Titel: Faust: Love of the Damned
AKA Titel: Faust
Auteur:Sander
Genre: Fantasy
Subgenre[?]: Comic Adaptation
Regisseur: Brian Yuzna
Acteurs: Mark Frost, Isabel Brook, Jennifer Rope, Jeffrey Combs e.a.

Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2001
Speelduur: 98 minuten
Cijfer: 2


Oke deze recensie is absoluut anders dan de gene die je tot nu toe hebt gelezen op de site, deze film is namelijk alles behalve goed, op geen enkel vlak heb ik ook maar iets interessants gezien in “Faust - Love of the Damned”.

Wat ik hieronder heb geschreven is mijn persoonlijke mening, en opgekropte frustratie jegens deze film die er eindelijk een beetje uitkomt.

De film is A.K.A Faust, en onder die titel dacht ik dus ook een klassiekertje gekocht te hebben, “Faust” is namelijk een film/concept die al regelmatig herfilmt is maar deze variant is alles behalve een klassieker.

Oke misschien moet ik je overtuigen.

Het erge aan deze film is dat de hoofdrolspeler (Mark Frost) volgens mij een kloon is van de zanger van de band Skik. En volgens mij is de beste man nooit verteld dat wanneer je een karakter neer wilt zetten, je niet alleen maar met een achterlijke smile op je gezicht mensen moet gaan proberen te intimideren. De lach was ongetwijfeld bedoeld om een soort van geestelijk zieke kracht uit te stralen, aangezien zijn vriendin van haar leven berooft is en hij daarom maar zijn ziel aan de duivel verkocht heeft zodat ie wraak kon nemen. In een dronken toestand had ik zijn personage misschien nog grappig gevonden, maar ik vond het nu om te huilen. Ik zag de verkrachting van een klassieker.

Maar het kan nog erger. Voor de gene die de film “The Shadow” heeft gezien en daarin het alom bekende pratende dolkje erg leuk vond en zelf de replica heeft gekocht (waaronder ikzelf). Je eigen replica komt namelijk terug in jawel: “Faust - Love of the Damned”. En er is niets aan veranderd het is gewoon de exacte replica van het dolkje uit Tthe Shadow”.

En tot slot want ik vind dat ik genoeg woorden vuil heb gemaakt aan deze filmische diaree. Het uiterlijk van Mark Frost wanneer hij eenmaal Faust is geworden. Hij veranderd in iets wat wel wat weg heeft van the Dare-Devil of een rare clown ofzo. Maar absoluut niet de angstwekkende demon die, die moet symboliseren. Nee ik schrik eerder van een horde bejaarde jehova’s getuigen die proberen me boekjes aan te smeren (hmmn nu ik het zo bedenk is dat ook wel eng). Dan dat ik maar een spier van angstige, huiverende emotie toon. Mocht ik de film ooit nog eens zien en je ziet toch een spoor van emotie op me gezicht kun je ervan uitgaan dat het pure ergernis is.

Oh en dan nog wat overige inspirerende woorden die ik van iemand kreeg en wat ik zelf bedacht voor deze film. Wat je eventueel voor een A.K.A had kunnen gebruiken.

KOTS OP DVD, VOLKOMEN KUT, ZONDE VAN JE GELD, TYPISCH HOLLYWOOD, FILMISCHE DIAREE, DAN NOG LIEVER JE SCHOONMOEDER OP BEZOEK.

Maar vooral koop dit niet.

Ik zou zeggen huur hem, ben wel nieuwsgierig of mensen mijn recensie een understatement vinden.