Titel: Dolls
Auteur:Frank
Genre: Arthouse
Subgenre[?]: Romantiek
Regisseur: Takeshi Kitano
Acteurs: Hidetoshi Nishijima, Miho Kanno, Tatsuya Mihashi, Tsutomu Takeshige, Kyôko Fukada e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2002
Speelduur: 114 minuten
Cijfer: 9


Een tijdje terug heb ik een stapeltje DVD's van en met Takeshi Kitano gekocht. Eén van deze films was een film enkel van Takeshi Kitano, zonder hem in een rol. Een film die niet binnen de rest van de films van Kitano past die ik ken en daardoor ook weer wel. Het is de DVD van Dolls.

Dolls is een film waarin drie tragische liefdesvehalen door een rood koord met elkaar verbonden worden.

Het eerste verhaal vertelt over Matsumoto (Hidetoshi Nishijima) en Sawako (Miho Kanno). Ze hebben een gelukkige relatie en staan op het punt om te gaan trouwen. Helaas hebben de ouders van Matsumoto iets anders in gedachten voor hem. Laat ik het zo zeggen dat het idee van Matsumoto's ouders niet erg goed uitpakt voor Sawako. Matsumoto krijgt hier lucht van en keert terug naar Sawako.... enkel is ze niet meer de Sawako die hij kent....

Het tweede verhaal vertelt over Hiro (Tatsuya Mihashi) een oude yakuza baas. In zijn jonge jaren had baas Hiro elke zaterdag met zijn vriendin een afspraak in het park. Dit had een hele vruchtvolle relatie kunnen worden, enkel wou Hiro zijn vriendin wel een toekomst bieden. In de fabriek waar hij op dat moment werkte was er geen toekomst meer voor hem. Hij maakt haar de belofte terug te keren in het park wanneer hij het succes bereikt heeft. Ze zal op hem wachten.. Nu jaren later besluit hij terug te gaan naar het park.

Het derde verhaal is het verhaal van Nukui (Tsutomu Takeshige) en Haruna (Kyôko Fukada) Haruna is een succesvol popster en Nukui is haar grootste fan. Altijd wanneer zij ergens is, is hij er ook te vinden. Hij is een fan van het eerste kwartier en zal er ook altijd zijn. Op het moment dat Nukui hoort dat Haruna een zwaar ongeluk heeft gehad wil hij haar zijn toewijding laten zien. Haruna wil enkel geen van haar fans meer zien. Nukui wil haar enkel echt laten zien dat hij haar meest toegewijde fan is en er voor haar zal zijn.

Deze drie aparte verhalen over een tragische liefde worden verbonden door het verhaal van Sawako en Matsumoto. Dit is het hoofdverhaal waarin de twee andere verhalen geïntroduceerd worden door toevallige ontmoetingen.

Takeshi zet de drie verhalen op zo'n mooie manier in beeld vol met symboliek en schoonheid dat het je zeker raakt. De hele film wordt er enkel op de momenten dat het echt nodig is gesproken, nooit teveel en nooit te weinig. Beelden zeggen in deze film meer dan genoeg. Dat is sowieso een typisch iets van de films van Kitano, de beelden zeggen minstens net zo veel als de dialogen. Er is Kitano meerdere malen verweten dat zijn films zo eentonig qua kleur zijn. Enkel veel grijs en blauw... Dit is niet tegen dovemansoren gezegd. Kitano heeft juist in Dolls een overdaad aan kleuren gebruikt die hij normaal gesproken in zijn films zo veel mogelijk probeert te vermijden. Dolls is voor Kitano op drie verschillende vlakken een belangrijke film. Ten eerste omdat hij hiermee laat zien dat hij absoluut meer kleuren kan gebruiken dan mensen van hem zouden verwachten. Ten tweede omdat hij hiermee eindelijk het verhaal van de gebonden zwervers kan verfilmen. Het verhaal van de gebonden zwervers is een verhaal van Bunraku. Een traditioneel Japans poppenspel. Last but not least is deze film voor Kitano een manier om tegen al zijn exen sorry te zeggen voor zijn gedrag.

Dolls een film doordrenkt van teveel symboliek. Elke scène kan op meerdere manieren opgevat worden, zoveel manieren dat Kitano vindt dat iedereen er zijn eigen betekenis aan kan en moet geven. Hij weet wat de symboliek voor hem is maar dat is natuurlijk voor iedereen anders. Zo anders zelfs dat elke betekenis die je eraan kunt geven de juiste is. De tragiek van de liefde of beter nog de tragiek van de mens op zich komt in deze film ook heel erg goed naar voren. In elk verhaal zit er overduidelijk het liefdesverhaal. De tragiek is ook duidelijk te vinden, enkel is het aan de karakters zelf te wijden dat die tragiek er is, ieder van hen maakt keuzes waar ze ook zelf de verantwoordelijkheid voor moeten dragen. Ik kan over Dolls niets meer over zeggen dan dat ik het een magnifiek mooie film vindt die je zeker een keer moet gaan kijken, al is het alleen maar om de prachtige beelden ondersteund door passende muziek die Kitano je voorschotelt.

Paar leuke feitjes:
Normaal gesproken worden de kostuums van een film gemaakt naar gelang de op te nemen scènes. In deze film niet. Kitano heeft modeontwerper Yohji Yamamoto de vrije hand gegeven in het maken van de kostuums. Yohji heeft na het lezen van het script de kostuums gemaakt die bij elke scène volgens hem het beste passen. Kitano heeft de op te nemen scènes aangepast op de kostuums van Yohji.

Het verhaal van Sawako en Matsumoto loopt door de vier seizoenen van Japan. Elk seizoen is te herkennen aan de typische kleuren die bij dit seizoen horen.

De reden waarom Kitano zelf niet meespeelt in deze film is omdat hij zichzelf niet zag rondrennen in de sneeuw. En al helemaal niet in de kostuums van Yohji

Kitano vindt deze film gewelddadiger en wreder dan zijn voorgaande werk Brother.