Titel: Cronos
AKA Titel: La Invención de Cronos, Chronos
Auteur:Aart
Genre: Fantasy
Subgenre[?]:
Regisseur: Guillermo del Toro
Acteurs: Federico Luppi, Ron Perlman, Claudio Brook, Margarita Isabel e.a.

Land van Herkomst: Mexico
Jaar van uitgave:1993
Speelduur: 94 minuten
Cijfer: 6

Iedere regisseur begint ergens, zelfs een topregisseur als Guillermo del Toro. Voor deze Mexicaan was Cronos het begin van een succesvolle carrière als filmmaker. Dit kleurrijke debuut is gedrenkt in Del Toro’s kenmerkende combinatie van drama, fantasie en gruwel. Toch mist Cronos nog de subtiliteit en de emotie van het recentere El Laberinto del Fauno en El Espinoza del Diablo. Gelukkig compenseert de film dit gebrek aan diepgang met originaliteit. en

De wederopstanding van Jesus Gris
Cronos vertelt het verhaal van de oude Mexicaanse antiquair Jesus Gris. En inderdaad, zijn naam heeft iets weg van een belangrijk personage uit de Bijbel. Geen toevallig overeenkomst. Net als onze lieve Heer kent Jesus een truc om uit de dood op te staan. Hiervoor hoeft hij slechts een paar slokken bloed te drinken en af en toe te vervellen.

Is Cronos dan een vampierfilm? Niet echt. Vampirisme is slechts een bijwerking van Jesus’ dans met de dood: een klein apparaatje genaamd de Cronos. Dankzij een curieus insect in het mechanisme van de Cronos wint Jesus zijn jeugd terug en weet hij zelfs de dood te ontlopen. Jesus ontdekt het handige voorwerp samen met zijn kleindochter Aurora tussen de rommel in zijn antiekwinkeltje.

Van onsterfelijkheid komt gedonder
Vóór de vondst leidde Jesus een rustig leventje met Aurora en zijn vrouw. Jesus raakt echter verslaafd aan de Cronos. En in zijn obsessie beseft hij maar half dat schurken zonder al teveel dramatische diepgang op zijn speeltje azen.

Zo ziet de rijkaard De la Guardia het apparaatje als zijn enige kans om aan een dodelijk ziekte te ontsnappen. Hij stuurt zijn zoon, houterig gespeeld door Ron Perlman, om de Cronos te bemachtigen. Hier beginnen de problemen voor Jesus, die krampachtig vasthoudt aan zijn eeuwige jeugd. En voordat hij het doorheeft, zit ook Aurora er middenin. Al slaat zij de ellende het grootste deel van de film emotieloos gade.

De Del Toro-touch
Hoewel het filmposter anders suggereert, is Cronos geen spannende of enge film. Al begeeft de film zich af en toe op het randje van de horror, zoals we van Del Toro gewend zijn. Vooral de tweede helft bevat lugubere scènes en details. Bijvoorbeeld een zorgvuldig opgemaakt lijk dat doodleuk naast zijn kist stapt en alle hechtingen weer uit zijn mond trekt. En later in de film een rottende huid van zijn gezicht scheurt.

Deze effecten zijn vrij overtuigend. Je zou niet minder verwachten van een regisseur die eerder een eigen studio voor filmmake-up en special effects beheerde. Del Toro heeft oog voor detail en houdt van een creatieve insteek. Dit onderstreept hij met scènes die letterlijk in het Cronos-apparaat gefilmd zijn, met close-ups van het ingekapselde insect. Ook de combinatie van lichtvoetige Mexicaanse deuntjes en conventionele filmmuziek geven de film een leuke omlijsting, al vliegt de muziek soms uit de bocht met teveel bombast.

Onvolmaakt vermakelijk
Een meesterwerk is Cronos niet. Daarvoor zijn de karakters te plat en ontbreekt het te vaak aan logica in hun handelen. Toch geeft Del Toro een aardige draai aan uitgekauwde onderwerpen als onsterfelijkheid en  vampirisme en injecteert ze met zijn eigen bizarre en fantasierijke stijl. Dit maakt Cronos tot een interessante film voor liefhebbers van deze markante Mexicaan.