Titel: Funny Games
Auteur:Frank
Genre: Horror
Subgenre[?]: Thriller
Regisseur: Michael Haneke
Acteurs: Susanne Lothar, Ulrich Mühe, Arno Frisch, Frank Giering, Stefan Clapczynski e.a.

Land van Herkomst: Oostenrijk
Jaar van uitgave:1997
Speelduur: 108 minuten
Cijfer: 9

Met al het filmische diaree wat ik zo nu en dan kijk is het voor mij een echte opfrisser als een film mij aangenaam weet te verassen of zelfs weet te shockeren. Nu komt dat laatste om eerlijk te zijn niet al te vaak voor maar Micheal Haneke’s Funny Games komt goed in de buurt en laat me in ieder geval op het puntje van mijn stoel zitten.

Georg (Ulrich Mühe), Anna (Susanne Lothar) en hun zoon Schorschi (Stefan Clapczynski) zijn aangekomen bij hun zomerhuis om te genieten van hun vakantie. Ze roepen de hulp van de buurman in om de boot te water te laten. De goede buur zoals hij is komt uiteraard een helpende hand geven met een voor Georg onbekende man genaamd Paul (Arno Frisch) die ook meehelpt. Anna is ondertussen bezig met het eten voor te bereiden. Ze wordt hier echter in gestoord door Peter (Frank Giering) die ook bij de helpende buur op bezoek is. Peter heeft een paar eieren nodig voor het eten. Hij is echter een flinke kluns aangezien hij 8 eieren weet te breken evenals de mobiele telefoon van Anna. Georg heeft uiteindelijke de boot te water gekregen en zet hem zo goed als mogelijk met Schorschi op. Paul gaat ook richting het huis waar Anna nog met Peter in gesprek is. Er ontstaat een dusdanige sfeer dat Anna de mannen verzoekt het huis te verlaten. Dit alles loopt hoger op wanneer Georg eenmaal terug in het huis is. De mannen lijken meer te willen dan alleen een helpende hand te bieden en eieren.

Het lijkt op een standaard plot voor een horror/thriller waarbij het gezin in hun eigen huis gevangen gehouden wordt. Dit is het ook, echter is het de uitwerking van Michael Haneke die van Funny Games alles behalve een standaard film maakt. Peter en Paul spelen vanaf het eerste moment een spelletje met het gezin, maar ook met de kijker van deze film. Het begint klein door Peter de ene keer Peter te noemen en de andere keer Tom. Het is een klein iets maar het maakte mij meteen erg oplettend aangezien je op het verkeerde been gezet wordt. Heet hij nu Peter of Tom, lette ik niet goed op toen de introductie er was of wel? Klein gegeven, maar het gewenste effect om de kijker erg oplettend te laten worden was er wel. Daarnaast kent Michael Haneke maar al te goed de regels die dit soort films behoren te volgen om de kijker te blijven boeien en plotwendingen weg te geven. Hij houdt zich er echter niet aan. Ik ga niets verklappen, maar je wordt vaak op het verkeerde been gezet tijdens deze film, en de regels worden vaak door Micheal Haneke verbroken. Ik heb het natuurlijk over de regels waaraan dit soort films normaal voldoen zoals het waarom en de overlevenden, maar niets is zeker in deze film. Een andere regel die Michael Haneke aan zijn laars lapt is de regel van de vierde muur. Deze regel is een film/theater regel. Concreet is de vierde muur de muur die tussen de acteurs en de kijkers zit. In deze film wordt deze overtreden door de acteur interactie te laten hebben met de kijker en zich bewust te laten zijn van het film zijn.

Ik denk dat ik met het bovenstaande verhaal al te veel over deze film heb losgelaten. Wat de film naast het feit dat Michael Haneke de kijker telkens op het verkeerde been brengt goed doet is de spanning en de claustrofobie overbrengen. Deze film is geen horror in de trend van splatter en gore. Deze is er zelfs weinig tot helemaal niet, maar het is een horror die suspense overbrengt. In deze film zit een shot van zo ongeveer tien minuten waar er eigenlijk weinig gebeurt maar die zóveel zegt. De shot wordt vergeleken met de verkrachtingsscène in Irreversible. Zo ver wil ik niet gaan, maar deze shot blijft in ieder geval wel hangen.

Michael Haneke heeft met Funny Games een film neergezet die als een 13 in dozijn weggezet had kunnen worden als de man niet zo goed weet hoe hij de kijker moet bespelen. Een film waarbij de gore tot een nihil factor gezet is en waarbij de martelingen en moord overduidelijk aanwezig zijn. Een film die ondanks het gebrek aan gore en door het gebrek aan gore als een ware audience attack gezien kan worden. Een film die de regels breekt en je achteraf met een rotgevoel achterlaat. Wat mij betreft is Funny Games een topper in zijn soort. Een film voor de liefhebber!