Titel: Freaks
AKA Titel: Forbidden Love, Nature's Mistakes, The Monster Show
Auteur:Frank
Genre: Horror
Subgenre[?]: Drama
Regisseur: Tod Browning
Acteurs: Olga Baclanova, Harry Earles, Daisy Earles, Henry Victor, Schlitze e.a.
Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1932
Speelduur: 64 minuten
Cijfer: 8
Tijdens de 21ste editie van het Amsterdams Fantastic Film Festival was er een onderdeel genaamd: “How far can too far go?”. In dit onderdeel werd er een discussie gehouden over hoe ver het horror genre kan gaan. Om deze discussie en dit onderdeel kracht bij te zetten zijn er een aantal films gedraaid die destijds (en sommigen nu ook nog) beschouwd werden als horror films die te ver gaan. Eén van de films die gedraaid werd is de uit 1932 stammende Freaks van Tod Browning.
Het verhaal gaat over een rondreizend circus vol met zijn gebruikelijke artiesten zoals een sterke man, clowns, trapezeartieste maar daarnaast een rariteiten kabinet. In dit circus is het de trapezeartieste Cleopatra (Olga Baclanova) die de aandacht van alle mannen krijgt. Ze krijgt niet alleen de aandacht van de “normale” mannen maar ook van de “freak” Hans (Harry Earles). Ze komt erachter dat Hans een fortuin bezit en besluit om samen met haar geliefde de sterke man Hercules (Henry Victor) dit van hem te stelen. Ze wil dit doen door met Hans te trouwen om hem zodoende makkelijk te kunnen vergiftigen.
Dit is het hoofdplot van de film. Daarnaast zijn er ook nog subplots over de bebaarde dame en haar man het menselijke skelet die een kind krijgen, of over de Siamese tweeling en diens liefdesrelaties en nog een aantal andere die verder niet uitgewerkt worden.
Dat deze film in een onderdeel over hoe ver horror kan gaan verbaast mij niets. Deze film is destijds als zijnde horror film uitgebracht en is door het publiek ook zo ontvangen. Tegenwoordig zou dit niet meer als een horror film gezien worden maar meer als een twisted soort van drama. Maar aan de andere kant is het tegenwoordig niet mogelijk om een film als dit te maken. Deze film buit de zogenaamde “freaks” uit, en werd destijds juist als een horror gezien door deze “freaks”. Of werd deze film juist als een horror gezien omdat niet de “freaks” de werkelijke monsters in deze film zijn maar juist de “normale” mensen? Persoonlijk denk ik dat het een combinatie van beiden is. De “freaks” waren al horror voor velen, en dat juist deze “freaks” uiteindelijk niet als de grootste monsters neergezet werden was natuurlijk nog de grootste horror!
De film blinkt niet uit door het acteertalent, de film blinkt eveneens niet uit door het goede film werk en de film blinkt al helemaal niet uit door het script. Wat deze film dan tot een klassieker maakt is de status die deze film verworven heeft in de loop der jaren. De status heeft deze film aan drie elementen te danken. Het eerste is het gebruik van “freaks”. Het tweede is dat deze film na de eerste vertoning (en voor de eerste vertoning) in een groot gedeelte van Amerika en daarbuiten verboden is geweest (sterker nog, hij is in gedeeltes van Amerika nog steeds verboden). Het derde en denk ik wel meest interessante feit is dat het oorspronkelijke einde verdwenen is en door de mensen achter de film als te ver vonden gaan werd beschouwd. Dit oorspronkelijke einde laat namelijk het lot van Cleopatra en Hercules zien. Er zijn om de censuur bonden tevreden te stellen zelfs een viertal verschillende eindes gemaakt die in verschillende varianten van de film is gebruikt.
Wat vind ik nu persoonlijk van deze film? Ik zie de film niet als een horror film en ook niet als een film die de “freaks” uitbuit. Ik classificeer hem wel als horror omdat deze film in de eerste instantie als horror gemaakt is. De film is voor mij een obscuriteit binnen de cinema waarvan ik heb genoten. De film geeft naar mijn idee een goed beeld dat de “normale” mensen niet zo heel erg normaal hoeven te zijn en de grootste “freaks” onder ons kunnen zijn. Klassieker en verplichte kost voor de liefhebber van vreemde of historische cinema. Ik sluit deze recensie verder af met de meeste legendarische quote uit deze film die tegenwoordig vaker gebruikt wordt binnen verschillende media:
"Gooble gobble, gooble gobble, we accept her, we accept her, one of us, one of us!"
