Titel: Fear and Loathing in Las Vegas
AKA Titel:
Auteur:Frank
Genre: Arthouse
Subgenre[?]:
Regisseur: Terry Gilliam
Acteurs: Johnny Depp, Benicio Del Toro, Tobey Maguire, Ellen Barkin, Christina Ricci e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:1998
Speelduur: 118 minuten
Cijfer: 8

Love it or Hate it, dat is de tagline van Fear and Loathing in Las Vegas die groot op de posters en DVD hoezen te vinden is. Love it or hate is ook zeker heel erg van toepassing als we het over een film als Fear and Loathing in Las Vegas hebben. Ik ken evenveel voorstanders als tegenstanders van deze film. Of je nu tot het ene of andere kamp behoort, je hebt wel een mening over deze film. Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd gezien wat deze film de kijker allemaal voorschotelt.

De film begint met een montage van protestmarsen over burgerrechten en de Vietnam oorlog. Direct na deze montage komen we in een trip die de rest van de 118 minuten durende film in beslag gaat nemen. De trip die je voorgeschoteld krijgt als kijker is niet zozeer een filmtrip, maar een audiovisuele drugstrip. Het plot wat Fear and Loathing in Las Vegas heeft is in principe zeer kort samen te vatten. Raoul Duke (Johnny Depp) en Dr. Gonzo (Benicio Del Toro) gaan naar Las Vegas om de Mint 400 motorrace te verslaan voor een blad. Raoul Duke is de verslaggever en Dr Gonzo is zijn advocaat. Tijdens deze trip besluiten ze niet alleen om de Mint 400 te verslaan maar om een heel scala aan verschillende geestverruimende middelen te gaan gebruiken en tot de kern van de Amerikaanse droom te komen. Dit is de kern van het plot van Fear and Loathing in Las Vegas.

Fear and Loathing in Las Vegas is een verfilming van het gelijknamige boek geschreven door Hunter S. Thompson. Fear and Loathing in Las Vegas is een autobiografisch verhaal van Hunter’s trip naar Las Vegas en diens ervaringen daar. Hunter was een beoefenaar van de zogenaamde Gonzo stijl journalistiek die hij ook gebruikte voor zijn boek Fear and Loathing in Las Vegas. Gonzo journalistiek is kort samengevat een stijl waarbij de journalist zelf onlosmakelijk onderdeel uitmaakt van hetgeen waar hij over schrijft. Het is een stijl waarbij fictie en realiteit in elkaar over gaan en waarbij de grens niet altijd even duidelijk te vinden is.

Het verfilmen van het boek van Hunter heeft jaren geduurd en is een project geweest wat bijna het daglicht niet gezien zou hebben. Hunter is de drijvende kracht achter deze verfilming geweest en heeft geluk gehad de juiste mensen te treffen die deze verfilming mogelijk hebben kunnen maken. Terry Gilliam is de man die als regisseur is gevonden om deze verfilming mogelijk te maken. Terry heeft de essentie van het boek goed begrepen en heeft geprobeerd de trip zo visueel mogelijk te maken. Hierin is de man dusdanig goed geslaagd dat hij reacties heeft gekregen van gebruikers die aangaven dat ze onder de indruk waren van hoe goed het werkelijke effect van de drugs in deze film te zien was. Het meeste geluk heeft Hunter echter gehad met de leading roles in Fear in Loathing in Las Vegas. Benicio del Toro kwam voor deze rol in negen weken zo ongeveer 18 kilo aan. Hij was onherkenbaar als de vette Dr Gonzo die voortdurend in een trip zit. Johnny Depp steelt echter de show als Raoul Duke/Hunter S Thompson. Johnny heeft ter voorbereiding op zijn rol vier maanden met Hunter samengewoond om zijn gewoontes en manieren te bestuderen en eigen te maken. Bij een screening voor Hunter S Thompson kwam het geheel en dan voornamelijk het acteerwerk van Johnny Depp zo goed en herkenbaar op hem over dat hij het geheel herbeleefde.

Een objectieve mening geven over Fear and Loathing in Las Vegas is volgens mij een taak die niet te volbrengen is. Deze film heeft niet voor niets de tagline Love it or hate it. Gevoel en subjectiviteit zijn een erg belangrijke rol in het geven van een mening over deze film. Ik ga dan mijn mening over deze film dan ook niet met jullie delen. Ik sluit deze recensie af dat Fear and Loathing in Las Vegas zijn plek binnen de cinema verdient heeft en dat een liefhebber van film deze film zeker een keer gezien moet hebben. Love it or hate, een tussenweg is er niet!