Titel: Cube Zero
AKA Titel: Cube Ø
Auteur:Gerard
Genre: Sci-Fi
Subgenre[?]: Thriller
Regisseur: Ernie Barbarash
Acteurs: Zachary Bennett, Stephanie Moore, Michael Riley, Mike 'Nug' Nahrgan, Terri Hawkes, Tony Munch e.a.

Land van Herkomst: Canada
Jaar van uitgave:2004
Speelduur: 97 minuten
Cijfer: 6


Tijdens het schrijven van de "Cube" recensie kwam ik er achter dat er een prequel en sequel op zijn gemaakt. Ik heb ze inmiddels alle drie in bezit en ga ze beiden recenseren. Dit is de recensie van de prequel genaamd: "Cube Zero".

Cube Zero is de prequel van de succesvolle cultfilm Cube uit 1997. Hoewel het concept achter deze films interessant en amusant blijft, is de originaliteit en daarmee de impact die het origineel had, wel weggevaagd. Toch biedt Cube Zero wel een paar nieuwe ingrediënten, maar haalt het succes van Cube bij lange na niet.

Er word op nieuw een groep mensen wakker in de cube en geen van allen weten hoe ze er terecht zijn gekomen. Een van de mensen herinnerd zich fragmenten van voor dat ze wakker word in de cube. En ze maakt zich daarmee niet echt populair binnen de groep. Er komt niet echt goed naar voren welk beroepen deze personen hebben anders dan een activiste en soldaat. [De andere beroepen kan ik over het hoofd hebben gezien.] De activiste heeft al redelijk snel door hoe het ongeveer werkt en dat maakt de soldaat in de groep achterdochtig. Relaties tussen de personen zijn er niet tot niet echt. Totdat een van de cube bewakers zich in het spel mengt.

Het concept van het uit de doeken doen van de Cube komt ook niet erg goed naar voren naar mijn inziens. Het horror/thriller-element is helaas heel erg afgezwakt. Op een paar gore passages na, wederom begint deze film ook met een gore scène, daarna kun je rustig achterover gaan hangen op de bank en de film op alle gemak bekijken.
De acteerprestaties in het algemeen, vond ik persoonlijk best triest en cliché. De acteerkunsten van de heer Bannett en van de dame Moore zijn over het algemeen wel aardig tot goed, maar nooit van de bovenste plank. Het punt waaraan ik me best irriteerde was de zo niet leuke 'humor' van de heer Riley. De acteerkunsten van deze man laten erg te wensen over.
Door enig gebrek aan uitstraling van echte emotie en angst heeft de spanning zich zichtbaar minder sterk uitgepakt.
De visuele aankleding van de kubussen, kamers en boobytraps is daarentegen mooi gedaan, vooral die in de eerste boobytrap scène. Visueel minder sterk zijn de lijken en resten daarvan, alsmede de aftakeling van een enkele persoon. De begeleidende muziek is passend en hier en daar van een wat tropische frisse toevoeging voorzien.
En er zitten een paar gaatjes in het verhaal maar je moet er wel op letten wil je vinden. Veel succes met zoeken.