Bad als Angel Eyes in deze film. The Ugly wordt gespeeld door Eil Wallach als Tuco.

Alle drie zijn ze op zoek naar $200000 in goud. Angel Eyes is de eerste die van het goud hoort door middel van een hit die hij pleegt. Tuco en Blondie horen van het goud en de plaats waar het licht in de woestijn waar ze de stervende Bill Carson in de koets vinden. Bill verteld Tuco dat het goud begraven is in de Sad Hill begraafplaats en Blondie in welk graf. Angel Eyes daarentegen weet niets meer dan dat Bill Carson weet waar het goud is. Blondie en Tuco werken samen om het goud te vinden waarbij de één na de ander elkaar bedriegt. Angel Eyes werkt op een gegeven moment ook met Blondie samen nadat hij door uit Tuco door middel van marteling de naam van de begraafplaats te horen heeft gekregen.

Tijdens deze jacht naar het goud komen alle drie de mannen terecht bij beide fronten van de Amerikaanse burgeroorlog tussen het noorden en het zuiden. Het bedrog, de verhaallijn, de subplot van de oorlog en alles verdere verhaalontwikkeling zorgt voor een zit van ongeveer drie uur waarbij het uiteindelijk tot een climax komt in de vorm van een shootout tussen de drie mannen.

Deze film wordt bijna altijd als eerste genoemd als men het over westerns heeft. Vaak wordt deze film ook als de beste western ooit genoemd. Quentin Tarantino heeft zelfs gezegd dat dit volgens hem de beste film ooit gemaakt is. Hij staat hierin niet alleen, talloze filmliefhebbers en mensen in de filmindustrie delen deze mening met hem. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze film in lijsten met beste films ooit (bijna) altijd in de top tien staat.

Dat deze film een klassieker is en een inspiratie voor tallozen kan dan ook niet ontkend worden, maar was is het nu wat deze film nu eigenlijk tot zo’n tijdloze klassieker maakt die nu nog steeds mensen op het puntje van de stoel kan laten zitten? Dat de cinematografie van Sergio Leone hiermee te maken heeft is een feit. Eén van de grootste verschillen van de filmstijl van Sergio Leone ten opzichte van wat er destijds uit Hollywood kwam was wel zijn gebruik van close ups. De laatste shootout van de film is hier het beste voorbeeld van. Je kijkt in principe alleen naar de ogen van de drie mannen, ondersteunt door de klanken van Ennio Morricone. Enkele minuten lang kijk je naar die ogen waarbij misschien af en toe een zweetdruppel naar beneden gaat en meer niet. Desondanks blijf je geboeid kijken en lijkt de scene zo voorbij. Een ander aspect van Sergio Leone zijn filmstijl is dat wat er in de shots gebeurd en de kijker dus ziet ook meteen is wat er voor de spelers is. Zo kan het zijn dat je in een shot van leegte niemand ziet en ineens is er iemand. Niet alleen de kijker is verrast maar ook de speler, de persoon is er immers voordien ook niet voor de speler. Wat betreft cinematografie was de stijl van Sergio Leone alles behalve standaard en daardoor erg vernieuwend. Wat het werk van Sergio Leone ook zo goed maakt is denk ik wel zijn realisme. Zoals ik deze recensie al begon was de western een film met een duidelijke good en bad guy. Sergio Leone deed hier helemaal niet aan. Al zijn karakters zijn stuk voor stuk mensen die hun eigen pad kiezen. Ze hebben goede en slechte kanten alhoewel ze wel neigen naar één van de twee zijden. Tuco is bijvoorbeeld een karakter wat sterk op de rand balanceert. Laat ik ook niet vergeten dat de muziek van Ennio Morricone ook heel erg meespeelt in het succes van de Sergio Leone films en dan vooral The Good, The Bad And The Ugly. Iedere filmliefhebber herkent de openingstune van de film. In de Sergio Leone films en dan ook in deze film is de dialoog ondergeschikt aan de muziek. Op moment van spanning weet de muziek dit te versterken en is op de voorgrond aanwezig. Dit terwijl muziek eigenlijk alleen gebruikt wordt als zijnde achtergrond en alleen op de voorgrond treedt aan het begin en eind. Sergio Leone maakte de muziek een onderdeel van de film. Een heel belangrijk onderdeel van de film om precies te zijn. Je zou haast kunnen zeggen dat één van de hoofdrollen van de film voor de muziek weggelegd is.

Of het nu een film voor je is of niet, het valt niet te ontkennen dat Sergio Leone een film heeft neergezet die van groot belang is voor het merendeel van de films die tegenwoordig uitkomen. The Good, The Bad and The Ugly is de film die naast Once Upon a Time in the West (ook van Leone) genoemd wordt als de western. En dan moet je je bedenken dat Sergio Leone over deze tijd geleerd heeft door erover te lezen. Dat geld ook voor de Amerikaanse burgeroorlog. Dit is de film (of eigenlijk de trilogie) die van Clint Eastwood een ster gemaakt heeft. Dit terwijl de verhoudingen tussen Leone en Eastwood alles behalve goed was tijdens en na deze film. Tevens is het de film die Eli Wallach bijna drie keer zijn leven heeft gekost. In de eerste instantie omdat hij per ongeluk zuur heeft gedronken tijdens de opnames, ten tweede omdat zijn paard waar hij vastgebonden op stond ervandoor ging en last but not least; de scene waarbij de trein zijn boeien breekt. Als Eli zijn hoofd omhoog gedaan zou hebben dan was hij onthoofd.

Lang verhaal kort, persoonlijk is de western niet mijn favoriete genre maar The Good, The Bad And The Ugly vind ik een prachtige film. De wijze van filmen, de verhaalontwikkeling en natuurlijk de muziek hebben me voor zo ongeveer drie uur aan de stoel weten vast te houden. Wat mij betreft is deze film inderdaad de eer die het aangedaan wordt waard. Ondanks dat deze film meer dan 40 jaar oud is, kan hij de kijker nog steeds boeien. Zo nu en dan is de film inderdaad campy door de dubbing en de geluidseffecten maar dat geeft de film net dat ene stukje extra. Een tijdloze klassieker die een volle 9 verdiend heeft en tot de toppers geschaard mag worden!