Titel: Dobermann
Auteur:Frank
Genre: Action
Subgenre[?]:
Regisseur: Jan Kounen
Acteurs: Vincent Cassel, Monica Bellucci, Tchéky Karyo, Antoine Basler, Pascal Demolon e.a.
Land van Herkomst: Frankrijk
Jaar van uitgave:1999
Speelduur: 103 minuten
Cijfer: 8
Het eerste full length werk van Jan Kounen. Nadat ik de vier korte shorts van deze geweldenaar had gezien ben ik op zoek gegaan naar meer werk van hem en ben uitgekomen bij Dobermann. Een film die ik vaak heb zien liggen maar nooit interesse in heb getoond totdat ik ik wist dan Jan Kounen deze titel op zijn naam heeft staan. Gelukkig toch in mijn collectie gekomen en er achteraf heel erg blij om.
Het is een plechtige gelegenheid. De doop van een kleine jongen. De priester buigt zich voorover en spreekt zijn zegeningen uit over de jongen en wil hem dopen met het heilige water. De jongen begint te huilen en buiten blaft een dobermann wild en gevaarlijk. De plechtigheid gaat door en na de plechtigheid zijn de jongen, de ouders, de priester en de oom nog over. De christelijke doop is geweest maar de echte doop moet nog komen, de vuurdoop en die krijgt de kleine man van zijn oom. Zijn eerste pistool. Oomlief laat het pistool aan de vader van de jongen zijn en net op dat moment is de dobermann er weer. De hond zet de aanval in en het pistool vliegt door de lucht recht in de wieg van de kleine jongen, waar hij vrolijk mee gaat spelen.
Van zijn eerste pistool gaan we over naar het huidige pistool, en we zien Vincent Cassel tezamen met Monica Bellucci die op het punt staan een geldwagen te overvallen. In deze overval zien we duidelijk de stijl die we kennen uit de shorts van Jan Kounen terug. Zijn typerende manier van filmen en de bewegingen van de camera om de mensen heen, overgoten met zijn typerende humor.
Vincent Cassel, Monica Bellucci, Antoine Basler, Dominique Bettenfeld en Pascal Demolon Staan op het punt een grote kraak te gaan zetten. Hiervoor schakelen ze de hulp in van meer dan dertig andere criminelen om fake overvallen te gaan zetten. De Franse politie weet niet waar ze moeten beginnen één van de overvallen moet de echte zijn maar welke. Eropaf dan maar he! En dat doen ze, en hoe kan het ook anders ze komen bij de echte overval aan ook nog. En wat voor een overval, Jan Kounen wordt er bijna bij overhoop geschoten een oud vrouwtje krijgt enkele duizenden franc en we zien natuurlijk enig geweld. De bende weet ondanks dat ze een beetje in het nauw gedreven waren door de sterke arm van de wet toch te ontkomen.
Tijdens dit fiasco is onze nazi agent Tchéky Karyo achter een ander lid van de bende aangegaan, namelijk onze getrouwde travestiet Stéphane Metzger. Na een paar rake klappen, babygegooi, een handgranaat en de opmerking dat de winderigheid van Stéphane door het vele kontneuken komt zet Tchéky een val om Vincent te pakken te krijgen.
Het spel wat hierdoor ontstaat is doordrenkt met vreemde travestieten, drank, drugs voodoo people, voodoo people (ja Prodigy) en lompe acties waar je U tegen zegt. Ongelovelijk die actie die hierin voorkomt, je zal het zelf moeten zien om het te geloven maar ik beloof je dit heb je nog niet eerder gezien.
Als je het over een Ultra Violence speed trip hebt dan heb je het over Dobermann. De actie is zo ongelofelijk snel en goed gefilmd dat je haast geen adempauze hebt. Tel daarbij op de overdonderende soundtrack waar ook de Prodigy aan mee werkt en je weet niet meer wat je overkomt. Jan Kounen heeft bewezen dat hij films kan maken op zijn eigen artistieke manier wat je zeker weten nog niet eerder hebt gezien. Hij heeft van een pulproman een film gemaakt waar je de inspiraties van het scherm ziet vliegen. Je kan vergelijkingen leggen met Tarantino, Guilermo del Toro en zelfs Dario Argento.
Nu zul je misschien afvragen Argento? De kenners van Argento films weten dat Dario altijd zelf degene is die het slachtoffer neersteekt als je de hand van de moordenaar ziet toesteken. Jan heeft ook zo'n geintje in deze film. In één scène zien we een acteur schijten in het kanaal. Hierna veegt hij zijn kont af met een pagina uit het in Frankrijk heilige filmtijdschrift: Les Cahiers Du Cinéma. De hand die de kont afveegt is de hand van Jan Kounen zelf.
Een film met ongelofelijk veel oog voor detail. Op een gegeven ogenblik zien we zelfs op de achtergrond op de tv de short Gisèle Kérozène van Jan spelen. Als je de film gaat kijken let dan goed op je gaat veel van dit soort geintjes en ook hints naar andere films zien. Denk onder andere aan Hellraiser, Natural Born Killers en wat nog niet meer. Toppertje die het meer dan waard is om te bekijken en deze laat mij met smart wachten op de DVD uitgave van Jan's laatste werk, Blueberry.




