Titel: Dead Man's Cards
Auteur:Frank
Genre: Action
Subgenre[?]: Western
Regisseur: James Marquand
Acteurs: Gary Mavers, Paul Barber, Tom Bell, Lisa Parry, Mark Russell e.a.

Land van Herkomst: Engeland
Jaar van uitgave:2006
Speelduur: 98 minuten
Cijfer: 3

De trots van de Engelse cinema zijn harde actiefilms met een vleugje van Tarantino zoals bijvoorbeeld Guy Ritchie ze kan maken. Als er van een tot dan toe onbekende regisseur een film uitkomt die in dit straatje gepast kan worden volgens de critici, waar George Lucas weg van is en die er ook een vleugje western ingooit dan zijn de verwachtingen hoog. We hebben het hier over Dead Man’s Cards van James Marquand.

Dead Man’s Cards geeft de kijker een blik in het nachtleven van een uitsmijter. Bob (Gary Mavers) is een ex-bokser die over zijn limiet heen is en al zijn prijzengeld verspeelt heeft. Hij moet een baan hebben en weet deze te krijgen dankzij collega bokser Paul (Paul Barber). Hij krijgt een baantje als uitsmijter bij de bar van Billy the Cowboy (Tom Bell). Deze bar en buurt wordt geregeerd door dealers, foute zakenmannen en een uitsmijtersgilde die samenwerkt met de zakenmannen en dealers. Paul is een eerlijke uitsmijter maar erg gewild bij dit gilde. Hij blijft trouw aan zijn idealen en kan hierbij steun verwachten van Bob. Het vasthouden aan deze idealen heeft echter wel consequenties.

James Marquand heeft met Dead Man’s Cards een film willen maken in de trend van Guy Ritchie met een vleugje western erin. Ja het is James Marquand gelukt om een hedendaagse western neer te zetten. Wat hem echter niet gelukt is om de sfeer van Guy Ritchie films neer te zetten. Als kijker worden we getrakteerd op een film die grauw geschoten is waarbij we met regelmaat felle kleuren te verduren krijgen. We worden geïntroduceerd tot 1-dimensionale karakters die nergens echt interessant worden. Deze personages zijn daarnaast zo ongeloofwaardig als maar mogelijk is. Het acteerwerk wat deze heren laten zien is ook nog eens van een erg lage plank. Vooral Tom Bell steelt wat dat betreft de show als cowboy met twee kanten. In deze film laat hij twee dusdanig verschillende kanten zien dat ik mij als kijker afvraag of we hier wel te maken hebben met het hetzelfde personage.

Tel daar ook nog eens een plot bij op met verscheidene subplots waardoor je uiteindelijk als kijker de weg niet meer weet. We hebben naast het hoofdplot over de strijd tussen de eerlijke uitsmijters en het gild een subplot over Bob en zijn vrouw, een subplot over Paul en diens verleden en nog een aantal subplots waardoor het geheel een warboel van jewelste wordt.

Lang verhaal kort; James Marquand heeft een poging gedaan om een goede actiefilm neer te zetten die vergeleken zou kunnen worden met Guy Ritchie’s werk. Hij slaat de plank compleet mis, waarbij deze film enkel een paar leuke vechtscènes te bieden heeft. Dead Man’s Cards kan alleen interessant zijn voor de liefhebbers van Engelse cinema. Ben je dit niet dan kan deze film met gemak overgeslagen worden.