Titel: Coraline
Auteur:Frank
Genre: Animation
Subgenre[?]: Fantasy
Regisseur: Henry Selick
Acteurs: Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Dawn French, Keith David e.a.
Land van Herkomst: Verenigde Staten
Jaar van uitgave:2009
Speelduur: 100 minuten
Cijfer: 8
Neil Gaiman is een naam die de liefhebbers van fantasyliteratuur en films niet onbekend in de oren zal klinken. Neil Gaiman heeft nog geen films op zijn naam staan, echter heeft hij wel de scripts geschreven voor o.a. Mirrormask en Beowulf. In 2007 is zijn boek Stardust verfilmd. Het is zijn eerste boek wat verfilmd is, maar niet zijn laatste. 2009 is het jaar dat zijn tweede boek verfilmd wordt. Ditmaal is het een kinderboek van hem wat verfilmd is, te weten; Coraline.
Het verhaal Coraline is in 2002 door Neil Gaiman uitgegeven. Het verhaal is dusdanig goed ontvangen dat deze in 2003 twee prijzen voor korte fictie in de wacht heeft gesleept. In 2008 is er een graphic novel van uitgegeven en in 2009 is de verfilming van het korte boek uitgekomen.
Coraline is het verhaal van Coraline die met haar ouders in een vreemd oud huis komt te wonen. Het huis is opgedeeld in 4 gedeeltes waarvan er drie aan verschillende personen verhuurd worden. Coraline met haar ouders wonen op de helft van de begane grond. Mr. Bobinski, een gepensioneerde circus artiest woont met zijn muizencircus op de zolder van het gebouw. Miss Spink en Miss Forcible hebben de kelder van het gebouw. De helft naast Coraline en dienst ouders staat leeg en wordt ook niet verhuurd. Waarom dit zo is, is waar de kijker tijdens het zien van deze film achter zal komen.
Coraline geeft de kijker een film die doet denken aan een Tim Burton film. Dit is niet alleen om de sfeer van Coraline, maar ook omdat de animatie stop-motion is. Tim Burton heeft twee succesvolle stop-motion animatiefilms op zijn naam staan, te weten; A Nightmare Before Christmas en Corpse Bride. Evenals de films van Tim Burton is Coraline een horrorsprookje die voor kinderen bedoeld is, maar ook zeer geschikt is voor het oudere publiek. Het grote verschil tussen de films van Burton en Coraline is dat Coraline een 3d stop-motion animatie is.
Met Coraline worden we getrakteerd op een film met animatie die prachtig over het scherm vloeit. De geanimeerde figuren zijn dusdanig vreemd geanimeerd dat ze perfect in de duistere sfeer van de film opgaan, en normaal genoeg om je er als kijker niet aan te storen. Het verhaal loopt lekker door en wordt ook nergens te langdradig. Ik moet echter wel bekennen dat 100 minuten voor een film als Coraline net iets te lang voelt. Ondanks dat de film ook voor het oudere publiek toegankelijk is, ligt de hoofdmoot toch op het jongere publiek. Coraline is duidelijk gemaakt met het oogpunt om ook het oudere publiek mee te laten kijken, echter zit er voor dit publiek net te weinig in. Al met al hebben we aan Coraline een onderhoudende film die voor jong en oud leuk is om te zien. We zien hier voor de tweede maal dat de fictie van Neil Gaiman erg goed te verfilmen is.
Ik sluit deze recensie af met de mededeling dat er tussen het boek en diens verfilming erg veel verschillen zitten. Er zitten kleine, maar ook zeer grote verschillen tussen deze twee. Eén van de grootste verschillen is wel de toevoeging van een extra personage aan de film. Nu kan ik natuurlijk aangeven dat de één of de ander beter is, echter hebben we het wel een verfilming waarbij aangegeven wordt dat deze gebaseerd is op het korte verhaal Coraline. Ik heb mij persoonlijk met het boek, evenals de film uitstekend vermaakt en laat aan de kijker en de lezer over welke van de twee de betere is. Ik ga hier dan ook niet verder over uitweiden en sluit af met de mededeling dat Coraline naar mijn mening een aanrader is voor de liefhebbers van een “duister” sprookje.




