Titel: Fight Club
Auteur:Gerard
Genre: Thriller
Subgenre[?]:
Regisseur: David Fincher
Acteurs: Brad Pitt, Edward Norton, Helena Bonham-Carter, Meat Loaf, Jared Leto, Eion Bailey e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1999
Speelduur: 139 minuten
Cijfer: 8


Norton is een insomniastische kantoorzombie die aan praatgroepen voor terminaal zieke patiënten deelneemt, niet omdat hij ziek is, maar omdat hij verslaafd raakt aan de aandacht en integriteit van de andere patiënten. Tijdens het bezoeken van deze sessies komt hij erachter dat hij niet de enige is die de boel flest. Bonham-Carter doet hetzelfde als hij, zij het om andere redenen. Ze spreken af om de praatgroepen onder elkaar te verdelen, omdat Norton het niet kan verdragen dat er nog een 'toerist' meedoet. Kort daarna ontmoet hij tijdens een zakenreis in het vliegtuig de flitsende en enigmatische zeephandelaar Pitt en deze geeft Norton zijn kaartje. Als Norton die avond bij zijn appartement komt blijkt dit door een bizar ongeval te zijn ontploft. Compleet uit het veld geslagen belt hij Pitt op om hem om een slaapplaats te vragen. Deze stemt daarin toe, maar hij vraagt of Norton hem in ruil daarvoor een keer zo hard mogelijk wil slaan. Norton doet dit, krijgt een hengst van Pitt terug en tot ieders verbazing vraagt hij of deze hem nog een klap wil verkopen. Tijdens hun eigenaardige vechtpartij trekken ze de aandacht van een paar mannen die hen met interesse gadeslaan en de week erop gaan Pitt en Norton terug om weer een robbertje te matten... Ditmaal zijn er echter meerdere geïnteresseerden aanwezig. Fight Club is geboren en blijkt een fenomenaal succes. Pitt wordt gezien als oprichter van Fight Club en door de andere leden behandeld als een soort goeroe. Hij heeft een soort van magische aantrekkingskracht op de andere mannen, want ook al is het gevaarlijk en subversief wat hij verkondigt, hij doet het toch op een charismatische manier. Norton en Pitt schijnen onafscheidelijk te worden, totdat Bonham-Carter besluit om Norton maar weer eens te bellen. Stront aan den knikker, zou men zeggen.

Deze intro behelst in feite maar een klein gedeelte van het verhaal, maar meer verklappen zou zonde zijn. De film beslaat bijna volledig een flashback van Norton die ons laat zien hoe zijn luxeleventje eruit zag vóór en ná de ontmoeting met Pitt.
De film laat je dingen zien waarvan je weet dat ze niet zouden moeten kunnen, maar die toch geloofwaardig overkomen. Fincher zet je vaak niet alleen op het verkeerde been, maar trekt ook regelmatig het gehele tapijt onder je voeten vandaan. Je weet soms letterlijk niet wat je meemaakt. Het gaat niet meer over zien en horen, maar eerder over ervaren. De film is hyper-postmodern en laat de kijker continue weten dat de filmmakers ook donders goed weten dat de kijker doorheeft dat ze slechts naar een filmdoek zitten te kijken en niet naar de gebeurtenissen zelf. Op een bepaald moment wijst Pitt zelfs naar de hoek van het bioscoopscherm om aan te wijzen waar er op het doek een zogeheten 'cigaretteburn' in het celluloid te zien zal zijn, die dan ook verschijnt. Nog een leuk voorbeeld: Pitt en Norton staan op een bepaald moment voor een bioscoop waarop Seven Years in Tibet staat aangekondigd. Fight Club is ontzettend zelfbewust en laat ons dat door deze stijl ook weten. Verplichte kost voor mensen die altijd roepen dat ze 'wel eens wat anders willen zien.'

Het geen dat mij opviel toen ik de eerste keer keek naar de Fight Club, is dat Norton's character geen naam heeft. Jack is niet zijn naam, hij word pas Jack genoemd nadat hij begint over "I am Jack's...".
Fincher heeft een zeer aparte en duistere stijl van regisseren en geeft ons een grauwe en donkere wereld. Ook Fight Club heeft natuurlijk die Fincher-touch en net zoals in zijn vorige films, het macabere The Game [Penn en Douglas] en het macabere Seven [Paltrow, Pitt en Freeman] bestaat de cast uit enkele wel bekende sterren [Pitt, Norton en Bonham-Carter].
Veel mensen zullen zeker moeite hebben met het zeer expliciet in beeld gebrachte geweld. Met name één shot waarin we in slow-motion én in close-up te zien krijgen hoe Norton met een pistool in zijn eigen mond schiet is er één die je niet snel vergeet. Het geweld in Fight Club wordt niet geromantiseerd en de gevechten die worden gehouden zien er smerig en op een goede manier lelijk uit. Denk dus ook niet dat Fight Club gewoon een rauwe actiefilm is over een groepje mannen dat elke zaterdagavond samenkomt om een potje te beuken met elkaar, want deze film heeft een grote koffer vol met verrassingen voor de kijkers. In dat opzicht is de titel van de film aanvankelijk ook een beetje misleidend. Maar zeg nou eerlijk: had je iets anders verwacht van een David Fincher film?