Top Of The Flops: recensie van Detroit Metal City

Random Arthouse -Diamonds of Metro Valley, The -Cité des Enfants Perdus, La -Prophète, Un -Lyckantropen -Iron Maiden: Flight 666 Laatste Recensies (Update 11/07/11) -Ame Agaru -Walk the Line -Nude Nuns With Big Guns -Return of the Living Dead III -Thor Laatste Schrijfsels (Update 10/06/11) -B.O.T.S. 2011 -Reinert Kiil over de Hora Trilogie en meer (Engels) -RRFFF 2010 -BUTFF 2010 -Lloyd Kaufman over Troma en meer (Nederlands)		Titel: Detroit Metal City AKA Titel: Detoroito Metaru Shiti Auteur:Donny Genre: Comedy Subgenre[?]: Regisseur: Toshio Lee Acteurs: Ken'ichi Matsuyama, Rosa Kato, Yasuko Matsuyuki, Ryuji Akiyama, e.a. Land van Herkomst: Japan Jaar van uitgave:2008 Speelduur: 104 minuten Cijfer: 8 Uit Japan komen bizarre dingen, om 't maar even zachtjes uit te drukken. Het lijkt wel of ze een gave hebben om tot het uiterste te gaan, op welk gebied dan ook. Elke keer weer vraag ik me af waar ze het vandaan halen, de inspiratie voor al dat bizarre. 'Detroit Metal City' (de tweede film van regisseur Toshio Lee) is op z'n zachts gezegd ook een beetje vreemd. Aan het begin van de film ontmoeten we Negishi Soichi (prima neergezet door Ken'ichi Matsuyama), een zeer schuchtere jongen, die door zijn moeder op de trein naar Tokyo wordt gezet. Hij wil namelijk niets liever dan met zijn muziek dromen schenken aan de mensen. En wat voor muziek maakt hij? Vreselijk zoete en onschuldige popliedjes, die schijnbaar erg 'fashionable' zijn (men maakt zich nogal druk over wat 'fashionable' is en wat niet). Hij is echter een sukkel eerste klas, iemand die zelfs bij windkracht 1 nog omver geblazen wordt. Het is dus ook niet verbazingwekkend dat zijn muziek niet van de grond komt. Echter, een tijd later zien we de opkomst van een nieuwe, uiterst succesvolle, metalband met de naam Detroit Metal City (oftewel D.M.C., een naam afgeleid van Kiss' 'Detroit Rock City'). De legendes rondom de band liegen er niet om: Johannes Krauser II, de vocalist en gitarist van D.M.C., is een demon die uit de hel komt, 11 vrouwen in 1 minuut kan verkrachten, mensen vermoordt wanneer hij er zin in heeft en nog meer van dit soort taferelen. Verbazingwekkend genoeg schijnt deze Johannes Krauser II niemand minder te zijn dan onze eerste klas sukkel Negishi, die alles behalve tevreden is met de richting die zijn muzikale carièrre opgaat. Vooral verbazingwekkend is dat hij zo ontzettend goed is in wat hij doet, aangezien dit het tegenovergestelde is van wat hij werkelijk zo graag wil. De manager van D.M.C. (een heerlijke rol van Masuko Yatsuyuki) is echter een gestoord mens die de band terroriseert met haar onvoorwaardelijke obsessie voor metal en haar gedrevenheid om van D.M.C. de beste metalband ter wereld te maken, beter nog dan haar all time metal hero Jack ill Dark (een voor mij onherkenbare cameo van Gene Simmons, gitarist en gezicht van Kiss). Deze hele situatie drijft hem regelmatig tot wanhoop, wat de meest hilarische scenes oplevert. Je moet de film gezien hebben om te weten hoe bizar deze in feite is. De beweringen van de bandleden zijn gewoon bij het belachelijke af, maar 't wordt met zoveel drama en grandeur gebracht dat 't gewoon hilarisch is. En zoals elke rechtgeaarde metallegende (of wat voor legende dan ook) hebben ze een zeer trouwe schare fans die de legende verder uitbouwen (omdat ze toch niets beters te doen hebben). Het is een film van extremen. Wanneer we Negishi voor 't eerst ontmoeten, krijg je haast plaatsvervangende schaamte als je ziet wat voor een ongelooflijk watje hij is. Het idee dat hij 't zou moeten gaan maken in Tokyo is dan ook belachelijk. De manager van D.M.C. is hetzelfde, alleen dan aan het andere eind van het spectrum: zij is zo over-the-top in haar “performance” dat je je afvraagt hoe Negishi ooit bij haar terecht is gekomen, en waar zij het idee vandaan heeft gehaald om van deze sukkel een eerste klas metallegende te maken. Er wordt hier een ongelooflijke zooi stereotypes uit de kast getrokken en ze worden met zo'n vette knipoog gebracht dat ik niet anders kan dan me er ha(r)telijk mee vermaken. Normaal gesproken irriteer ik me snel als mensen het woord 'metal' in de mond nemen terwijl ze niet weten wat het precies is (iets wat helaas nogal vaak voorkomt, vooral op TV). Een opvallend feit is dat ik weinig metal heb gehoord in deze film. D.M.C.'s songs hebben metalaspecten en Krauser zet op momenten waarachtig een deathgrunt op, maar het is voornamelijk een reguliere metalband in plaats van een death metalband. Ook Jack ill Dark's muziek is alles behalve metal, maar gewoon een vorm van shockrock. Dit is op zich niet zo vreemd als je kijkt naar waar deze film zijn invloeden vandaan haalt. De metalaspecten komen voornamelijk terug in het imago dat door de bands wordt neergezet en de teksten die ze schrijven. Kiss is voornamelijk van grote invloed geweest op deze film (de naam van de film, de stage outfits van de band en de make up). Men doet er hier echter geen korreltje zout bij. Nee, men gooit er een hele zoutmijn overheen. Het risico met dit soort over-the-top films is dat men te ver gaat. 'Detroit Metal City' doet dat echter niet. De film loopt bij mij het risico om, als rasechte metalliefhebber die ik ben, verguisd te worden. Op de een of andere vreemde manier doet ie 't echter prima. Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film, die uitmondt is een ware “metal battle” tussen D.M.C. en Jack ill Dark. Ook hilarisch is het moment waarop Negishi alles opgeeft en weer terug gaat naar zijn geboortedrop Inukai, om daar te ontdekken dat zijn broertje fan is van D.M.C. (en Krauser) en zich ook “naar behoren” gedraagt. Slim als hij is weet hij dat alleen Krauser zijn broertje weer op het “rechte pad” kan brengen, en het is logisch, bizar maar bovenal hilarisch om te zien hoe een duivelse metallegende aan een tiener uitlegt dat hij zijn ouders moet eren en zijn huiswerk moet doen (in typische Krauser stijl uiteraard). Belachelijk gewoon, maar uitermate vermakelijk om te zien. Ik kan hier nog wel veel meer voorbeelden geven van wat deze film nu zo fantastisch en hilarisch maakt, maar 't komt er in ieder geval op neer dat zo'n beetje overal de draak mee wordt gestoken. Ik heb de film op het grote doek gezien tijdens Animecon 2009. Mijn scepsis op voorhand werd met gemak overwonnen door puur genot. Ondanks 't feit dat ik voor anime naar Animecon ga, is dit de tweede keer dat een live action film mij daar aangenaam heeft verrast. Vier jaar geleden was dat de eerste live action verfilming van de manga en anime 'Nana'. Ook 'Detroit Metal City' vindt zijn oorsprong in manga en kent tevens een anime serie (een OVA van 12 episodes die elk ongeveer 13 minuten duren). Met beiden ben ik onbekend, maar ik heb vernomen dat de live action verfilming het bronmateriaal geen tot weinig geweld aandoet. Mij kan dat allemaal niet schelen. Misschien is het mijn voordeel dat mijn eerste kennismaking met D.M.C. deze live action verfilming is, maar het heeft een blijvende indruk op me achter gelaten. Ik moet wel zeggen dat je enigszins bekend moet zijn met metal (en de scene in het algemeen) en de zoetheid van Japanse popmuziek om de spot die ermee gedreven wordt goed te kunnen begrijpen. Zonder deze kennis kan de film ook wel leuk zijn, maar naar mijn mening kan je het 't beste waarderen als je weet waar men de spot mee drijft. Maar voordat ik ga verzanden in allerlei feitjes, leuke anecdotes en dergelijke kan ik maar beter mijn conclusie aanhalen. Namelijk dat deze film het kijken meer dan waard is. Of je nu wel of geen kennis hebt van de fenomenen waar de spot mee wordt gedreven, 'Detroit Metal City' is een hilarische ervaring die je niet gemist mag hebben.
	Website build by Roy & Tim

Titel: Detroit Metal City
AKA Titel: Detoroito Metaru Shiti

Auteur:Donny
Genre: Comedy
Subgenre[?]:
Regisseur: Toshio Lee
Acteurs: Ken'ichi Matsuyama, Rosa Kato, Yasuko Matsuyuki, Ryuji Akiyama, e.a.

Land van Herkomst: Japan
Jaar van uitgave:2008
Speelduur: 104 minuten
Cijfer: 8

Uit Japan komen bizarre dingen, om 't maar even zachtjes uit te drukken. Het lijkt wel of ze een gave hebben om tot het uiterste te gaan, op welk gebied dan ook. Elke keer weer vraag ik me af waar ze het vandaan halen, de inspiratie voor al dat bizarre. 'Detroit Metal City' (de tweede film van regisseur Toshio Lee) is op z'n zachts gezegd ook een beetje vreemd.

Aan het begin van de film ontmoeten we Negishi Soichi (prima neergezet door Ken'ichi Matsuyama), een zeer schuchtere jongen, die door zijn moeder op de trein naar Tokyo wordt gezet. Hij wil namelijk niets liever dan met zijn muziek dromen schenken aan de mensen. En wat voor muziek maakt hij? Vreselijk zoete en onschuldige popliedjes, die schijnbaar erg 'fashionable' zijn (men maakt zich nogal druk over wat 'fashionable' is en wat niet). Hij is echter een sukkel eerste klas, iemand die zelfs bij windkracht 1 nog omver geblazen wordt. Het is dus ook niet verbazingwekkend dat zijn muziek niet van de grond komt. Echter, een tijd later zien we de opkomst van een nieuwe, uiterst succesvolle, metalband met de naam Detroit Metal City (oftewel D.M.C., een naam afgeleid van Kiss' 'Detroit Rock City'). De legendes rondom de band liegen er niet om: Johannes Krauser II, de vocalist en gitarist van D.M.C., is een demon die uit de hel komt, 11 vrouwen in 1 minuut kan verkrachten, mensen vermoordt wanneer hij er zin in heeft en nog meer van dit soort taferelen. Verbazingwekkend genoeg schijnt deze Johannes Krauser II niemand minder te zijn dan onze eerste klas sukkel Negishi, die alles behalve tevreden is met de richting die zijn muzikale carièrre opgaat. Vooral verbazingwekkend is dat hij zo ontzettend goed is in wat hij doet, aangezien dit het tegenovergestelde is van wat hij werkelijk zo graag wil. De manager van D.M.C. (een heerlijke rol van Masuko Yatsuyuki) is echter een gestoord mens die de band terroriseert met haar onvoorwaardelijke obsessie voor metal en haar gedrevenheid om van D.M.C. de beste metalband ter wereld te maken, beter nog dan haar all time metal hero Jack ill Dark (een voor mij onherkenbare cameo van Gene Simmons, gitarist en gezicht van Kiss). Deze hele situatie drijft hem regelmatig tot wanhoop, wat de meest hilarische scenes oplevert.

Je moet de film gezien hebben om te weten hoe bizar deze in feite is. De beweringen van de bandleden zijn gewoon bij het belachelijke af, maar 't wordt met zoveel drama en grandeur gebracht dat 't gewoon hilarisch is. En zoals elke rechtgeaarde metallegende (of wat voor legende dan ook) hebben ze een zeer trouwe schare fans die de legende verder uitbouwen (omdat ze toch niets beters te doen hebben). Het is een film van extremen. Wanneer we Negishi voor 't eerst ontmoeten, krijg je haast plaatsvervangende schaamte als je ziet wat voor een ongelooflijk watje hij is. Het idee dat hij 't zou moeten gaan maken in Tokyo is dan ook belachelijk. De manager van D.M.C. is hetzelfde, alleen dan aan het andere eind van het spectrum: zij is zo over-the-top in haar “performance” dat je je afvraagt hoe Negishi ooit bij haar terecht is gekomen, en waar zij het idee vandaan heeft gehaald om van deze sukkel een eerste klas metallegende te maken. Er wordt hier een ongelooflijke zooi stereotypes uit de kast getrokken en ze worden met zo'n vette knipoog gebracht dat ik niet anders kan dan me er ha(r)telijk mee vermaken. Normaal gesproken irriteer ik me snel als mensen het woord 'metal' in de mond nemen terwijl ze niet weten wat het precies is (iets wat helaas nogal vaak voorkomt, vooral op TV). Een opvallend feit is dat ik weinig metal heb gehoord in deze film. D.M.C.'s songs hebben metalaspecten en Krauser zet op momenten waarachtig een deathgrunt op, maar het is voornamelijk een reguliere metalband in plaats van een death metalband. Ook Jack ill Dark's muziek is alles behalve metal, maar gewoon een vorm van shockrock. Dit is op zich niet zo vreemd als je kijkt naar waar deze film zijn invloeden vandaan haalt. De metalaspecten komen voornamelijk terug in het imago dat door de bands wordt neergezet en de teksten die ze schrijven. Kiss is voornamelijk van grote invloed geweest op deze film (de naam van de film, de stage outfits van de band en de make up). Men doet er hier echter geen korreltje zout bij. Nee, men gooit er een hele zoutmijn overheen. Het risico met dit soort over-the-top films is dat men te ver gaat. 'Detroit Metal City' doet dat echter niet. De film loopt bij mij het risico om, als rasechte metalliefhebber die ik ben, verguisd te worden. Op de een of andere vreemde manier doet ie 't echter prima. Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film, die uitmondt is een ware “metal battle” tussen D.M.C. en Jack ill Dark. Ook hilarisch is het moment waarop Negishi alles opgeeft en weer terug gaat naar zijn geboortedrop Inukai, om daar te ontdekken dat zijn broertje fan is van D.M.C. (en Krauser) en zich ook “naar behoren” gedraagt. Slim als hij is weet hij dat alleen Krauser zijn broertje weer op het “rechte pad” kan brengen, en het is logisch, bizar maar bovenal hilarisch om te zien hoe een duivelse metallegende aan een tiener uitlegt dat hij zijn ouders moet eren en zijn huiswerk moet doen (in typische Krauser stijl uiteraard). Belachelijk gewoon, maar uitermate vermakelijk om te zien.

Ik kan hier nog wel veel meer voorbeelden geven van wat deze film nu zo fantastisch en hilarisch maakt, maar 't komt er in ieder geval op neer dat zo'n beetje overal de draak mee wordt gestoken. Ik heb de film op het grote doek gezien tijdens Animecon 2009. Mijn scepsis op voorhand werd met gemak overwonnen door puur genot. Ondanks 't feit dat ik voor anime naar Animecon ga, is dit de tweede keer dat een live action film mij daar aangenaam heeft verrast. Vier jaar geleden was dat de eerste live action verfilming van de manga en anime 'Nana'. Ook 'Detroit Metal City' vindt zijn oorsprong in manga en kent tevens een anime serie (een OVA van 12 episodes die elk ongeveer 13 minuten duren). Met beiden ben ik onbekend, maar ik heb vernomen dat de live action verfilming het bronmateriaal geen tot weinig geweld aandoet. Mij kan dat allemaal niet schelen. Misschien is het mijn voordeel dat mijn eerste kennismaking met D.M.C. deze live action verfilming is, maar het heeft een blijvende indruk op me achter gelaten. Ik moet wel zeggen dat je enigszins bekend moet zijn met metal (en de scene in het algemeen) en de zoetheid van Japanse popmuziek om de spot die ermee gedreven wordt goed te kunnen begrijpen. Zonder deze kennis kan de film ook wel leuk zijn, maar naar mijn mening kan je het 't beste waarderen als je weet waar men de spot mee drijft.

Maar voordat ik ga verzanden in allerlei feitjes, leuke anecdotes en dergelijke kan ik maar beter mijn conclusie aanhalen. Namelijk dat deze film het kijken meer dan waard is. Of je nu wel of geen kennis hebt van de fenomenen waar de spot mee wordt gedreven, 'Detroit Metal City' is een hilarische ervaring die je niet gemist mag hebben.