Titel: Gomorra
Auteur:Aart
Genre: Arthouse
Subgenre[?]:
Regisseur: Matteo Garrone
Acteurs: Salvatore Abruzzese, Marco Macor, Ciro Petrone e.a.

Land van Herkomst: Italië
Jaar van uitgave:2008
Speelduur: 137 minuten
Cijfer: 8

Een zakenman gebruikt kinderen om chemisch afval op landbouwgrond te dumpen. Mannen schieten op kleine jongens met kogelvrije vesten om hen als clanleden te onthalen. Dit is Gomorra, een pijnlijk realistische weergave van het corrupte Napels. Regisseur Matteo Garrone drukt de neuzen van zijn toeschouwers op de rottende ingewanden van de stad, waarbij de stank van drugs, moord en kanker zich krachtig in de neusgaten nestelt. Een compromisloze vertoning vol rauwe indrukken.

Garrone baseerde zich op de bestseller van journalist Roberto Saviano. Deze geboren Napolitaan stak zijn neus in het wespennest van de regionale maffia, de camorra, en publiceerde zijn ervaringen in het boek Gomorra. Hiervoor betaalde hij een hoge prijs. Sinds de verschijning van zijn ontluisterende verslag leeft Saviano zwaar beveiligd op een geheim adres.

Gomorra brengt dus maatschappelijk relevante thema’s naar voren. Daarom gaat iedere vergelijking met een maffiaklassieker als The Godfather mank. De personages uit Gomorra hebben absoluut niets gemeen met de Corleones en Soprano's. Geen dramatische sterfscènes en hartverscheurende begrafenisceremonies. Gomorra heeft meer weg van Citade de Deus, de gangsterfilm van Fernando Meirelles die de wereld hard confronteerde met de ellende in de sloppenwijken van Rio de Janeiro.

Toch verschillen de films wezenlijk van elkaar. Waar Citade de Deus de mythe van de steenrijke, elegante maffioso al met bruut geweld ontmantelde, gaat Gomorra nog een paar stappen verder. Met een documentaireachtige stijl wordt de kijker ondergedompeld in het grauwe beton van Napels, waar kinderen met wapens op zak lopen en crimineel gedrag de norm is. En in tegenstelling tot Meirelles doet Garrone geen moeite om sympathie voor zijn personages te wekken. Misdaad staat aan de basis van hun levens. Een monsterlijke draaikolk die hen langzaam onderwater zuigt.

De film volgt een aantal van deze personen in hun dagelijks bestaan. Bijvoorbeeld de jonge vrienden Marco en Ciro. Net als hun held Tony Montana uit Scarface willen ze de wereld eigenhandig veroveren. Ze weigeren zich aan het gezag van de clans te onderwerpen, stelen zelfs hun wapens. Maar de camorristen kennen geen genade. Dit ondervindt ook de kleermaker Pasquale, al jaren in dienst van de organisatie. Hij accepteert een lucratief aanbod om naailessen in een Chinees atelier te geven. Wanneer zijn baas dit ontdekt, stuurt hij een knokploeg om Pasquale in het geheugen te roepen waar zijn loyaliteit hoort.

Gomorra is een film zonder helden. Alleen verliezers, allemaal op hun eigen manier gevangen in het web dat de maffiosi om de stad hebben gesponnen. Garrone tracht niet te ontroeren met uitgediepte karakters. Hij gebruikt ze om thema's aan te kaarten. Zoals de drugshandel, de economische uitbuiting en de vergiftiging van de Napolitaanse jeugd. Een stad die door God verlaten is, een waar Gomorra. Is Napels nog te vergeven? Deze indringende boodschap galmt nog lang na.